Docu: VPRO Special IFFR: Nicolas Provost

Maar als beeldend kunstenaar Nicolas Provost de camera hanteert, en de naakte partner – Hannelore Knuts – op een aangespoelde bootvluchteling stoot, heb je ineens de openingsscène van een luid bejubeld filmdebuut.

Boven de Moerdijk zijn ze niet vies van een streep functioneel naakt: 'The Invader' was voor VPRO reden genoeg om vanavond een filmspecial te wijden aan Provost. Dat in Rotterdam toevallig ook het Internationale Film Festival plaats vindt, waar hij vorig jaar nog een award kreeg voor zijn kortfilm 'Stardust', was mogelijks een bijkomend argument.

Provost resideert en werkt tegenwoordig in New York, maar onze eigen (es) sprak onlangs nog met de kunstenaar-cineast over 'The Invader' en de odyssee van Amadou, de bootvluchteling uit Afrika die in Brussel verzeilt en al zijn hoop vestigt op de vrouw die hem vond.

NICOLAS PROVOST «De kiem van 'The Invader' was een krantenfoto van twintig Afrikanen die met vereende krachten een boot in het water staan te duwen – een heel triest tafereeltje. Ze zijn allemaal heel armoedig gekleed, op één man na, die een mooie leren jas rond zijn sterke, blote bast draagt. Hij is niet zo hard aan het duwen als de anderen, en heeft zo'n blik van: 'Ik ga Europa veroveren!' Ik wist meteen: dát is mijn hoofdpersonage.

»Amadou spoelt aan op een strand, op zoek naar het paradijs, en het eerste wat hij ziet is een naakte vrouw. En wat voor één! In het script stond dat Amadou op een nudistenstrand zou aanspoelen, dat hij samen met zijn vriend de enige overlevende zou zijn, en dat hij vervolgens die vrouw zou zien.

»De vraag was: hoe moesten we dat nu precies filmen? Beginnen we met een shot van Amadou, of van de vrouw? Ligt ze in het zand? Komt ze uit de duinen gestapt? En toen dacht ik dus ineens aan 'L'origine du monde' - het beroemde doek van Courbet.

»Zodra Hanne begreep dat het een gerechtvaardigde scène ging, en zodra ze begreep waarom ik uitgerekend háár vroeg, heeft ze geen seconde meer getwijfeld. Ik had het ook aan een mooie actrice kunnen vragen, maar het leek me specialer om die scène te laten spelen door een échte muze, door een vrouw die in het verleden veel kunstenaars heeft geïnspireerd, en dat nu nog altijd doet.»