Film: Dossier K.

De regisseur van deel drie is nog niet bekend, die van 'Dossier K.', dat vanavond op Eén zijn tv-première krijgt, des te meer: Jan Verheyen leverde in 2009 een waardige opvolger af voor de razend populaire film van zijn vriend Erik Van Looy, en scoorde er zijn tot op heden grootste hit mee. Als we hem bellen, neemt hij niet zonder sarcasme kennis van het uitzenduur ('Half elf op een zaterdag? Geweldig!'), maar hij is altijd blij als één van zijn films op de kijkbuis komt.

"'Wat ben ik toch naïef geweest!'"

Jan Verheyen «Ik maak mijn films voor een publiek, en tv is wat dat betreft een heel machtig medium. Wij als filmmakers zijn daar nogal naïef in, want we maken onze films voor de bioscoop: we zitten weken en weken te prullen tot elk geluidje en elke kleurnuance goed zit. Maar de waarheid is dat elke film, zelfs de meest succesvolle, zijn grootste publiek vindt op televisie.»

HUMO Heb je de film sinds zijn release nog teruggezien?

Verheyen «Nee. Op het moment dat de film af is, heb ik het meestal wel gehad. Het draaien zelf is spannend: er gebeurt elke dag van alles, je weet nog niet wat uiteindelijk de film zal halen en wat niet. Maar dan begin je met de beeld- en klankmontage, en voor je het weet ken je elk shot van buiten en kun je elk stukje dialoog woordelijk opdreunen. Uiteindelijk wordt het zo technisch, en zit je er zo dicht met je neus op, dat het beter is om eerst afstand te nemen. Dus wacht ik altijd een paar jaar. En dan is het terugkijken vaak een ontluisterende ervaring.»

HUMO Waarom? Ben je ontevreden over wat je te zien krijgt?

Verheyen «De kwaliteit is niet zozeer het probleem, maar de tand des tijds is vaak genadeloos. Neem nu 'Boys': dat was in '91 best wel een frisse film, die in elk geval afweek van de toen geldende Vlaamse norm. Als je die nu opnieuw bekijkt, zie je heel goed dat het een kind is van de late jaren tachtig, vroege jaren negentig, en dat hij fel gedateerd is. Mijn troost is dat de films die mij toen geïnspireerd hebben - de Amerikaanse teen pics van John Hughes, zoals 'St. Elmo's Fire' en 'Pretty in Pink' - net zo goed verouderd zijn. De films uit die tijd die dat niet zijn, zijn nu terechte klassiekers.»

HUMO Je bent momenteel aan het draaien voor het derde seizoen van de VT4-serie 'Vermist'. Vind je dat die serie voldoende op waarde wordt geschat? 'Code 37' wordt tegenwoordig juichend onthaald als een radicale breuk met de Vlaamse traditie, maar 'Vermist' was er eerst.

Verheyen «Ik ben daar nogal gelaten in, en ik ben in de eerste plaats blij dat 'Code 37' het zo goed doet. De twee series hebben wel wat gemeen: de regisseurs van 'Code 37' bijvoorbeeld, de geweldige Joël Vanhoubroeck en de niet minder geweldige Jacob Verbruggen, hebben ook meegewerkt aan de eerste reeks van 'Vermist', en dat zie je ook.

»'Zone Stad' is trouwens ook een prima serie, en ik vind dat wij in Vlaanderen over het algemeen vrij verwend zijn als het om fictie gaat. Maar je weet op voorhand dat een serie op VT4 minder volk zal trekken dan een reeks die op zondagavond op Eén geprogrammeerd staat. Je kunt dus alleen maar je best doen, want je hebt het nooit helemaal in de hand. Bij VT4 waren ze alleszins tevreden genoeg om een derde en een vierde seizoen te bestellen. En als zij tevreden zijn, dan ik ook.»

HUMO Wij hebben soms heimwee naar de 'Cult Nights' die je presenteerde op - toen nog - Kanaal Twee. Jij ook?

Verheyen «Daar denk ik met veel genegenheid aan terug. Het doet deugd als mensen als jij er van tijd tot tijd op terugkomen, of als ze me komen vertellen dat ze dankzij het programma die of die regisseur ontdekt hebben. Het was ook heel fijn om te doen: in de beschermde omgeving van 'Cult Nights' kon ik films op het scherm brengen die je normaal niet op tv zag, maar waarvan ik vond dat ze bestaansrecht hadden.»

HUMO Tot slot: je collega en vriend Erik Van Looy draait een film in Amerika. Heb jij nooit naar Hollywood gelonkt?

Verheyen «Weinig mensen herinneren zich dat nog, maar ik héb een Amerikaanse film gedraaid. 'The Little Death' was dat, mijn tweede film: een dermate onaangename ervaring dat ik op slag genezen was van mijn Hollywoodambities. Want die had ik wel, absoluut. De enige echt internationale cinema is de Amerikaanse: alleen daar kun je een wereldpubliek bereiken.
»Sindsdien ben ik gaan beseffen dat het voor mij beter was een grote vis te zijn in een kleine vijver dan een kleine vis in een grote vijver. Hier maak ik de films die ik wil, met mensen die ik graag heb. Hier ben ik gelukkig.»