Spoon - Transference

Toen Spoons ge-wel-di-ge vorige plaat, 'Ga Ga Ga Ga Ga', meteen de hoogste regionen van de Billboard-hitlijst indook, had de band eindelijk, na elf jaar en vijf langspelers, uitzicht op Groot Succes. Niet dus: op 'Transference' laten de Texanen fijntjes verstaan dat ze nog geen zin hebben in de grote oversteek naar RihannaLand of LadyGaGastan.

Tuurlijk blijft Britt Daniel gezegend met die hese soulsnauw, mishandelt Jim Eno zijn drumvellen als vanouds met millimeterprecisie, en klinken de gitaren onverminderd afgemeten en scherp. Maar er is duchtig gesnoeid in de vlot weghappende grooves, hooks en melodieën die hun aanhang sinds de doorbraak met 'Girls Can Tell' hielpen verduizendvoudigen. Minder Prince, minder Kinks, minder Motown.

Op het eerste gehoor komt daar niet veel voor in de plaats. Meer zelfs: aanvankelijk lijkt 'Transference' vol onaffe, monotone songs te staan, opgebouwd rond nauwelijks twee of drie akkoorden. Ze worden abrupt afgebroken, beginnen halverwege opnieuw ('I Saw the Light'), of hebben verdacht veel weg van een demo van een (hypergetalenteerd) garagebandje ('Trouble Comes Running'). Máár: we hebben hier te maken met gewiekste illusionisten, die hun geheimen pas (langzaam) prijsgeven nadat ze je oren eerst de verkeerde richting uit hebben gestuurd.

De elf nieuwe nummers wérden oorspronkelijk ook in zeven haasten bij Daniel thuis op band gesmeten. Maar meer dan ooit is duidelijk dat Spoon-platen eigenlijk pas achteraf ontstaan, in de studio. Daar wordt net zo lang geknipt en geplakt tot elke pianotoets, elke zucht, elke splinter stilte precies op de juiste plek zit.

Heerlijk is het om te ontdekken hoe in 'Before Destruction' zang en akoestische gitaar zich steeds scherper aftekenen in die waas van orgeldreunen en achtergrondzang. Of hoe een paar welgemikte echo-effecten 'Is Love Forever?' en 'The Mystery Zone' als Spoon-dub doen klinken. Of hoe de gitaar die 'Who Makes Your Money' binnensluipt de hypergestileerde indiefunk nét niet doet ontsporen.

Hier en daar verliezen ze ons even in hun spiegelpaleis, omdat een enkele song dan toch niet meer dan een clevere puzzel blijkt, of omdat de trackvolgorde op de tweede helft van de plaat wat te wensen overlaat. Tel daarbij nog op dat alleen de hese, strakke singles 'Written in Reverse' en 'Got Nuffin' echt als vintage Spoon klinken, en het is duidelijk dat 'Transference' - hoe goed ook - het instant appeal van 'Ga Ga Ga Ga Ga' mist.

De platenbonzen mogen treuren om deze 'gemiste kans', wij weten dat de heren van Spoon zélf wel zullen beslissen wanneer ze de wereld willen veroveren.

• Spoon »
• MySpace: Spoon »
• YouTube: Spoon - Written in reverse »

Tags: prince, the kinks, spoon, britt daniel, jim eno, cd review, transference.

• del.icio.us
• MySpace
• MSN
• Facebook
• Netlog

• CD » Spoon - Gimme Fiction
• CD » Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga
• CD » Spoon - Kill the Moonlight
• DezeWeek » Sergio van de aftershow: Prince, 11 juli, Viage Brussel
• DezeWeek » De 10 Geboden volgens Prince
• CD » Lindstrøm & Christabelle - Real Life Is No Cool
• Link » Elliott Smith: The Complete Live Covers

reageer »

• VIDEO
• JEROOM
• UITLAAT
• FOTOS
• KABOUTER WESLEY