Film: Shine A Light

Toch is ‘Shine a Light’ niet de beste concertfilm van The Rolling Stones: ‘Gimme Shelter’ (1970) bijvoorbeeld, voor altijd verbonden met dat ene tragische incident in Altamont, liet de groep horen op het toppunt van haar kunnen.

En, neem het aan van iemand die talloze eenzame winteravonden heeft doorgebracht in het gezelschap van ‘The Last Waltz’, de afscheidsfilm van The Band: het is ook niet de beste concertfilm van Scorsese. Het doet bovendien pijn aan de ogen om te zien dat Bill Clinton een verjaardagspartijtje geeft op een concert van de groep die ooit als staatsgevaarlijk te boek stond, en dat Mick als een reumatische kater rond dat wicht van een Christina Aguilera kronkelt.

Samengevat: ‘Shine a Light’ komt een goeie dertig jaar te laat, maar als u de oude Stones met volle goesting het nimmer geëvenaarde oeuvre van hun jongere zelf wilt zien coveren, en dat door de lens van de grootste nog levende filmmaker, dan geven wij u geen ongelijk.

Martin Scorsese «Ik heb The Stones voor het eerst zien optreden in 1970. Muziek maakte toen al een belangrijk deel van mijn leven uit: het was begonnen met Dylan, van daaruit was het een kleine stap naar Neil Young, Van Morrison en Joni Mitchell.

»Van The Beatles was ik ook fan, maar mijn band metThe Stonesisiets speciaals: het vrije in hun muziek heeft me geïnspireerd om in mijn films ook geen compromissen te sluiten. In 'Mean Streets' zitten er niet toevallig twee nummers van hen. Ik had er nog veel meer willen gebruiken, maar dat kon ik me toen nog niet permitteren.»

- Anders dan in ‘The Last Waltz’ en ‘No Direction Home’, over Bob Dylan, speelt alles zich dit keer op het podium af. Waarom?

Scorsese «Over geen enkele groep ter wereld is al zoveel gezegd en geschreven als The Rolling Stones: wat kon ik nog meer vertellen? Op het podium kun je overigens de hele geschiedenis zien: je leest het af van hun gezichten, van de moves van Mick en de manier waarop Keith met zijn gitaar omgaat. Als ik hun omgang met elkaar kon vastleggen, en de primaire euforie van hun muziek, dan kon ik alles vertellen wat ik wilde.»

- Uw eerste ervaring met concertfilms deed u op op Woodstock. Voelde u zich daar op uw plaats, als jonge Italiaanse snaak?

Scorsese «Helemaal niet! Om je een idee te geven: ik heb mijn eerste paar jeans pas gekocht ná het festival. Mijn hemd was heel keurig en saai, en over mijn schoenen durf ik het niet eens te hebben. Ik had gelukkig wel al lang haar.

»Wat ik daar zag en meemaakte, stond in schril contrast met de wereld waar ik vandaan kwam. De wereld van mijn ouders en grootouders was niet groter dan het Siciliaanse dorpje waar ze vandaan kwamen, ook al woonden ze in New York. Hun ouderwetse manier van leven botste keihard met de nieuwe ideeën van de jaren zestig, maar ze hebben me daar toch lange tijd voor kunnen afschermen.»

- ‘Woodstock’, ‘Shine a Light’, ‘The Last Waltz’, ‘No Direction Home’en nu weer een film over George Harrison: u bent eigenlijk een gefrustreerde muzikant!

Scorsese «Betrapt! Ik wou dat ik het talent bezat om muziek te maken, maar dat is niet zo. Wat ik wel kan, is muziek en beeld samenbrengen, zowel in die documentaires als in mijn films. Rockmuziek maakt een essentieel onderdeel uit van mijn cinema. Net als louche Italianen (lacht).»

Bekijk de trailer:

Herlees de bespreking »