Reportagereeks: Weg van de wereld

In de eerste aflevering, vanavond op Eén, trekt ze op bedevaart naar Spanje.

Sofie Van Moll «Ik heb in Andalusië meegedaan aan de Romería de El Rocío, een bedevaart naar het stadje Almonte, waar tienduizenden pelgrims een Mariabeeld gaan begroeten. Ik had me een bedevaart altijd stil en ingetogen voorgesteld, maar in Spanje is dat helemaal anders. Daar staat bidden en de Virgen eren gelijk aan dansen, zingen en feesten tot je erbij neervalt.

»Het meest indrukwekkende, maar tegelijk ook het meest beangstigende, was het moment waarop het loodzware beeld van de maagd naar buiten werd werd gedragen, op de laatste dag. Iedereen wilde dat beeld aanraken, maar de dragers stonden dat niet toe: ze mepten keihard in het rond – zelfs op vrouwen en kinderen.

»Ik heb vreselijk veel schrik gehad: je staat daar midden in een massa uitzinnige mensen, en je kunt geen kant op. Je wordt constant op de tenen getrapt door de persoon vóór je, en zelf trap je de hele tijd op de tenen van de persoon achter je. Achteraf heb ik toch efkes op m’n benen staan trillen.»

HUMO In de trailer van ‘Weg van de wereld’ – zie die kijkcijfers de hoogte in schieten! – is er zowaar een korte naaktscène te zien.

Van Moll «Ja, dat was in Rusland, waar ik ergens midden in de natuur naar een midzomernachtsfeest ben gegaan. Het verbaasde me dat ze daar zoiets kenden: ik had de Russen altijd gezien als drukke stadsmensen, maar eigenlijk staan ze heel dicht bij de natuur.

»Ze hebben er ook een intense badcultuur: ze trekken geregeld met vrienden naar een badhuis om er te eten en thee te drinken, en zich te zuiveren door met berkenbladeren op hun lijf te slaan. En dat heb ik ook gedaan. ’t Is dus functioneel naakt, zullen we maar zeggen.»

HUMO Dan is het goed. Naar welk van de acht door jou bezochte feesten en evenementen zou je willen teruggaan?

Van Moll «Naar die bedevaart in Spanje. Ofwel naar Burning Man, het hippiefestival in de Nevadawoestijn in Amerika. Ik had daar eerlijk gezegd geen zin in – een bende gedrogeerde hippies die zich staat aan te stellen in de woestijn: niet meteen mijn cup of tea. Maar toen ik er aankwam, was ik meteen verkocht.

»Burning Man is niet echt een festival, maar meer een manier van samenleven.Alles speelt zich af in een tijdelijke stad, Black Rock City, waar alle burgers hun steentje bijdragen om er iets moois van te maken.

»Daar hangt zo’n geweldig vredevolle sfeer! Het klinkt misschien stom, maar terug in België heb ik een tijdlang het gevoel gehad dat een betere wereld toch mogelijk is (lacht). Ik dacht: 'Vanaf nu ga ik altijd vriendelijk zijn, en goeiemorgen zeggen tegen iedereen.' Toch jammer dat je dat gevoel verbazend snel weer kwijt bent.»