Docu: Polvere: Il grande processo dell'amianto

Zoals u weet staan de Belgische baron Jean-Louis Cartier de Marchienne en de Zwitserse miljardair Stéphane Schmidheiny, die het bedrijf in de jaren 60 en 70 leidden, in Turijn terecht voor wat sommigen omschrijven als ‘economische genocide’.

Het verdict wordt in februari 2012 verwacht, maar vanavond maakt de onthutsende docu ‘Polvere - Il Grande Processo dell'Amianto’ ('Stof: het grote asbestproces') nog eens de balans van alle facts & figures, én een raming van de wereldwijde omvang van deze ramp. Waarna ook nog een debat met experts staat gepland.

In mei publiceerde Humo een dossier over ‘De stille killer van Kapelle-op-den-Bos’, over de talloze slachtoffers van de Eternitfabriek aldaar. Omdat het zo verdomd belangrijk is, laten we één van de getuigen uit die serie nog eens aan het woord: Sonja, de dochter van François De Wit, die van zijn veertiende tot zijn vijfentwintigste bij Eternit had gewerkt.

Eind maart 2010 werd mesothelioom bij hem vastgesteld, beter bekend als asbestkanker; op 27 maart 2011 overleed hij, op 65-jarige leeftijd.

HUMO Je vader was het allereerste slachtoffer in Kapelle bij wie expliciet op de doodsbrief stond dat hij aan mesothelioom was overleden.

Sonja De Wit «Daar stond hij op. Hij was heel boos op Eternit. ‘Ze móéten het geweten hebben,’ zei hij. ‘Waarom hebben ze de mensen dan niet ingelicht? Waarom hebben ze hen geen beschermkledij gegeven? Waarom geen maskers? Waarom is daar zo laks mee omgesprongen?’

»Héél boos was hij. Ik trouwens ook. Een paar weken na hem is er opnieuw iemand overleden aan mesothelioom: een man die samen met hem in het ziekenhuis had gelegen en dezelfde behandeling had gevolgd. Zijn familie heeft het ook op de doodsbrief laten vermelden: ‘Zet het er maar op. De mensen mogen het weten.'

»Mijn vader is ongeveer een jaar ziek geweest, en in die periode hebben we nog verschillende mensen begraven die aan mesothelioom zijn overleden, al werd dat meestal niet met zoveel woorden gezegd. Ik wist het omdat ik dan een document voor het Fonds van Beroepsziekten moest invullen. ‘Wéér een,’ zuchtte mijn vader dan telkens.

»Het waren zeker vier gevallen, onder wie ook de echtgenote van een werknemer die de overalls van haar man waste en er het stof uitklopte voor ze ze in de wasmachine stopte. Dat was genoeg. Er was ook een man bij die maar héél kort bij Eternit gewerkt had, een maand of twee, in afwachting van zijn legerdienst. Daarna had hij nooit meer een voet in de fabriek gezet.

»In de begrafenismis van mijn vader zei de pastoor: ‘Gaan werken bij Eternit bracht brood op de plank, maar de dood in huis.’ Hij had gelijk. Ik kan niet zeggen hoeveel slachtoffers we al hebben gehad, maar het zijn er véél.»

Bekijk een filmpje