Het Goddelijke Monster: Daan Stuyven

In hun zoektocht naar een even diepsonore verteller huurden de makers van 'Het goddelijke monster' de in whisky gemarineerde en door sigaretten geschuurde stembanden van Daan Stuyven in. Blij toe: terwijl de acteurs steeds meer richting theatraliteit opschuiven, houdt Daan zich aan een perfecte mix van het groteske en het realistische uit de originele Monstertrilogie van Tom Lanoye.

Daan Stuyven «'t Is zeker geen puur technische job. Het vereist heel veel gevoel en inleving: als je iets zegt wat je niet méént, valt het onmiddellijk op. Eigenlijk is er weinig verschil met zingen: de kleur van je stem en je gemoed bepalen de manier waarop je iets aanbrengt.

»Toen ik vorige week de laatste aflevering aan het inspreken was, werd het me zelfs te veel en moest ik er even tussenuit om naar adem te happen. Maar dat is uiteindelijk ook de bedoeling: om de kijkers te pakken, moet het écht zijn.»

HUMO Is er hard nagedacht over de toon die je bezigt? Je klinkt als een cynische oude sprookjesverteller.

Stuyven «We hebben in het begin wel een paar andere richtingen opgezocht, maar we hadden tamelijk vlug de juiste toon te pakken. Ik kan slecht onderacteren, hè. Eigenlijk heb ik carte blanche gekregen: dat cynische ondertoontje dat je hoort in de originele teksten van Lanoye, dat zit nu eenmaal ook in mijn gewone praatstem gebakken.»

HUMO De reeks speelt zich af tegen de achtergrond van de jaren 90, een woelige periode voor ons land. Hoe heb jij die periode beleefd?

Stuyven «Ik heb me vooral teruggetrokken in mijn eigen muzikale wereldje. Een tof neveneffect van zo'n crisis is dat de tegencultuur ineens een boost krijgt. Je loopt weg van de heisa, zet je radio en televisie af en switcht je gitaarversterker aan. Een gezonde vorm van rebellie noem ik dat. Je roept als het ware uit dat de bullshit moet stoppen.

»Maar de reeks raakt ook universelere thema's aan, die ik naar mezelf kan terugkoppelen: hoe mensen een beeld van je vormen en verwachtingspatronen creëren. Hoe je - al dan niet destructief - met jezelf omgaat.»

HUMO Met de song 'Landmijn', je niet mis te verstane aanklacht tegen het Vlaams-nationalisme, stond je onlangs nog op de barricaden voor het behoud van ons 'uiteenvallende land in het hart van Europa'.

Stuyven «Die heisa is nu een beetje weggeëbd - volgens mij hebben zélfs de schrijvers van haatmails het er een beetje mee gehad. Maar ik vind het fantastisch dat de reeks nu wordt uitgezonden, en zich op een heel subtiele manier met de actualiteit vermengt. Het is bijna alsof ze ons waarschuwt voor het onheil dat ons boven het hoofd hangt.»

Bekijk 'Landmijn' »