Docu: Belpop: Rocco Granata

We kennen hem ook als accordeonist, als entrepreneur met een fijne neus voor talent, en als de zoon van een Italiaanse mijnwerker, die een onwaarschijnlijk succesverhaal schreef – een Amerikaanse droom, gewikkeld in de Belgische driekleur.

De verhalen daarover zijn al ettelijke keren verteld in alle Vlaamse kranten en tijdschriften en worden, als het meezit, binnenkort verfilmd door Stijn Coninx.

Maar wat weet u over Rocco als muziekliefhebber? Wij vroegen hem naar zijn vijf favoriete Belpop-momenten.

'Tim' (Wim De Craene)

Rocco Granata (zingt) «'Van hier af moet je gaan /met vallen en opstaan’. Een nummer over zijn zoon, en hoe hij die moet leren loslaten. Heel mooi hoe hij dat beschrijft.

»Met Wim heb ik een liedje geschreven dat ‘Bij Helene’ heet, wist je dat? Ik zat bij hem thuis wat te improviseren op de piano, toen hij plots opkeek en zei: ‘Hé, dat is mooi. Mag ik er een tekst op schrijven?’ Ik weet nog dat ik dacht: ‘Oei, wat heb ik nu weer precies gespeeld?’ Maar dat is dus onze Helene geworden. Ook heel mooi, al zeg ik het zelf.»

'Ne me quitte pas' (Jacques Brel)

Granata «Ik heb Jacques Brel één keer gezien, in ’59 denk ik, op een café op het Flageyplein. Hij zat daar te praten met de jonge Johan Anthierens. Ik heb nog altijd spijt dat ik hem toen niet gesproken had, maar wat had ik moeten zeggen? Ik kwam net piepen. Hij was op dat moment zelf ook nog niet zo bekend, maar ik voelde al dat hij een hele grote zou worden.

»We hadden een beetje hetzelfde probleem, toen we net begonnen: we kregen geen kansen op de radio omdat we in een vreemde taal zongen – hij in het Frans, ik in het Italiaans. Omroep Limburg heeft toen voor ons de poort geopend. Jacques mocht er ‘La valse à mille temps’ komen zingen, en ik ‘Marina’.

»Ik heb jaren later ook nog ‘Ne me quitte pas’ opgenomen met een Italiaanse tekst, onder de titel ‘Non andare via’. Ik ben geen stoefer, maar dat was een hele mooie versie, met een prachtig arrangement van Alain Van Zeveren. Spijtig genoeg heeft het niet verkocht.»

'Laat me nu toch niet alleen’ (Johan Verminnen)

Granata «Ik ken Johan heel goed, niet alleen als zanger en tekstdichter, maar ook als oprichter van ZAMU en als gedelegeerd bestuurder van Sabam. Een hele grote meneer, en dit vind ik zijn mooiste nummer. Hij heeft trouwens ook de tekst geschreven van ‘De grote verhuis’, een liedje van mij over mijn komst naar België.»

'Helena' (Hugo Raspoet)

Granata «Hier kan ik eigenlijk niks over vertellen, maar het is het schoonste kleinkunstliedje dat ik ken.»

‘Twee meisjes’ (Raymond van het Groenewoud)

Granata «Zelfde verhaal: een heel mooi liedje, maar wat moet ik erover zeggen? Ik word er net heel stil van. Net als van ‘Duizend soldaten’, dat nummer van Willem Vermandere. Dat wilde ik er eigenlijk ook nog bij. Kan dat nog?»