(foto © Gie Knaeps)
Gekregen van Nick Cave: een schop onder de kont, een stamp in de ballen, een dartspijltje tussen de ogen. Is 's mans oeuvre sowieso al een huis waarin het aangenaam wonen is, dan hebben wij vandaag definitief onderdak gevonden bij een dakloze met een riante villa. Of zoiets, we zijn nog wat verward.
Mag dit allereerst de plaats zijn waar we The Bad Seeds eren? Twee wereldoorlogen, een pak muzikale modes en tal van druipers overleefd, en nog steeds uit elke porie onversneden klasse zwetend - al valt er bij zo'n stijlvolle Seed, dat spreekt, nooit ook maar een glimp van een okselvijver te bespeuren.
Hun chef heet Nick Cave, en gelooft u maar alles wat over hem gezegd wordt. Hij is, ook de vijftig voorbij, een lekkere brok - zelden een overtuigender argument gekend om alsnog gay te worden. Hij is energiek, boos, neurotisch. Bast en balkt naar de hemel, trekt zijn voorhoofd in een akelige frons, en duwt zijn kruis vooruit. Als woede een soundtrack behoeft, dan levert Nick Cave 'm - en hetzelfde durven wij beweren over passie, lust en emotioneel ontij.
De set? Woedend, wanhopig en geil is Cave in 'Deanna', bótergeil en vrijpostig in 'Stagger Lee', waarin hij met bezwerend parlando de passie preekt, om dan in een bad van helse noise te duiken. 'Dig, Lazarus, Dig!!!' is gescandeerde waanzin. In 'Red Right Hand' broeit iets, we kunnen er de hand niet op leggen, maar het klauwt en bijt - het doet pijn, verdorie!
En wat gezegd van het doosje classics dat Cave en zijn Seeds achteloos openen? 'The Weeping Song': een heerlijk doekje voor het bloeden. 'The Mercy Seat': hier holt een sater, daar rolt een demon, en nergens een veilig onderkomen te vinden. Of 'The Ship Song': fluister die tekst in ons oor, en wij maken de nacht met u zoek. Al schijnt dat nu ook geen gigantische aanrader te zijn.
En dan is er ook nog 'Lucy', de toegift: alle traanklieren in actie. 'I'll love her forever / I'll love her for all time / I'll love her till the stars / Fall down from the sky'. En zo is dat maar net.
De koe bij de horens, zegt Cave, en hij opent met 'Tupelo': op de kop 25 jaar oud, maar nog steeds een song waar wij een moord - of toch zeker een gauwdiefstal - voor over hebben. Een lang uitgesponnen entree is het, roffelend en donderend, en onbeschaamd graaiend naar uw en onze onderbuik.
'This song is dedicated to PJ Harvey - wherever she may be.' (De aankondiging van 'Henry Lee': Nick Cave vergeet zijn scharrels niet.)
Het was inderdaad geweldig. Net als het concert in Vorst in de herfst trouwens dat ook begon met Tupelo en eindigde met Stagger Lee. Maar toen had de verenigde muziekpers nog niets gesnapt van de nieuwe Nick Cave en werd hij genadeloos afgemaakt met dezelfde argumenten waarmee hij nu de hemel werd ingeprezen. Blij dat jullie nu ook mee zijn jongens!
Nick Cave een grote? Wat ik zag was een lelijke band met veel te veel lawaai.
@ Heartxbeat Het zijn niet enkel de jonge meisjes die asociaal zijn hoor. Ge moest zondag eens aan de main staan
Ik heb enorm genoten van dit fantastische concert, maar spijtig genoeg ook heel erg veel van mijn (toch al gereserveerde) respect voor jonge meisjes die komen kijken naar hun idool verloren. Drie jonge KOL-fans vonden het nodig om te gaan zitten (krijgen ze daar HET concert van Werchter in hun kont gestampt, zijn de trienen nog niet ge*interesseerd), eentje wees zelf verveeld naar het podium terwijl ze 'Bweikes' zei ...
Nadine, druk nog eens op Caps Lock; dat schijnt wonderen te verrichten. Het zou die schreeuwerige hoofdletterwoorden tegengaan of zo...
Ik stond eigenlijk al klaar voor Kings of Leon, maar omdat ik Nick Cave als één van de grote der aarde beschouw, vond ik het niet erg om daar ook al vanvoor te staan. Wát een optreden zeg. Heb constant staan meezingen. Vooral Henry Lee, mijn lievelingsnummer, vond ik ongelooflijk. Prachtige man, Nick Cave.
Het was een retestrakke set. Ziedend, woest, teder, hartverscheurend ... Kings of Leon waren reeds bij voorbaat weggeblazen, ook al deden die het ook bijzonder goed.
Zeer goed optreden maar inderdaad, de bas stond veel te luid anders waren ze waarschijnlijk het beste wat ik gezien had nu waren ze dat net niet.
Ikzelf kende bitter weinig van Nick Cave maar als ik van Humo's recensies mocht uitgaan zou dit het concert van het millenium worden. Wel, allereerst vond ik het zeer dwaas en onnodig dat er twee drummers waren die 80% van de tijd hetzelfde ritme speelden. Ten tweede stond de Basgitaar VEEL te luid. Er waren liedjes die ik erg kon smaken Maar over het algemeen bleef ik toch grotendeels op mijn honger zitten
Aan al mijn vrienden die nog eens het idee hebben om te trouwen tijdens een concert van Nick Cave (en dat niet doen in de desbetreffende zaal): zoekt u een andere getuige en val mij niet lastig!
Festivalitis
Tagcloud Festivalitis
Binnenkort op de wei
Zoeken
Humo presenteert
Facebook, Netlog, Twitter:Humo ziet, volgt en toont u