Magazine: Striptease: Dimitri Verhulst

© Marco Mertens

Net als bij de vorige Canvas-bloemlezing mag Dimitri Verhulst de kijker met enige zelfgeschreven gedichten van fragment naar fragment gidsen.

Dimitri Verhulst «Het is lang geleden dat ik nog met gedichten naar buiten ben gekomen — zoveel schreef ik er ook niet meer. Maar ik hoefde maar een stapel 'Striptease'-dvd's te bekijken, en 's anderendaags had ik een hele bundel klaar.

»Die filmpjes zijn zeer inspirerend. 'Striptease' laat natuurlijk veel open. Je wordt gedwongen om veel zelf in te vullen — je móét denken als je kijkt. Het is één van die programma's die de kijker niet voor een imbeciel houdt.»

HUMO Heeft 'Striptease' je ooit geïnspireerd voor je romans?

Verhulst «Niet voor zover ik me kan herinneren, maar in de verfilming van 'De helaasheid der dingen' zit wel een scène die Felix Van Groeningen bij 'Striptease' heeft gejat. Op een bepaald moment komt oma met een volle winkelkar thuis, en het hele gezin stort zich er als een roedel hongerige wolven op. Die passage staat niet in het boek.»

HUMO Sommige personages uit je boeken hadden zo in 'Striptease' gekund.

Verhulst «Iederéén kan in 'Striptease' opduiken, dat is net het mooie. Het zijn niet alleen marginalen of excentriekelingen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat elke mens een marginale of excentrieke kant heeft. Als je diep genoeg graaft, zal je die wel vinden. 'Striptease' houdt België een spiegel voor.

»Soms is het programma ook gewoon ontroerend. In deze reeks zit een oud ventje: zijn vrouw is gestorven en nu bakt hij — ochot, ochere — elke dag eieren als maaltijd, omdat hij niets anders kán. Er gebeurt omzeggens niks, maar je voelt dat hij zijn vrouw nog altijd mist. Heel tedere televisie.»

HUMO Soms is het ook grappig.

Verhulst «Eén van de leukste fragmenten vind ik die met een Fransman uit de buurt van Roubaix. Hij droomt ervan dat Frans-Vlaanderen ooit weer bij Vlaanderen gevoegd zal worden, en op de IJzerbedevaart in Diksmuide staat hij met leeuwenvlaggen te zwaaien. Sommige sympathisanten stoppen hem zelfs geld toe, om zijn strijd voor de goede zaak te steunen.

»Wel: die vent spreekt geen létter Vlaams. Hij heeft ook niets met Vlaanderen, dat voel je zo: er is alleen die historische link, wat het toch erg absurd maakt. Toen ik dat zag, kwam ik niet meer bij.

»Ik was ook vaak verrast door de eenvoud van de ideeën. Zo hebben ze eens een kwartiertje áchter het loket van een Brusselse bevolkingsdienst staan filmen: voor de kijker gaat er een hele wereld open. Het heeft wat van 'De collega's', maar het is wel écht.»