De twintigjarige Arnaud Gazzard vult de leegte na het overlijden van zijn moeder met hópen eten, tot hij amper nog uit de voeten kan. Een drastische ingreep dringt zich op: zijn vader suggereert een maagverkleining. De Waalse documentairemaker Christophe Hermans volgde Arnaud in 'Corps étranger' voor en na de operatie, en zijn aanpak wordt gesmaakt: de docu won in oktober de publieksprijs op het Internationaal Filmfestival van Namen.
Christophe Hermans «Ik woon zelf in Luik en ik ga vaak naar Spa, waar Arnaud woont – ik kende hem dus al wel. Arnaud is altijd al een dikkerdje geweest. Ooit verloor hij een pak kilo's dankzij een proteïnedieet, maar toen zijn moeder drie jaar geleden aan kanker overleed, begon hij zich weer vol te proppen. Hij werd zó dik dat hij vaak ademhalingsmaskers moest dragen omdat hij anders geen lucht kreeg. Tot zijn vader er genoeg van had en het idee van een maagverkleining op tafel gooide.
.... »Arnaud stelde zelf voor om zijn operatie te filmen, en ik hapte meteen toe. Ik ben namelijk gefascineerd door mensen die via hun lichaam iets aan een psychische aandoening proberen te doen – zoals de depressieve Sophie in m’n documentaire ‘Etrangère’, die als een gek begint te bodybuilden. Ik wilde ook aantonen dat zwaarlijvigheid niet alleen te wijten is aan slechte voeding, zoals veel mensen denken: het is ook een psychische stoornis.»
HUMO Eigenlijk heeft zijn vader de knoop doorgehakt.
Hermans «Tja, Arnaud is erg zelfdestructief: drank- en drugsproblemen zijn hem ook niet vreemd. Hij wilde eerst niets over een operatie horen, al was dat voor hem wellicht een manier om zich tegen zijn vader af te zetten. Toen Arnaud nog thuis woonde, lagen die twee voortdurend in conflict met elkaar. Maar gelukkig is hij toch bijgedraaid.»
HUMO De metamorfose is frappant: hij is helemaal opengebloeid.
Hermans «Ja, al denk ik niet dat dat alleen door die maagverkleining komt. Hij is zich gaandeweg gaan realiseren dat je niet gelukkig kunt zijn als je je de hele dag in je kamer opsluit. Oké, hij is natuurlijk enorm vermagerd – nu weegt hij nog maar 79 kilo – maar het is niet evident om dat nieuwe lichaam meteen te aanvaarden. Pas toen hij genoeg zelfvertrouwen had, durfde hij het ouderlijke huis te verlaten en werk te zoeken.
»Arnaud heeft de operatie al een tijdje achter de rug, maar nu de documentaire op het scherm komt, krijgt hij constant telefoontjes van mensen die hem feliciteren. Dat doet hem nog het meeste plezier: dat hij met de documentaire andere obesitaspatiënten een hart onder de riem kan steken.»
0 reacties
reageer ookReageer ook