De 7 Hoofdzonden volgens Willy DeVille (1950-2009)

Als ik in de hotelkamer van Willy DeVille word binnengeleid, krijg ik nog een korte waarschuwing mee van de platenfirma: 'Opgepast, Willy eet mensen.' Ze weten blijkbaar nog niet dat Willy allang geen mensen meer eet: slecht voor zijn gezondheid. Daarom woont hij al een paar jaar op een afgelegen landgoed van veertig hectare op de grens van Tennessee en Louisiana, waar hij en zijn vrouw Lisa alleen het gezelschap dulden van vijf honden, dertien paarden en een stel wolven. 'Het is een prachthuis,' zegt Willy, 'en de kerel die het gebouwd heeft, moet een grote Elvis-fan geweest zijn, want het lijkt verdacht veel op Graceland. Nu ik er woon, noemen we het Disgraceland.'

Willy DeVille heeft vorig jaar een nieuwe plaat gemaakt, 'Horse of a Different Color', en die is fantastisch, ook al is er volstrekt niets nieuws onder de zon en is ze vrijwel inwisselbaar met 'Cabretta', zijn debuut met Mink DeVille uit 1977. Al zijn platen, met uitzondering misschien van zijn door Mark Knopfler geproduceerde solodebuut 'Miracle', klinken zo authentiek als de pest en zijn stuk voor stuk honderd procent Willy.

Dat komt omdat Willy weet waar hij heel goed in is: zingen zoals Bob Dylan goed kan zingen, en Céline Dion en Helmut Lotti niet. Op plaat laat hij zich daarom omringen door mensen die vooral weten wanneer ze niet moeten spelen: de Jim Dickinsons, Jack Nitzsches en Doc Pomussen dezer wereld.

Willy weet doorgaans ook heel goed wat hij wil, maar soms gooit hij de remmen los en belandt hij in de nesten: minstens drie hartstochtelijke, lange romances, en enkele kortstondige affaires met dame heroïne, vechtpartijen, gevangenisstraffen, drank...

Vandaag is Willy clean, maar morgen is weer een andere dag. Hij draagt een rode poncho, hoge daimen laarzen met franjes, oorbellen van vijf centimeter lang, en zijn flinterdun snorretje kan niet langer dan tien minuten geleden met het scalpel zijn bijgewerkt. We zitten in een middenklassehotel in Brussel, maar wanen ons door Willy's aanwezigheid in hartje New Orleans. Cajunmuziek uit een krakende discman, hier en daar een kaars, en Willy zelf all over the place.

De zeven hoofdzonden vrije stijl, want Willy heeft niks met logica.

'Zonder heroïne kon ik niet meer ademen. Het enige wat ik nog deed was kakken en kotsen'

Willy DeVille « De zeven hoofdzonden. Gulzigheid, hovaardigheid, gierigheid, (denkt na)... Ik herinner me ze niet meer allemaal. Het is alweer een tijdje geleden dat ik de mysteriën van de roomse Kerk nog heb bestudeerd.»

DeVille « Ja. Wat vind jij van de Bijbel?»

DeVille « Ik hang geen voorgekauwd geloof aan, maar ik ben wel een religieus mens. Ergens moet er een betere wereld zijn, als we dat niet geloven, zouden we het hier nooit volhouden. Zonder God, hoe je die ook ziet, halen we het niet. Ik kan het weten, want op een bepaald moment in mijn leven, had ik het gevoel dat God me links had laten liggen. Deville was voor hem een verloren zaak, en hij wilde niet meer met me praten. Ik had mezelf te slecht behandeld. Je kunt andere mensen onheil aandoen, dat is een heel andere zaak, maar als je rotzooit met jezelf, lach je God uit, want je rotzooit met de kansen die hij je heeft gegeven.»

DeVille « Ik weet zelfs meer: God is een vrouw.»

DeVille « Dat heb ik altijd geweten. Waarom denk je dat de Kerken vrouwen zo angstvallig buitenhouden? Omdat vrouwen zo machtig zijn. En dat is niet alles: waar kom jij vandaan? Een man is een man, en dat is doorgaans heel wat, maar kun jij een kind krijgen? En zelf als het biologisch ooit mogelijk zou zijn, zou je de pijn kunnen verdragen? Vrouwen zijn slim, ze kunnen veel beter pijn verdragen, en ze zijn zeker en vast mooier dan mannen. (Denkt na) Ik hou van vrouwen, ja. (Denkt weer na) Ook al brengen ze mijn hoofd soms iets te fel op hol. Ben jij getrouwd (wijst naar een ring aan mijn vinger)?»

DeVille « Die ring mag je nooit meer uitdoen. Die ring is heilig.

» Ik had een fantastische grootmoeder. Ze was helderziend, en ik heb een klein stukje van haar gave geërfd. Ik kan een beetje in de toekomst kijken: ik weet wanneer er slechte of goeie dingen gaan gebeuren. Alleen herken ik niet altijd de voortekenen. Soms stel ik pas achteraf vast, dat ik een of andere gebeurtenis had kunnen voorspellen, maar dat ik niet goed genoeg had opgelet. Ik doe mijn best, maar mijn grootmoeder was veel beter. Je moet vooral de boodschappen leren ontcijferen, boodschappen die de meeste mensen niet eens herkennen. (Denkt na) God, ik zou je verhalen kunnen vertellen.»

DeVille « Ik lees tegenwoordig weer veel in mijn glazen bol. Een roze, ongeveer zo groot (houdt zijn handen rond een denkbeeldige, flinke voetbal), met in het midden een ster. Ik raak dan in trance. Het is ook maar een hulpmiddel hoor, een middel om je makkelijker te kunnen concentreren, om het magnetisme dat iedereen in zijn ogen heeft in werking te stellen. Vroeger kon ik papiersnippers rond mijn glazen bol laten zweven.»

DeVille « Je lacht ermee, maar dat doen veel mensen. Kijk, aan de meeste dingen die ik in mijn glazen bol zie, kan ik geen touw vastknopen, maar het gaat om die enkele dingen waar ik wel iets mee aankan. Ik herinner me nog heel goed het moment waarop ik besefte dat er een geheime dimensie bestond. Ik was nog heel klein en ik moest in bad, en ik denk dat jij je ook nog wel kunt herinneren hoe erg kleine jongetjes het vinden als ze in bad moeten. Mijn moeder nam me bij mijn oor en stopte me erin. Ik zat daar te zitten, en over de badrand hing een zwarte handdoek. Ik leunde met mijn hoofd tegen de handdoek en ik keek naar de lichtstraal die erop viel. Op de een of andere manier, al dromend, stapte ik in die lichtstraal, en daar hoorde ik stemmen: vrouwen, soldaten, Italiaanse stemmen. Ik zag paarden, helmen... Plots hoorde ik mijn moeder roepen: 'Willy, ben je verdronken of zo, je ligt al twee uur in bad.' Normaal spring ik in bad en vijf minuten later ben ik er alweer uit. Ik was twee uur in trance geweest. Tien jaar later stierf mijn grootmoeder en begon ik dingen te zien die ik voorheen niet zag. Ik heb haar gave niet, zij was fantastisch, maar ik heb er een beetje van. En ik probeer af en toe wat te oefenen.»

DeVille « Je begint het door te hebben. Nu nog oefenen (lacht). Helderziendheid draait volledig rond zelfkennis. Je moet in contact staan met jezelf. Mensen zeggen vaak: 'Waarom voel ik me toch zus of zo?' Wél: je die vraag stellen is blijk geven van een gebrek aan zelfkennis. Je mag niet nadenken. Je moet een dier worden. Een beer, een wolf, of een arend. (Houdt zijn wijsvinger tegen zijn voorhoofd) This will fuck you up every time, (slaat met een vuist op de borst) híér gaat het om. Of zoals een oude vriend van me altijd zei: (met nasale stem) 'Somebody here had too much to think, iemand hier heeft te veel nagedacht.'»

DeVille (verrast) « Het wàs Captain Beefheart. Hoe wist je dat?»

DeVille (schudt het hoofd) « Geen gok, beste vriend, dat is je helderziendheid. Aanvaard het, je zult er wel bij varen.»

DeVille « Nee. Waar beginnen we mee?»