Koppen XL: Kom mij maar halen

De behandeling lijkt eerst te werken, maar zes jaar later wordt hij terminaal verklaard. Wanneer de pijn ondraaglijk wordt, kiest hij voor palliatieve sedatie: een slaapmiddel wordt toegediend en de behandeling wordt stopgezet, waardoor het lichaam uiteindelijk bezwijkt. Bart is amper drieëntwintig als hij op 12 december 2010 overlijdt. De Aguirre leerde hem kennen in mei 2010 bij de opnames van 'Zeven dagen jong', een reeks waarin ze op zoek ging naar de jeugd van tegenwoordig.

Phara de Aguirre «Begin november heb ik Bart teruggezien op een feestje van het productiehuis: hij zag er helemaal anders uit. Ik heb toen lang met hem gepraat en gevraagd of ik hem mocht volgen. Na overleg met zijn familie stemde hij ermee in. Daarna ben ik zonder camera met z'n ouders en broer gaan praten, en op 6 december zijn we beginnen te filmen: de reportage begint met het doktersgesprek over palliatieve sedatie.»

HUMO Meteen een erg emotioneel moment, waarbij Bart de enige is die de zaak nuchter bekijkt.

De Aguirre «Voor Bart zelf is het een proces dat al zeven jaar duurt: hij heeft dus veel tijd gehad om erover na te denken. Als kijker zit je meteen midden in een cruciale week. Maar in mei dacht ik ook: 'Man, hoe kan je dit? Zo open over je ziekte praten en alles zelf organiseren?' Hij heeft zelf zijn kist gekozen, om zijn familie dat leed te besparen. Hij is in scholen gaan praten over zijn ziekte, en hij wilde ook meewerken aan de reportage om anderen te kunnen helpen. Terwijl hij evengoed had kunnen zeggen: 'Laat de wereld nu maar even aan mij voorbijgaan, ik denk alleen aan mezelf.' Zo stérk dat hij was - emotioneel én indrukwekkend.

 »Natuurlijk voelde ik soms schroom: je maakt één van de intiemste momenten uit iemands leven mee. Daarom heb ik de cameraploeg gevraagd om afstand te houden. Je voelt je daar enerzijds niet op je plaats, maar anderzijds film je omdat je weet wat het voor anderen kan betekenen. De dokter wordt nog vaak op de reportage aangesproken: voor de patiënten maakt het dus wel degelijk een verschil.

 »Ik heb Barts familie eind juni teruggezien, toen het Bart Verbeeck Fonds voor Sarcoomonderzoek werd opgericht aan de K.U.Leuven. Bart heeft daar zelf een vzw voor opgestart. Botkanker is een zeldzame vorm van kanker: er gaat minder geld naar het onderzoek en de ontwikkeling van medicijnen daartegen dan bij meer frequente vormen van kanker.»

Joris Verbeeck (Barts broer) «Ik ben er enorm trots op dat we het fonds hebben kunnen oprichten: we hebben zijn wens kunnen verwezenlijken.

 »Het gaat natuurlijk niet uitstekend met ons, maar toch al beter dan in het begin: toen was het moeilijk omdat het zoveel in de aandacht kwam. Ik heb de documentaire bekeken toen Phara hem bij ons thuis kwam tonen: ik vind het nog te moeilijk om die terug te zien, maar het is wel heel sereen gebracht. Mensen vragen ons nog wekelijks hoe ze ons kunnen helpen (voor meer info, zie www.bartsweg.be, red.). Tof dat Bart niet vergeten wordt.»