Film: Frost/Nixon

De geslepen Nixon, die tot dan toe nooit in het openbaar over zijn aandeel in de Watergate-affaire had willen spreken, wond Frost aanvankelijk met veel gemak rond zijn vinger, maar de Britse journalistdrumde de ex-president gaandeweg meer en meer in de hoek en het steeds dramatischer wordende interview eindigde - terwijl de Amerikaanse natie aan de beeldbuis hing gekluisterd - met een historische schuldbekentenis: 'Ik heb het Amerikaanse volk in de steek gelaten.'

Scenarist Peter Morgan bewerkte het Frost/Nixon interview in 2006 tot een succesvol theaterstuk, en regisseur Ron Howard heeft er in 2009 een razenspannende film van gemaakt, met Michael Sheen (Frost) en de briljante Frank Langella (Nixon) in de hoofdrollen.

HUMO Meneer Howard, toen ik voor het eerst van uw project hoorde, dacht ik: 'De verfilming van een interview? Dat wordt nooit wat!' Maar u zag er duidelijk wél brood in.

Ron Howard «Ook ik reageerde aanvankelijk met ongeloof op het idee. Maar niet lang daarna liet Peter (Morgan) me zijn tekst lezen, en de schellen vielen van mijn ogen: het stuk was tegelijk spannend, meeslepend, grappig en ongelooflijk aangrijpend.

»Peter was er echt in geslaagd om door te dringen in de psyche van de twee tenoren. Hij liet ook heel mooi de menselijke kant van Nixon zien, zónder medelijden voor de man op te wekken - vooral dat vond ik erg belangrijk. En ik besefte meteen dat Peter gelijk had: daar zat een enorm enterainende film in.»

HUMO U zei het zelf al: het interview neemt al snel de allure aan van een strijd tussen twee gladiatoren.

Howard «Ik denk niet dat Frost erop uit was Nixon kapot te maken. Hij was in die tijd een wat uitgerangeerde journalist, die door niemand ernstig werd genomen. Dat interview wasvoor hem het laatste middel om zijn slabakkende carrière uit het slop te halen, en hij had het alleen maar kunnen organiseren door een smak geld aan Nixon te betalen - uit zijn eigen zak nog wel!

»Nixon was ervan overtuigd dat hij die domme Brit wel even in zijn zak zou steken - en in het begin gebeurde dat ook. Frost had duidelijk zijn huiswerk niet gedaan, modderde maar wat aan, en liet zich door de ervaren Nixon compleet wegdrukken.

»Zijn researchers bleven hem evenwel aanporren om dieper te graven, om agressiever te worden, om Nixon frontaal aan te vallen - en stilletjes begon Frost de confrontatie aan te gaan. Frost duwde Nixon steeds hardnekkiger in de richting van de netelige kwesties - tot het moment dat Nixon besefte dat hij niet meer om een schuldbekentenis heen kon.

»Voor ons, Amerikanen betekende dat niets minder dan een catharsis: in zekere zin verving dat interview het proces dat Nixon nooit heeft gehad. En ook in journalistiek opzicht was het interview baanbrekend: ineens besefte men dat de televisie een gigantische impact kon hebben op de politiek.»

Bekijk de trailer »

• Herlees de filmbespreking