Serie: Upstairs Downstairs

In 1975 viel na vijf seizoenen en achtenzestig afleveringen het doek: kamermeid Rose (Jean Marsh, die de serie ook mee bedacht had) maakte, overmand door verdriet en emoties, een laatste ronde door het huis in 165 Eaton Place, en trok toen de deur achter zich dicht.

Maar niet definitief: vijfendertig jaar later zijn we terug op het beroemde Londense tv-adres voor een nagelnieuwe reeks. De komma uit de originele titel heeft intussen de geest gegeven, maar niet die goeie ouwe Rose.

Jean Marsh «We zijn inmiddels aanbeland in het jaar 1936: Rose keert na lange afwezigheid terug in het huis waar ze zo'n groot deel van haar leven heeft doorgebracht, en steekt met trillende hand de sleutel opnieuw in het voordeurslot.

»Voor die beginscènes was overigens weinig inlevingsvermogen nodig: niet alleen Rose stapte terug in de tijd, ikzelf natuurlijk ook – en voor mij was het bijna vijfendertig jaar geleden.

»'Upstairs, Downstairs' heeft me weliswaar niet de status van Elizabeth Taylor gegeven, maar ik ben er wel ontzettend bekend mee geworden, en ik heb dingen mogen doen die anders nooit mogelijk waren geweest. Daar denk je op zo'n moment allemaal aan: behoorlijk emotioneel allemaal.»

HUMO Hoe was het om Rose na al die jaren weer te mogen omarmen?

Marsh «Héérlijk. Toen we erover begonnen te praten om de serie nieuw leven in te blazen, dacht ik: 'Dearest Rose, ik ken jou nog zo goed. Het wordt vast heerlijk om weer samen te zijn.

»Toen de eerste lezing dichterbij kwam, bekroop me ook wel een gevoel van spanning en onrust. Ik dacht: 'Doe ik hier eigenlijk wel goed aan?' Ik vroeg me vooral af wat mijn overleden collega's, Gordon Jackson en Angela Baddeley, zouden hebben gedacht.

»Zij waren per slot van rekening mijn allerbeste vrienden. Maar ik ben blij dat ik heb doorgezet: ik ben heel trots en dankbaar dat de nieuwe reeks opnieuw zoveel reacties losmaakt.»

HUMO Wordt u nog dikwijls aangesproken als Rose?

Marsh «Ja, en verrassend genoeg vooral door veel jongeren. Nog niet zo lang geleden werd ik in de supermarkt aangesproken door twee fans van nauwelijks dertien. Eentje vroeg: 'Hoe gaat het eigenlijk met u? U ziet er zo moe uit.' Tja, dat krijg je als je vijfendertig jaar ouder geworden bent! (lacht).»

Bekijk de trailer: