Docu: Het uur van De Wolf: Beethoven in Congo

Weliswaar niet gehinderd door al te veel kennis van notenleer, en met veelal derdehandse instrumenten. Vorig jaar werden dirigent Armand Wabasolele Diangienda en zijn orkestleden het onderwerp van de inmiddels royaal bekroonde documentaire ‘Kinshasa Symphony’, vanavond onder de titel ‘Beethoven in Congo’ te zien in ‘Het uur van de wolf’.

Claus Wischmann (regisseur) «Mijn co-regisseur Martin Baer en ik zagen het orkest een eerste keer in actie in 2008, toen we in Kinshasa een trailer opnamen om tv-zenders warm te krijgen voor voor een documentaire. We zijn ‘s nachts geland, in het pikdonker, want op de luchthaven van Kinshasa bleek er geen stroom te zijn.

»Nogal beangstigend – ik was nog nooit eerder in Afrika geweest – maar ik voelde me al stukken beter toen we na een lange rit door de donkere straten van Kinshasa bij het repetitielokaal aankwamen: het voltallige orkest begroette ons met vrolijke muziek. Hier en daar schortte er nog wat aan het samenspel, en op sommige violen waren de snaren vervangen door fietskabels, maar ze deden hun best.

»Een jaar later filmden we er de voorbereidingen voor een groots openluchtconcert, waar het orkest ‘Ode an die Freude’ en de Carmina Burana zou opvoeren. Niet de makkelijkste stukken, maar daar bleek een eenvoudige reden voor te zijn: zo wisten ze zeker dat alle orkestleden de hele tijd iets omhanden hadden. Een eenvoudig symfonietje van Haydn of iets lichts van Vivaldi, daar deden ze niet aan, want dan hadden de blazers niks te doen.»

HUMO ‘Ode an die Freude’ heeft nog een extra moeilijkheid: de tekst isin het Duits.

Wischmann «Aanvankelijk zong het koor het in het Engels, omdat ze alleen Engelstalige bladmuziek hadden. Pas toen wij er waren, kwamen ze erachter dat het een Duits stuk is. Ja, toen moesten en zouden ze het in het Duits zingen! Martin en ik hebben de tekst enkele keren goed articulerend voorgelezen, en de koorleden zegden ons na. Het resultaat mocht er wel zijn, vind ik.

»Ze spelen ook ‘Psalm 42’ van Mendelssohn, maar dat bleek toch een tikje te lastig. Het stuk opent al met een tongbreker: ‘Wie der Hirsch schreit nach frischem Wasser, so schreit meine Seele, Gott, zu Dir.’Niet bepaald een sinecure voor een Congolees die het Duits niet machtig is.»

HUMO Zijn ze eigenlijk goed?

Wischmann «Hmm... Kan ik volstaan met te zeggen dat we voor de film de beste passages hebben uitgezocht?»

Bekijk de trailer »