Docu: Pearl Jam Twenty

Crowe begint zijn verhaal bij Mother Love Bone, de groep die net voor de grote doorbraak zanger Andrew Wood verloor aan een overdosis, en waaruit uiteindelijk Pearl Jam zou ontstaan.

Cameron Crowe «Meestal gaat een muziekdocumentaire zo: groep start vanuit het niets en klimt naar de top, en ergens onderweg — of op het einde — vindt één of andere tragedie plaats. Bij Pearl Jam ging het net andersom: die begonnen na een tragedie.

»Bovendien was Andrew Wood een enórm charismatische zanger: niemand dacht dat de bliksem nog een tweede keer op dezelfde plaats zou inslaan, maar dat is toch gebeurd — Eddie Vedder bleek een even sterke uitstraling te hebben.»

- Wat was uw indruk toen u destijds de allereerste opnames met Vedder hoorde? Een megagroep in de dop?

Crowe «Eerlijk gezegd: neen. Ik had vooral de indruk dat Eddie onwaarschijnlijk schuw was. Maar hij was wel een enorme rockfan, en het klikte écht met de rest van de groep: er wordt weleens onderschat hoe belangrijk dat is.»

- U kent de bandleden al van het begin af, ze speelden zelfs op het promotiefeest van uw doorbraakfilm 'Singles': helaas een catastrofale doortocht, die ook ruimschoots in de documentaire aan bod komt. Heeft die gênante afgang iets aan de relatie tussen u en de groep veranderd?

Crowe «Gelukkig niet, neen. Ach, het begon al gênant, lang vóór die avond. Ik heb ze bijvoorbeeld moeten smeken om mee te doen, anders wilde de productiefirma de film niet op de markt brengen: 'Jongens, willen jullie, alstublieft? Anders komt mijn film niet uit...'

»Zo gênant! Om het nog erger te maken: ik wilde ze dat vragen op Lollapalooza, en ze wisten vooraf dat ik bij hen zou komen smeken. Dat maakte het niet gewoon gênant, dat maakte het supergênant.

»Ik heb wel altijd het gevoel gehad dat ik met die kerels over letterlijk alles kon praten, alleen een gesprek over hun optreden op dat promofeest hebben we twintig jaar lang zorgvuldig gemeden. Dus ben ik er maar over begonnen met de camera's erbij.

»Op een bepaald moment zie je Eddie kijken met een blik van: 'Wát? Gaan we nu uitpraten wat er toen gebeurd is? Hier? Met een camera erbij?' Maar: blij dat ik het gedaan heb, want voor mij was het een soort catharsis.»

- Op welke scène in 'Pearl Jam Twenty' bent u zelf het meest trots?

Crowe «Ik kon kiezen uit tonnen excellent, uniek concertmateriaal dat ze zelf nooit uitgebracht hebben, maar de heilige graal was toch wel het stukje film waarin Eddie en Kurt Cobain een slow dansten op de MTV Video Movie Awards. Er deden geruchten de ronde dat iemand dat gefilmd had, terwijl anderen zich totaal niet konden herinneren dat dat echt gebeurd was.

»Uiteindelijk hebben we dat stukje film toch gevonden, en gelukkig maar, want het is een enorm krachtige scène. Opgenomen onder het podium, waar Eric Clapton op dat moment 'Tears in Heaven' aan het spelen was.

»Het is vooral een heel menselijke scène, die aantoont hoe het er toeging als die twee éven aan de spotlights konden ontsnappen. Je mag niet vergeten dat ze toen allebei midden in het oog van de grunge-mediastorm stonden, hè.

»Ach, ik had zo waanzinnig veel sterk materiaal. Gelukkig hebben ze de film op tijd uit mijn handen gerukt, want anders hadden ze hem 'Pearl Jam 22' of 'Pearl Jam 23' moeten noemen.»

Bekijk de trailer: