(foto © Kamagurka)
Gewelddadige videospelletjes waren het niet. Gothic muziek ook al niet. Kim De Gelder had geen miserabele jeugd achter de rug, gebruikte geen drugs en dronk niet. Alleen jammer van die stemmen in zijn hoofd.
Op Goede Vrijdag van 2006 was David R. in de Noordwijk in Brussel op zoek naar de Canadese ambassade. Daar wilde hij dringend asiel aanvragen. Hij was er namelijk van overtuigd dat men hem probeerde te vergiftigen. Of neerschieten. Men, dat was ongeveer iedereen: familie, collega's, en enkele mannen in zwarte pakken.
De nacht voordien was hij naar een hotel in Blankenberge gevlucht. De man aan de incheckbalie was even verdwenen met zijn identiteitskaart - uiteraard om te checken of hij op de Zwarte Lijst stond. Hij had de hele nacht geen oog dichtgedaan. Toen hij de volgende ochtend naar het ontbijt ging, had diezelfde man dienst: het was duidelijk dat hij mee in het Complot zat. David koos wijselijk voor een ontbijt in een café in de buurt, maar nog terwijl hij zijn soep zat op te lepelen, stapten twee mannen in een zwart pak het café binnen. Zijn achtervolgers, besefte hij, waren werkelijk overal.
David pakte in allerijl zijn koffers en vertrok uit Blankenberge. Hij wilde naar Antwerpen, maar in het station kocht hij een kaartje naar Charleroi, in een poging om zijn achtervolgers af te schudden. Zijn plan was om in Brussel af te stappen en daar snel een nieuw kaartje naar Antwerpen kopen. Helaas waren zijn achtervolgers niet van gisteren: een eindje voorbij Brugge begon de trein te daveren en vervaarlijk heen en weer te wiegen.
David «Ik ben rechtgesprongen en ben daar een scène beginnen te maken: 'Ze gaan de trein laten ontsporen!' Ik was helemaal buiten zinnen. De conducteur werd erbij geroepen, en die is de hele tijd bij mij blijven zitten, tot in Brussel-Zuid. Daar hebben ze me laten afstappen. En toen is opeens dat plan opgekomen om in Canada asiel aan te vragen: wellicht omdat ik die ochtend op de radio een liedje van Céline Dion had gehoord (lachje). Zo gaat dat namelijk als je in een psychose zit: alles is zo logisch, alles houdt verband met elkaar.»
De Canadese ambassade vond hij niet, wél de dienst Vreemdelingenzaken die hij kende van op tv: de plek waar asielzoekers hun dossier moeten indienen. Later zou hij asiel aanvragen in de school waar hij tot voor kort lesgaf, in de buurt van Antwerpen. Daar zei hij - dat weet hij nog - tegen iedereen die het horen wilde dat zijn familie hem vergiftigde.
Die avond, toen hij zich door zijn ouders eindelijk had laten overhalen om naar huis te komen, zag hij op televisie een fragment over Joe Van Holsbeeck, die net diezelfde dag vermoord was. En toen vielen de stukjes van de puzzel in elkaar: er was een Kosmische Strijd bezig tussen Goed en Kwaad. De mensen met mp3-spelers stonden aan Davids kant. Joe Van Holsbeeck was vermoord om zijn mp3-speler: hij stond dus aan de kant van David. Zoveel was duidelijk.
David «Het is moeilijk uit te leggen hoe je je voelt tijdens zo'n psychose. Ik hoor geen stemmen, maar opeens houdt alles met alles verband. Dingen die ik hoor op de radio, dingen die ik zie op tv, verkeersborden.
Ik ben dat weekend opgenomen in het Stuivenberg-ziekenhuis, maar daar ben ik weer ontsnapt: ik was ervan overtuigd dat ze me daar ook wilden vergiftigen. Uiteindelijk ben ik opgenomen in de psychiatrische instelling van Kortenberg, en daar ben ik zo'n beetje door die psychose heen geraakt. Ik ben hun medicatie beginnen in te nemen, ook al was ik er nog altijd van overtuigd dat ze me gingen vergiftigen. Ik dacht: ik heb tot nog toe alle vergiftigingspogingen overleefd. En er was ook de gedachte: als het gedaan is, dan ben ik ervan af. Zo ben ik geleidelijk gekalmeerd.
Na een paar weken ben ik weer gaan lesgeven. Een jaar later leek alles in orde: mijn medicatie werkte, ik was weer aan het werk, ik dacht dat ik die psychose verteerd had.»
Maar bijna exact één jaar later verzeilde David wéér in een psychose. Het begon, zegt hij, toen hij naar een lezing ging.
David «Ik had het gevoel dat al de mensen in die zaal mij kenden. Ik heb zelfs aan een paar mensen gevraagd: 'Kennen wij elkaar niet?' Daar schaamde ik me achteraf voor, want in het begin van een psychose wéét je dat je rare gedachten hebt. Maar na een tijd raak je zo in de ban van die achtervolgingswanen dat je vergeet dat het irrationele gedachten zijn.
Rond die tijd begon ik opvallend veel verwijzingen te horen naar 'vliegtuigen' en 'zon'. Er was een staking op Zaventem en iemand zei: 'Nu kan ik niet met het vliegtuig naar de zon.' Die avond was er op Canvas een documentaire over het bombardement op Dresden in '45: op een zonnige dag waren de vliegtuigen opgestegen, zei de commentaarstem. En Stijn Meuris zei ergens: 'We moeten de wereld redden.' Toen klikte er iets: men ging Vlaanderen bombarderen!»
Ik zit in het laatste jaar kunstonderwijs en mijn eindwerk gaat over psychoses. Ik had dit artikel al eerder gelezen in de humo, maar weet die niet meer te vinden. Bij de bronvermelding moeten ook de beginpagina en de eindpagina vermeld staan, kan iemand mij hiermee helpen? Je zie stief bedankt ip voorand!
Een uitgebreid scala aan thema's kan met fMRI worden onderzocht. Welke gebieden in de hersenen zijn betrokken bij taal, bij het bewegen van een hand, bij chronische pijn, bij het herstel na een herseninfarct? Ook stoornissen als dyslexie kunnen beter in kaart worden gebracht. In de psychiatrie gebruikt men de techniek om meer te weten te komen over ziektebeelden als schizofrenie.
Ook Goebel heeft een paar jaar terug - samen met de Johann Wolfgang Goethe Universität in Frankfurt - experimenten gedaan met schizofreniepatiënten, in het bijzonder gericht op auditieve hallucinaties. Twee op de drie patiënten hebben er last van. Ze horen stemmen die vaak vijandig van toon zijn - opdrachten om zichzelf of anderen te verwonden - en voor een hoop spanning zorgen. Hoe kan het dat de patiënten de stemmen als werkelijk ervaren, terwijl er in feite niemand tegen hen praat? Waarom kunnen ze geen onderscheid maken tussen werkelijke en innerlijke stemmen?
Goebel liet de patiënten plaatsnemen in de scanner en vroeg hen om op een knop te drukken op het moment dat ze innerlijke stemmen hoorden. Uit dit experiment bleek dat tijdens de hallucinaties de zogeheten primaire auditieve cortex actief was. En dat is bijzonder, zegt Goebel, omdat dit gebied ook werkzaam is als er echt geluid of spraak klinkt. Geen wonder dus dat men de stemmen als echt ervaart. Hallucinaties hebben eenzelfde effect op het brein als stemmen van buiten. Terwijl 'voorstellingen' anders van aard zijn; wanneer de proefpersonen de opdracht kregen om zich een stem voor de geest te halen, was de primaire auditieve cortex niet actief.
De schizofreniepatiënten waren zeer verheugd over de uitkomsten, zegt Goebel. Ze beschouwen die als een erkenning van hun klachten, als een bewijs dat ze zich niets inbeelden.
Moeder of vader zijn, broer of zus zijn van een ?moordenaar? is vreselijk. De moorden zijn ook vreselijk. Uiteraard. De moorden zijn nog veel vreselijker. Gewoon niet te vatten met onze eenvoudige geest. Maar Kim is ook niet te vatten en heeft geen eenvoudige geest.
Zeg niet te vlug dat het belachelijk of niet waar is, het is zelfs veel omvangrijker en intenser voor iemand die echt in een psychose verkeert,en dan is het niet slechts een filmpje,maar de gehele realiteit in en rondom hem,hoop maar om dit nooit
te hoeven beleven.
Belachelijke video !
allemaal niet waar !
Die video bij het stuk is echt een belachelijkz simplificatie!
Humo Deze Week
Tagcloud Humo Deze Week
Facebook, Netlog, Twitter:Humo ziet, volgt en toont u