Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace

Stranger thigns have happened zegt alles over deze bespreking. Het is te zeggen dat het wel degelijk een FANTASTISCHE ballad is met veel gevoel gebracht. Hierbij stel ik me meteen kandidaat om deze ouder wordende garde "rockspecialisten" als 1e te mogen vervangen want er is geen beetje objectiviteit meer te bespeuren in jullie bepsrekingen de laatste jaren. "Echoes..." is zeker niet hun beste lp en ja drie nummers zijn wat je noemt wegwerpmateriaal maar zelfs dan nog is deze wel degelijk beter dan hun vorige halfgeslaagde(jullie noemden het hun meesterwerk, yeah right!)In Your Honour. Moest de humo enkel en alleen over muziekbesprekingen gaan had ik mijn abonnement al lang opgezegd. Om het in zijn Eilands te zeggen: GEZEVER!

Fantastische plaat,rockt weer als de beesten! Haalt misschien niet helemaal het niveau van de earliest stuff, maar een opluchtende herademing na hun vorige In Your Honour. En, Humo, I don't agree; Home is een pareltje!

Ik heb een preorder op iTunes geplaatst voor deze plaat, na de opus maximus van FF In Your Honour. Bij het lezen van Humo begon ik te twijfelen om de bestelling te laten doorgaan. Per ongeluk heb ik toch op de 'OK' toets gedrukt en nu staat hij hij op mijn iPod. Geen moment spijt. Akkoord, het is niet Grohl's opus ultimus van weleer, maar wat een zalige klank in de oren alweer. FF is rock pur sang. En deze plaat blijft deze stelling bevestigen. Dat we niet veel nieuws horen, what the hell. Wijsheren hebben het al eerder verkondigd: 'You don't change a winning team!'. (godb) is misschien ook één van de tofste peren van de wereld, daarom zal hij het ons ook niet kwalijk nemen dat wij deze Humo recensie vrijwel onrelevant vinden. Btw, bij de preorder zat een bonustrack 'Seda'. Zo kan nu ik 3'45" langer genieten van de plaat.

ik vond het om het zacht uit te drukken een saaie plaat, al die akoustische intro's steken na een tijdje wel tegen, ze hadden beter weer een 2cd-editie uitgebracht, dan zou er 1 zijn om van wakker te worden en 1 om rustig in slaap te vallen, terwijl het nu maar een warboel van rustig-harder is, en the pretender is zo'n alles-in-een nummer, wat ik minder vind. als je een echte rockplaat wilt kopen zou ik toch die van qotsa kopen, die stukken beter is.

Wie van beide kanten van In Your Honour hield, zal waarschijnlijk veel fijns beleven aan Echoes, Silence, Patience and Grace: zowel de harde rock is prima vertegenwoordigd maar ook het akkoestische is weer aanwezig, en is zelfs een tikkeltje beter dan het op IYH was. Het geheel vormt een mooi, ietwat melancholisch maar toch opgewekt, en behoorlijk evenwichte cd waar de mannen trots op kunnen zijn - vooral de tweede helft is prachtig gelukt. De Foo Fighters laten weer op hoog niveau hun vertrouwde geluid horen, maar durven ook een andere weg in te gaan met liedjes als Statues (Wings invloed), Summer's End (country invloed) en the Ballad (gewoon een uitstekend eerbetoon). Dat ze dit al doen zou al reden voor lof zijn, maar dat ze er ook nog mooie muziek mee maken is des te mooier. Sterke plaat en zeker een aanrader voor de fans.

Wie van beide kanten van In Your Honour hield, zal waarschijnlijk veel fijns beleven aan Echoes, Silence, Patience and Grace: zowel de harde rock is prima vertegenwoordigd maar ook het akkoestische is weer aanwezig, en is zelfs een tikkeltje beter dan het op IYH was. Het geheel vormt een mooi, ietwat melancholisch maar toch opgewekt, en behoorlijk evenwichte cd waar de mannen trots op kunnen zijn - vooral de tweede helft is prachtig gelukt. De Foo Fighters laten weer op hoog niveau hun vertrouwde geluid horen, maar durven ook een andere weg in te gaan met liedjes als Statues (Wings invloed), Summer's End (country invloed) en the Ballad (gewoon een uitstekend eerbetoon). Dat ze dit al doen zou al reden voor lof zijn, maar dat ze er ook nog mooie muziek mee maken is des te mooier. Sterke plaat en zeker een aanrader voor de fans.

Idd Gero ik heb ook het gevoel dat Humo nogal conservatief begint te worden en iedere verandering direct de grond in boren ... bij muse hebben ze het een week darana rechtgezet hopen dat ze dat bij deze ook doen maar ik vrees ervoor ..

De recensie kon op zijn zachts gezegd beter, mss moet humo er maar eens aan denken om professionele recensenten mét muzieksmaak in te huren, in plaats van een stelletje nietsnutten die zo'n prachtplaat tot op de grond afbreken.

Dus omdat de Foo Fighters een iets minder harde plaat hebben afgeleverd is het direct slecht?? Dus omdat er iets "nieuws" op staat (loos akoestisch gitaargepiel) is het te moeilijk voor jullie??? Ik vind deze nieuwe Foo Fighters gewoon echt een DIJK van een plaat, een nieuwe wind blaast door de gelederden. JA hij is akoestischer, JA ze zijn anders dan ervoor, NEE ze leverden hiermee GEEN richtingloze brol!!! Bij het lezen van deze recensie moest ik spontaan aan jullie vorige "pracht"recensie denken van de laatste Muse... ook iets met nieuwe (voor de groep) klanken, invalshoeken,... Ook dat werd direct de grond ingeboord...Het lijkt wel alsof groepen beter niet veranderen, geen evolutie doormaken... Hopelijk zien we ook voor deze plaat een rechtzetting... maar ik maak me geen illusies...

deze nieuwe van de foo's is inderdaad een pak minder indrukwekkend dan hun voorgangers. zelfs de eerste single is niet zo goed als eerdere intentieverklaringen als stacked actors, all my life en in your honor.En die akoestische intro's zijn leuk gevonden maar echt niet bij elk nummer nodig ( bijna de helft van de plaat) maar toch, long road to ruin is idd een zeer goed nummer, en, in de bespreking zelfs niet ter sprake gekomen, monster van een song let it die zijn duidelijk de hoogtepunten van de cd. een eerste mindere , niet slechte, beurt maken na 5 kleine meesterwerkjes. het is hen vergeven