Humo: The Wild Site - Naar de startpagina

Guy Mortier logt: donderdag 29-01-09

29/01/2009 - 22u45

(foto © Gie Knaeps)

Zenuwen!

Het gedempte licht, de zacht geurende kaarsen, de nauwelijks aangesproken Veuve Clicquot voor in de koeler en de partituren van 'My First, My Last, My Everything' (versie Barry White) die we voor De Laatste Show Band hadden besteld, dreigen ongebruikt te zullen blijven: het volgens u Meest Romantische Paar van het Jaar, dat wij in ruil voor de medaille een kwartiertje zacht hadden willen laten slowen op het podium (dan is de pauze meteen ook weer gevuld), dreigt niet te kunnen komen.

Nu, ook niet erg (bovendien nog niet definitief): hoe goed en strak we ook timen, hoe scherp we ook starten, hoezeer de acts ook in de hand gehouden worden (voor een heftige snok aan een broekspijp of lassogewijs voor de neus weggekaapte microfoonstandaard zijn onze gestaalde stagemanagers nooit te beroerd geweest): de Pop Poll Avond loopt toch altijd uit. Er komt een moment dat je de dingen niet verder kunt samenpersen (noteren: toch eens proberen als Bart De Wever komt) en dat alleen acts gewoonweg schrappen nog voor tijdswinst kan zorgen.

De laatste paar jaren doen we dat iets vlotter dan voordien. Twee jaar geleden bijvoorbeeld, toen middernacht angstwekkend naderde en er nog véél te doen was, hebben we Roos Van Acker gevraagd of ze het erg vond nièt uit de kleren te gaan: dat zou ons namelijk een tijdwinst van 10 minuten opleveren. We hadden er namelijk een hele act rond gebouwd, omdat je moeilijk kunt zeggen: hop, in het midden van het podium gaan staan en blouse uit.

Gelukkig was Roos het er meteen mee eens (in de backstage klonk een gedempt: TEDJU! van tientallen stage hands). Om aan de zich telkens herhalende last van die medaille te ontkomen had ze ons al trachten te ontmoedigen door ons te bezweren dat 'ze' met de jaren almaar meer waren gaan hangen (noot: Roos eens vragen of ik dit wel mag vertellen); en toen dat niet hielp, door ons deelgenoot te maken van haar vaste voornemen de acceptatie van de medaille slash uitkleedact op het podium te combineren met een oproep tot fondswerving voor de Beweging tegen Borstkanker 'Pink Ribbon' .

Daar hadden wij nog allerlei last minute-grapjes voor aangereikt, die ze, na een korte blik erop, in gedachten meteen leek door te strepen, of ook niet, we zullen het nooit weten.

Dus ZO hard moet je zijn als de klok oprukt.

Zelf zal ik niet gauw vergeten hoe ik helemaal op het einde van de editie 2004, dacht ik, toen we al even over middernacht zaten, als ultieme toegift na een prachtige avond nog triomfantelijk De Laatste Show Band en het meisjeskoor Scala aankondigde met 'You can't always get what you want' (op de repetitie had het pràchtig geklonken).

Toen er niets gebeurde en ik eens omkeek, bleek dat zowel Scala als De Laatste Show Band al in de bar zaten. Drummer Joost van den Broeck spurtte nog vierklauwens de trappen af en de gangen door en arriveerde bijna kotsend op het podium, maar het hoefde niet meer. Zoals iedereen, van stage manager tot regisseur tot roadies, was meegedeeld was het nummer namelijk geschrapt. Ik was de enige die het niet wist.

Maar dit jaar beginnen we stipt om 19 uur. Zeeën van tijd!
Roos toch nog eens bellen.