Maya's moving castle

Ze openden de preselectie in De Nijdrop in Opwijk, mochten de halve finale in De Vooruit op gang trappen en ook in de finale in de AB kreeg Maya's Moving Castle van het lot de minst benijdenswaardige plaats op de affiche toebedeeld. Lag het daaraan dat de zenuwen oorverdovend gierden, of waren er nog andere factoren in het spel? Feit is dat ze zondag in meerdere opzichten hun minst geïnspireerde setje speelden. Elk afzonderlijk deden ze zo hard hun best om geen fouten te spelen dat ze elkaar uit het oog verloren en er met tussenpozen een zielloos rommeltje van maakten. De stem van de zangeres, die mij bij voorgaande vertoningen aan de jonge Siouxsie Sioux had doen denken, ging in de AB bij momenten akelig dicht richting Cranberries - voor de jury voldoende reden om in extremis een extra fles whisky op de rider te laten plaatsen. Maar een mindere dag maakt van Maya's Moving Castle geen slechte groep, en met wat meer ervaring en betere keuzes (waarom die omslachtige en kant noch wal rakende bewerking van 'Sabotage' van The Beastie Boys in de finale nog eens gespeeld, en waarom beste song 'Next Life' thuisgelaten?) hoeft een plaats in de Jupiler League van de Belgische pop in de toekomst niet uitgesloten te worden.

Beluister het audio fragment »

Juryverslag:
De externe juryleden hoorden van Maya's Moving Castle een zeer aanwezig, bij momenten storend keyboard en een stem die na vijf songs op de zenuwen zou kunnen gaan werken. De rest van de jury vond dat Maya's Moving Castle in vergelijking met de preselectie verbetener ten tonele was verschenen, met meer zelfvertrouwen, en stelde vast dat zij van de eigen composities 'Next Life' ('See you in the next life', dus) en 'Feed Me' alreeds heelder coupletten kon meezingen. See you in de finale.

Beluister het audio fragment »

Quotes:
'Er zit iets in maar aan ongeveer alles moet nog hard gewerkt worden'
'De derde song was er teveel aan'
'Schattig éénvingerig gitaarspel van de zangeres, maar het oor wil ook wat'

Juryverslag:
Gents trio dat van wal stak met 'Next Life' ('See you in the next life', jawel), een atmosferisch opwarmertje met voeten en hoofd stevig in de zwartjasjaren van New Order en The Cure, dat met 'Feed Me' makkelijk de oversteek maakte naar het heden en all things Yeah Yeah Yeahs, en dat met slotsong 'Tangos' aantoonde dat zij nog niet ver genoeg stonden om ons drie keer te kunnen boeien.

Beluister het audio fragment »