Humo: The Wild Site - Naar de startpagina

Geertrui Windels, mevrouw Herman Van Rompuy

Door (ja), 03/08/2009 - 09u58

(foto © Johan Jacobs)

'Herman heeft álles gedaan om geen premier te moeten worden'

Het zal wel weer niks zijn, dacht Geertrui Windels, toen eind vorig jaar de naam van haar man rondzong als kandidaat-eerste minister. Herman Van Rompuy was al zo vaak genoemd, en telkens was de keuze op iemand anders gevallen. Maar zie, Jean-Luc Dehaene weigerde, en op slag was haar Herman de uitverkorene: het hele land smeekte om zijn wijze staatsmanschap - hij moest de rust in de Wetstraat laten terugkeren. Zo voltrok zich in de donkere dagen van december 2008 een klein mirakel.

Enkele quotes

«Herman heeft álles gedaan om het niet te hoeven worden. Wekenlang de boot afgehouden, tot hij niet meer kon. Als de plicht roept, heb je geen keus. Allez, als hij het niet gedaan had, wie dan wel?»
«Herman is een fijngevoelige ziel - een poëet, met een hekel aan geruzie en gedoe. Als premier moet hij, voor de begroting bijvoorbeeld, een compromis vinden met tien partijen. Tien! Plus alle haantjesgedrag en scoringsdrift die daarbij komen kijken. Hij baalt daarvan. Eigenlijk blijft hij daar het liefst zo ver mogelijk vandaan.»
«Wie niet in de Rand woont, begrijpt niet waar wij ons druk over maken. Je hebt Franstaligen die hier een restaurant openen en het vertikken één woord Nederlands te spreken. De menukaart: eentalig Frans. Bon, wij gaan daar eten, spreken klaar en duidelijk Nederlands, maar van de zaakvoerders komt geen woord Nederlands terug. Geen woord! Ik zeg altijd tegen de Franstaligen in Rode: 'Er was nooit een taalgrens gekomen als jullie respect hadden getoond voor de lokale bevolking.' Je oogst wat je zaait. Een Vlaming zal het niet in zijn hoofd halen een Nederlands restaurant in de Ardennen te openen. Franstaligen doen het in de Rand, en ze noemen ons racisten. Gelukkig heb je er ook die wél een inspanning leveren en aanstoot nemen aan dat botte gedrag.»
«In de media krijgen de tafelspringers en sensatiezoekers de meeste aandacht. Stilaan wordt dat hét beeld van 'de politicus'. Herman pas niet in dat plaatje. Hij zoekt de media niet op, maar hij weet ook: als ik verkozen wil worden, moet ik enige populariteit verwerven. En moet ik ook de media halen. Het is een vicieuze cirkel, hè?»
«Het is moeilijk om tot de kern van armoede door te dringen, heb ik geleerd. Veel mensen leven op straat opdat ze geen domicilie meer zouden hebben, want daar kunnen de deurwaarders hen komen vinden. Los dat maar eens op. Ik heb dakloze mensen een huis weten weigeren! Armoede is een bijzonder ingewikkeld probleem, dat je onmogelijk kunt bevatten als je geen voeling met arme mensen hebt.»
«Mensen die hem voor het eerst ontmoeten, schrikken zich een ongeluk: 'Wij dachten dat hij een droogstoppel was.' Als Herman spreekt, kan hij het, hoor: hij heeft een visie, hij kan begeesteren.»