'1000 zonnen: Wordt vervolgd': 'Tegelijk droevig en ontzettend mooi'

, door (kt)

vrij

Elke Massart (lacht) «Ik begrijp wel wat hij bedoelt. Het was niet anders voor ons programmamakers: je denkt dat je wel weet wat je mag verwachten, dus je probeert jezelf een beetje te wapenen, maar als je op de ochtend van het vertrek geconfronteerd wordt met al die kale kinderhoofdjes, en je ziet de begeleiders rolstoelen en grote bakken vol medicijnen in de bus laden, dan moet je toch even iets wegslikken. Maar dat gevoel ebt snel weg als je ziet hoe ze met de kinderen omgaan: om de week goed in te zetten hadden ze een dansje voorbereid, en de smile waarmee de kinderen dat tafereel beantwoordden, deed wonderen.

»Een vriend van me gaat al jaren mee als vrijwilliger, en hij zou het voor geen geld willen missen, zegt hij in de uitzending. Nu ik er zelf een paar dagen heb rondgelopen, begrijp ik perfect wat hij bedoelt: ’t is tegelijk droevig en ontzettend mooi. Zo vertelde iemand ons over een kindje dat terminaal was, maar toch is meegegaan op kamp. Het heeft zich daar nog volledig uitgeleefd, en drie dagen na thuiskomst is het overleden. ’t Is enerzijds mooi dat het nog een fantastische week heeft gehad, maar anderzijds denk je: ‘Hadden de ouders die fantastische week ook maar kunnen meemaken.’»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven