Talkshow: Motel de Jong

© Belga

Wie het zwembad in wil, dient zijn eigen chloor mee te brengen en de muren zijn er van bordkarton: ‘Motel De Jong’.

Wilfried de Jong «Alle praatgasten krijgen een eigen kamer, waar ik ze één voor één ga opzoeken voor een interview. Maar de meeste motels hebben een gazonnetje, en dus lieten wij er ook eentje leggen in onze studio: ook dáár kan het gesprek plaatsvinden. Of anders wel op de achterbank van een geparkeerde auto, of waar dan ook.

»In één van de kamers hangt een spiegel met een camera erachter. We zullen gasten vragen om naar daar naar zichzelf te kijken, terwijl ze stilzwijgend moeten luisteren naar een column van mij over hen – en dat wordt dus gefilmd, zodat de kijker hun reacties live te zien krijgt. Een item dat we gemakkelijk ‘Horen, zien, zwijgen’ hadden kunnen noemen.

»Er zal ook altijd een kamer zijn die een geheim bevat; een aangename of net flagrant onaangename verrassing. We sturen er één gast naar binnen. Die kan daar een violiste aantreffen die een hartverscheurend mooie sonate speelt, maar als de gast een enorme uitslover is als het op vrouwen aankomt, behoort een naakte, op bed voor ‘m klaarliggende dame evengoed tot de mogelijkheden. Of er kan een lijk liggen – kan ook.

»De gasten die even niet aan bod komen, zijn vrij om te doen wat ze willen. Op bed gaan liggen, schoenen uit, en via een schermpje gezellig naar de live-uitzending kijken. Tijdens de proefuitzending was er een gast die tussendoor vrolijk zat te twitteren; vind ik prima. Van mij mogen ze zelfs in slaap vallen. Als er maar wat gebeurt.

»Ik wil zelf óók wel een beetje verrast worden. Er zijn echt heel veel ideeën op de brainstormtafel gekomen, en het is de bedoeling dat we af en toe eens iets nieuws uitproberen. Soms zal het goed zijn, soms vast ook verbazingwekkend slecht. Spannend!»

HUMO Zelf nog gedenkwaardige momenten meegemaakt in een motels?

De Jong «Ooit, in Amerika. Het was halftien ‘s avonds en mijn vriendin en ik zaten net wat televisie te kijken, toen de moteltelefoon rinkelde. We verwachtten de eigenaar te horen, maar ’t bleek iemand van een andere kamer. De stem zei alleen dit: ‘If you wanna have a good time, come to room 15.’

»Ik heb de hoorn rustig neergelegd, en daarna zijn we als een gek onze deur gaan barricaderen (lacht). De volgende ochtend zijn we heel vroeg heel hard weggereden. Soms kan een mens maar beter het zekere voor het onzekere nemen.»