
Het betreft een novelle die hij schreef in opdracht van het Nederlands Dans Theater, dat zijn vijftigjarige jubileum viert, en waarvoor hij zich liet inspireren door wat hij zag op verkenningstocht in hun dansstudio's. 'Al die ingewikkelde bewegingen en verplaatsingen die mij op het verkeerde been zetten (...), stimuleerden mij om zoiets ook in taal te proberen, om die souplesse en lenigheid te bereiken,' zegt hij daarover in een achteraan het boek opgenomen interview.
Met de blik van een voyeur en de precisie van een sushichef die een kogelvis in het vizier heeft, snijdt Weijts een significant stuk uit het leven van Victor Zuid. Zuid is een window dresser, een etalagekunstenaar die in het eerste boekdeel aan de deur wordt gezet door moeder de vrouw, het magnum opus van zijn carrière aanvat (het uitstalraam van megamarkt Cocagne) en toevallig opnieuw in contact komt met een jeugdliefde, het danseresje en part-time milieuguerrilla Vita Laurier. Toevallig? Dat is nog maar de vraag, want gaandeweg ontpopt 'De etaleur' zich ook tot een soort boksring waarin twee eeuwenoude theorieën het tegen elkaar opnemen: 'Het leven hangt aaneen van toevalligheden' versus 'We zijn allen slechts een speelbal van het Lot'. Wie als overwinnaar uit de bus komt, moet u zelf maar ontdekken, maar het is in elk geval op punten.
Voeg daarbij nog een scheut maatschappijkritiek en de aanzet tot een wraakfantasie, en u begrijpt dat Weijts zich er, na de kleppers 'Art. 285b' en 'Via Capello 23', niet met een tussendoortje vanaf heeft gemaakt. Zoveel goede bedoelingen lopen bij een mindere schrijver het risico uit te monden in een drammerig traktaat, maar daar laat Weijts de woorden veel te elegant voor over het papier bewegen ? dansen, welja. En de lezer laat zich, overweldigd door zoveel pirouettes, meermaals en met plezier bij het ootje nemen.
dit artikelTagcloud Boekenreviews
Facebook, Netlog, Twitter:Humo ziet, volgt en toont u