Docu: Het uur van De Wolf: Harry Nilsson

Harry Nilsson is de naam: een idool van de Beatles, maar toch vooral uiterst succesvol in het saboteren van zijn eigen carrière. Vanavond in 'Het uur van de wolf': de docu 'Who Is Harry Nilsson (And Why Is Everybody Talkin' About Him?)' van John Scheinfeld (2010), waarin collega-muzikanten getuigen over Nilssons snelle opkomst en nog snellere neergang. Nu al voor uw nieuwsgierige neus: drie redenen waarom muziekfans nog steeds praten over de in 1994 gestorven eeuwige belofte.

'Going where the weather suits my clothes': alleen al om die ene regel was 'Everybody's Talkin'' de ideale titelsong voor de film 'Midnight Cowboy', waarin gigolo Joe (Jon Voight) en zwerver Ratso (Dustin Hoffman) dromen van een zonniger bestaan in Florida. De hit betekende de doorbraak voor Nilsson, maar was wél geschreven door Fred Neil. Andermans liedjes coveren, soundtracks inzingen, songs schrijven voor anderen (o.a. The Monkees en The Yardbirds), zelfs reclametunes componeren: Nilsson deed in die eerste jaren alles om aan de bak te komen.

Van Dyke Parks (muzikant, arrangeur, Nilssons beste vriend) «Hij was als de dood om opnieuw in de armoede te belanden, dus hij werkte kei- en keihard. Hij leek wel een éénmans-Brill Building! Je moet weten: Harry was straatarm opgegroeid, eerst in Bushwick, Brooklyn, daarna in een trailerpark in Californië. We reden eens langs het krot in Bushwick waar hij zijn jeugd had doorgebracht, in een limousine. Er stond een bordje 'Geef ratten geen kans! Bedek je afval!' Toen hij dat bordje zag, barstte hij in tranen uit.»

Na jaren broodschrijverij nam Nilsson in 1971 een eigen plaat op: 'Nilsson Schmilsson'. Het werd een succes: nummer drie in de Billboard Top 100.

Richard Perry (producer van 'Nilsson Schmilsson') «Het jammere was: Harry deed er alles aan om dat succes te saboteren. Ik denk dat hij niet tegen de druk kon. Toen we de opvolger 'Son of Schmilsson' zouden opnemen, in 1972, kwam hij voor het eerst ladderzat opdagen. Daarna ging het alleen nog maar bergaf.»

Zijn laatste levensjaren? Opgelicht door z'n manager had hij z'n huis moeten verkopen, als drank- en drugsverslaafde zag hij z'n vrienden van vroeger amper terug. Alleen Van Dyke Parks bleef hem trouw: toen hij in 1993 een hartaanval kreeg, belde hij z'n oude maatje om hem uit het ziekenhuis te 'ontvoeren'. Nilsson stierf op 5 januari 1994 in z'n slaap.

Van Dyke Parks «Veel mensen vinden dat junkies hun problemen zelf hebben gezocht, maar in het geval van Harry klopte dat zeker niet. Oké, hij was verslaafd aan van alles en nog wat, maar eigenlijk was hij het slachtoffer van de hebzucht van de muziekindustrie. Ze wisten gewoon niet wat ze aan moesten met zoveel talent.»