De ploetermoeders (1): Fiona Neill en Axelle Red over de veldslag om kind en carrière

Axelle Red

'We zijn gefopt door het feminisme. We zitten in een fuik en we komen er niet meer uit'

Ploetermoeders Axelle Red en Fiona Neill over de dagelijkse oorlog om kind en carrière: 'Ik zeg je eerlijk: het is een ramp!'

Slummy mummy - ploetermoeder: Fiona Neill (40) verzon het woord toen ze met een vriendin de waanzin probeerde vatten van hun dagelijks leven als werkende moeder. Je raakt zo verstrikt in het multitasken, was de conclusie, dat je hoofd het regelmatig gewoon opgeeft. Dat we standhouden, al is het meestal ook maar nét, is eigenlijk echt een wonder.

De dag na die analyse begon ze erover te schrijven, eerst columns, en toen 'Het geheime leven van een ploetermoeder', een afschuwelijk herkenbaar en verschrikkelijk geestig boek, dat in Engeland meteen een bestseller werd en de hardcore feministen in Nederland op de kast kreeg.

Het begon dus zo.

FIONA NEILL « Ik zat met mijn vriendin aan tafel en vertelde dat ik mijn dochter en vier vriendinnetjes, van top tot teen verkleed als elfjes, naar een verjaardagsfeestje in hartje Londen bracht. Ik zette ze af, reed weg en een halfuur later drong het opeens tot me door dat ik mijn tas én al hun schooltassen met hun uniformen erin gewoon midden op straat had laten staan. 'Maar ik ben nog veel erger!' zei mijn vriendin toen. Zij heeft een topbaan als hartchirurg en twee kinderen. 'Ik ging uit eten met mijn man,' zei ze. 'Ik had de babysit en alles geregeld. We stappen de deur uit en ik wist met geen mogelijkheid meer waar ik mijn auto had geparkeerd! Drìe uur hebben we ernaar lopen zoeken, aan eten zijn we niet meer toegekomen.'

» Dát is wat je meemaakt als je naast je baan ook nog moeder bent. Ons hoofd is gewoon té vol, en opeens werkt je geheugen dan niet meer. Toch eigenlijk raar, dacht ik toen, dat je in de media nooit leest of ziet dat moeders zulke dingen constant meemaken.

»Terwijl de realiteit van een alledaagse moeder - die geen geld heeft voor personeel en personal trainers - vaak een net niét beheersbare chaos is. Mijn vriendin snijdt en naait zich rot in haar ziekenhuis, rent naar huis, helpt de kinderen met hun huiswerk, doet boodschappen, regelt de stomerij, kookt, doet de kinderen in bad, brengt ze naar bed, raapt ontplofte puzzeldozen en legobakken bijeen, maakt hun luchtrommeltjes voor de volgende dag klaar, regelt bij wie ze gaan spelen, en bereidt dan nog even haar werk voor morgen voor...

»Mannen zijn meer gericht op één ding. Dat is geen kritiek, dat is een wetenschappelijk bewezen feit: het mannelijk brein werkt zo. Vrouwen kunnen switchen, verschillende ballen tegelijk in de lucht houden - al gsm'end afspraken maken terwijl we tegelijkertijd het speelgoed aan de kant zetten, de was opruimen, en in ons achterhoofd een dagschema opstellen. We kunnen zeventien rollen op een dag spelen: chauffeur, leraar, carrièrevrouw, kok, poetsvrouw, vriendin en party animal. Alleen vergeet je dan soms wel wie al die stukken jou bij elkaar eigenlijk ook weer is. Of je bent zo op dat je hoofd het af laat weten. Het is onmogelijk om constant alles de baas te zijn.

»Weet je, als moeder een redelijk status quo kunnen handhaven, is eigenlijk al een enorme prestatie. Maar we leven in een maatschappij waar gemiddeld zijn een vies woord is. Als we ons durven neer te leggen bij: 'Voilà, dit is het. Beter krijg ik het vandaag niet geregeld.' worstelen we meteen een om zich heen vretend schuldgevoel. We zijn allemaal veel te streng voor onszelf.»

NEILL « Neen, hè? Dat is wat alle moeders bindt. Kijk, zodra vrouwen een baby krijgen, gaan ze zich opofferen voor hun kind, en desondanks altijd nog vinden dat ze niet genoeg doen. Dat is een gegeven. Maar sinds 1970, sinds John Bowlby en zijn bindingstheorie, zijn we allemaal een beetje doorgeslagen. Hij heeft ouders laten beseffen dat alles wat ze met hun kinderen doen, een invloed heeft op wat voor mens die later worden. Dat was aan de ene kant natuurlijk goed. Tot dan werd ouders geleerd dat ze hun kind zeker niet moesten oppakken als het huilde, dat ze het niet hoefden te knuffelen en te troosten - echt vreselijk allemaal. Maar aan de andere kant is opvoeding nu zo gepsychologiseerd dat elke moeder zich persoonlijk verantwoordelijk voelt voor de minste imperfectie in het karakter van haar kind, en compleet vergeet dat iedere mens ook zijn eigen genen heeft. Die last had de generatie van mijn ouders er niet bij.»

(sdj)

U vindt het volledige intertiew met fiona Neill en Axelle Red in Humo 3519

Forumvraag: Moet u ook voortdurend schipperen tussen kind en carrière?

Moet u ook voortdurend schipperen tussen kind en carrière? Of woont u samen met zo iemand? Commentaren, verhalen en tips op het forum!

• Forumvraag: Bent u/kent u een ploetermoeder?

Tags: axelle red, ploetermoeder, fiona neill, john bowlby, het geheime leven van een ploetermoeder.

• del.icio.us
• MySpace
• MSN
• Facebook
• Netlog

• Actua » Soullegende Willie Mitchell (1928-2010)
• agenda » Solidariteitsconcert Belgavox op 17 mei
• CD » Carla Bruni - Comme si de rien n'était
• Muziek » 'Bobbejaan': de laatste nieuwe plaat van Bobbejaan Schoepen (83)
• DezeWeek » 'Bobbejaan': de laatste nieuwe plaat van Bobbejaan Schoepen (83)
• DezeWeek » Humo's fantastische Pop Poll de Luxe-avond!
• Muziek » Humo's Pop Poll de Luxe 2008: nieuwe namen!

reageer »

• VIDEO
• JEROOM
• UITLAAT
• FOTOS
• KABOUTER WESLEY