We maken kennis met Alex, een skater van zestien met een dode op zijn geweten. Niet het politieonderzoek staat centraal, wel de geest van de verwarde tiener, die de regisseur in beeld brengt in een poëtische mozaïek.
Van Sant, die zich ooit waagde aan een behoorlijk zinloze want shot voor shot getrouwe remake van Hitchcocks 'Psycho', pakte in 'Paranoid Park' bovendien uit met een écht memorabele douchescène: een meer dan twee minuten durende close-up van druipende haren.
Gus Van Sant «In die tijd had ik nog de romantische gedachte om Hollywood van binnenuit te veranderen: ik wilde er mijn eigen kleine experimenten op poten zetten - die remake van 'Psycho' was daar een voorbeeld van. Tegenwoordig redeneer ik anders, omdat je in Hollywood toch nooit helemaal je zin kunt doen.
»Je moet er voortdurend wachten, onderhandelen en je hand ophouden, en er is altijd een groot verschil tussen de film die je wilt maken en het uiteindelijke resultaat. Die ellende heb je niet als je buiten het systeem werkt: 'Paranoid Park' heb ik gedraaid omdat ik de roman van Blake Nelson goed vond en er een film in zag - zo simpel was het.»
- U zocht en vond de meeste acteurs op de netwerksite MySpace. Net als bij 'Elephant' hadden ze geen acteerervaring, tot hoofdrolspeler Gabe Nevins toe. Waarom moest dat?
Van Sant «Omdat ze dan iets puurs in zich hebben: ze kunnen op niets anders dan hun eigen leven terugvallen en ze gaan bijgevolg instinctief te werk. De energie die dan vrijkomt proberen te vangen in beelden: dat is het mooiste wat er is. Al zijn er ook kwatongen die beweren dat ik gewoon graag rondhang in de buurt van jonge jongens (lacht).»
- Uw nieuwe film 'Restless', die bij ons op 21 september uitkomt, gaat over de vriendschap tussen een terminaal zieke vrouw en een jongeman die zijn ouders heeft verloren in een auto-ongeluk. Wat trok u aan in dat verhaal?
Van Sant «Eén van mijn vrienden, een kunstenaar, zocht geregeld terminaal zieke kinderen op in een ziekenhuis in Portland. Hij had gehoord dat daar echt nood aan was: de meeste mensen lopen in een wijde boog om die patiëntjes heen, omdat het te pijnlijk is - zelfs de meeste ouders kunnen niet langer dan een halfuurtje bij hen blijven.
»Toch hebben ze iemand nodig om mee te spelen, en mijn vriend was zo iemand. Zijn initiatief is ondertussen uitgegroeid tot een heus project. Toen ik het script van 'Restless' onder ogen kreeg, besefte ik dat de zieke vrouw in het script net hetzelfde overkomt: ze vindt geborgenheid bij een vreemdeling, omdat niemand anders haar in de ogen durft te kijken. Ik wist meteen: deze film móét ik maken.»
Bekijk de trailer »
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook