Humo: The Wild Site - Naar de startpagina

De wonderjaren van Wilfried Martens

Door (dvda), 20/07/2009 - 10u23

'Meisjes? In mijn tijd was dat verboden'

Priester wilde hij niet worden: het celibaat leek hem 'wreed en onmenselijk'. Politicus was een geschikt alternatief, vond zijn klastitularis in de retorica: iemand met zijn intelligentie en bevlogenheid moest zich toch ten dienste stellen van de gemeenschap. En dus stapte Wilfried Martens (geboren 1936), een eenvoudige boerenzoon uit het Meetjesland, in de politiek.

Met succes: in de jaren 80 en 90 was hij twaalf jaar premier en bepaalde hij in grote mate hoe ons land er nu uitziet. Inmiddels is hij voorzitter van de Europese Volkspartij (EVP), maar vorig jaar betrad hij nog één keer de vaderlandse politieke arena, toen hij na de val van de regering-Leterme het pad mocht effenen als koninklijk verkenner. Het celibaat is overigens nog steeds niet aan hem besteed: vorige zomer stapte Martens voor de derde keer in het huwelijksbootje, ditmaal met zijn oude vlam Miet Smet.

'Ik heb als tiener de juiste keuze gemaakt,' zegt hij nu. 'Achteraf kan ik alleen maar vaststellen dat mijn hele jeugd een voorbereiding is geweest op mijn politieke carrière.'

HUMO Wat is uw eerste markante herinnering?

Wilfried Martens (73) «Ik ben drie of vier jaar. Ik zit aan tafel in de woonkamer van onze kleine boerderij in Sleidinge. Boven de tafel, aan het lage plafond, hangt een lamp die een schraal licht verspreidt. Voor mij staat een bord klefferige havermoutpap. Dat lust ik niet, maar van mijn vader moet ik het toch opeten. Hoe meer hij zich kwaad maakt, hoe meer ik me verzet. Die koppigheid zit de Martens' in de genen - ik zie ze nu ook bij mijn jongste zoon Simon.

»Kort daarna, op 10 mei 1940, brak de oorlog uit. Het was een zonovergoten dag, en ons dienstmeisje bracht mij achter op de fiets naar de kleuterschool - ik zie nog altijd de Langendam voor me, de lange weg tussen ons hof en het dorp. Plotseling riep ze: 'Kijk, Wilfried! Zoveel vliegtuigen in de lucht!' Het waren de Duitsers, die 's nachts België waren binnengevallen en achter de linies bombardementen uitvoerden.

»Die eerste oorlogsdagen waren chaotisch en verward. Bij ons op de boerderij had een groepje Belgische soldaten hun paarden gestald, maar de Duitse artillerie had hen ontdekt en nam ze onder vuur. Er brak paniek uit. Mijn moeder verstopte ons - vier zonen, onder wie een tweeling van drie maanden oud - in een grote kuil die mijn vader had gegraven om bieten en aardappelen te bewaren voor de winter. Door het helse kabaal van de bominslagen rukten de paarden zich los en draafden ze het hof af. De Belgische soldaten waren intussen ook gevlucht.

»De volgende dag kwam een colonne van enkele tientallen Duitsers met tanks en pantservoertuigen ons erf opgereden. Ze zijn een paar weken gebleven. Ook op de andere boerenhoven in de buurt zaten Duitsers. Die gedroegen zich beschaafd en vriendelijk: we hebben er nooit last mee gehad. Ik herinner me wel nog dat ik samen met mijn jongere broertje Gilbert had geprobeerd een vreemde koffer te openen, en dat één van de Duitse officieren toen was uitgevlogen tegen mijn moeder. Het was schrecklich wat ik gedaan had, want in die koffer bewaarden ze hun handgranaten!»