Zo en niet anders getuigt het finaleverslag van Humo's Rock Rally '92 over de passage van dEUS, een groep die het ondertussen lekker wél geschopt heeft tot de openingsaflevering van het derde 'Belpop'-seizoen, vanavond op Canvas.
Wat zou Frank Vander linden, de Zoekende Mens waarvan sprake, zich dik negentien jaar later nog van de bewuste avond herinneren?
Frank Vander linden «Dat ik hen fantastisch vond. Dat is achteraf gemakkelijk gezegd - maar volgens mij komt dat gewoon omdat ze muziek speelden die mij deed denken aan groepen die ik toen onwaarschijnlijk goed vond.
»Redelijk obscure, beetje melancholische bands als Miracle Legion. De meer folky R.E.M. Of American Music Club. Ik was ook erg onder de indruk van de passie waarmee de stemmen van Stef Kamil en Tom tegen elkaar opbotsten.»
HUMO Barman zei ooit dat ze de preselectie, de halve finale en de finale met een bijna compleet verschillende bezetting gespeeld hebben.
Vander linden «Dat zou wel kunnen. 't Had in elk geval iets van een soort permanente jamsessie.
»Als ik me niet vergis, speelde dEUS destijds zelfs zittend. Je kan je dat nu moeilijk inbeelden als je die testosteronmachine bezig ziet, maar toen waren ze meer een soort straatmuzikanten. Ik meen me zelfs te herinneren dat Tom een bandana droeg. En ze hadden hun eigen tapijt mee, dat ze voor het optreden netjes over het podium uitrolden.
»Dat straalde allemaal een soort bohemiensfeertje uit. Ik denk dat de invloed van Stef Kamil toen ook groot was; eigenlijk lag de muziek van dEUS in die tijd dichter bij zijn meer rootsy aanpak.»
HUMO Was Barman ook al de zelfverzekerde hemelbestormer die hij nu is?
Vander linden «Dat weet ik niet meer. Hij gaf toen nog geen interviews aan alle weekendbijlagen, hè.
»Nee, ik zag gewoon een paar gasten die heel erg in hun muziek zaten, en die bereid waren het helemaal open te trekken. In die tijd was een typische Rock Rally-groep: bas, drums en gitaar. En negentig procent daarvan waren pure afgeleiden van wat in Amerika aan gitaarrock verscheen - we zaten net in volle grunge.
»dEUS week daarvan af, en lag alleen al daarom dichter bij Leonard Cohen, Neil Young, dat soort dingen. Dat vond ik, hoe onfris dat tapijt ook leek, wel verfrissend.»
HUMO In de finale zijn ze uiteindelijk eerloos naast het podium geëindigd. Wáren ze die dag ook wat minder, of ben jij gewoon overruled door de rest van de jury?
Vander linden «In dat tweede deel van de zin formuleer je het perfect (lacht). Maar ik wil me daar ook niet te veel voor op de borst kloppen, en doen van 'Ja, ik heb die gasten ontdekt'. Ik heb in mijn korte leven als journalist en mijn lange leven als muzikant genoeg slechte groepen goed gevonden, en genoeg goede groepen slecht. Eigenlijk ken ik er niets van.
»Sowieso is dat een gokspel, hè - groepen beoordelen op drie nummers live. Rockjournalistiek is echt de minst exacte wetenschap ter wereld. Alleen al daarom weiger ik nu bijna twintig jaar lang consequent alle aanbiedingen om in nog een jury te zetelen. Ik vind het al moeilijk genoeg om mijn eigen muziek te beoordelen.
»En ik begrijp dus best dat mijn cojuryleden, toen dEUS op het podium verscheen, dachten: 'Wat voor een onevenwichtig stel krakers krijgen we nu op ons bord?' Want zo zágen ze eruit. Achteraf bekeken is dat ietwat onevenwichtige net wat hun muziek altijd interessant heeft gemaakt.»
HUMO Weet je nog iets over hen dat nooit in een primetimedocumentaire aan bod zal komen, maar toch het delen waard is?
Vander linden «Als ik dat nu zou vertellen, zet ik ook mezelf in de illegaliteit. Dus: nee.
»Ik heb Tom heel graag. Zelfs als hij onuitstaanbaar is, vind ik 'm tof. Ik denk dat weinig mensen er de humor van inzien als hij weer eens in overdrive gaat, en tegen iedereen en alles uithaalt. (denkt na) Eigenlijk zie ik in hem vooral iemand die nooit tevreden is, ook niet met wat hij zelf kan aanbieden. Voor mij is dat het keurmerk van de ware artiest.»
HUMO Kan je, als collega, inschatten wat later de belangrijkste erfenis van dEUS zal blijken?
Vander linden «Je kan hele sociologische rapporten schrijven over de invloed die ze hebben uitgeoefend enzovoort, maar het enige wat écht overblijft is de muziek. En die komt bij dEUS in de vorm van een heel aantal onvergetelijke concerten, en cd's die je over twintig jaar nog altijd met veel genot zal kunnen beluisteren.
»Al zal het dan wel niet meer op cd zijn, maar... in een wolk! Of nee, wellicht is het tegen die tijd nog iets helemaal anders. Een druppel die je op een vloeitje moet leggen, en dat vervolgens op het puntje van je tong, en dan krijg je muziek. Dát worden tijden!»
Bekijk: dEUS op Pinkpop in 1995 »
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook