Willow

De zanger van Willow is bedeeld met een stem die de meningen verdeelt. Wie er niet bij was, mag aan Robert Smith van The Cure denken. Niet iedereen denkt graag aan Robert Smith van The Cure, dus laten we daar niet verder over discussiëren. Willow opende energiek met zijn sterkste song, 'Sweater', en ging zonder ook maar één seconde te verslappen op dat elan verder. Dat zij op het einde van slotsong 'High Frequency' nog eens extra tekeergingen - alle registers open en de zanger die ging meemeppen met de drummer - hadden wij al twee keer eerder gezien, en toch konden wij een glimlach en een stuiptrekking in de linkerkuit en -heup niet onderdrukken. Het publiek wist zich met zijn plezier geen blijf en kende Willow de KBC-publieksprijs toe, de jury bedankte hen met een oververdiende bronzen medaille.

Beluister het audio fragment »

Juryverslag:
Willow viel op door twee eigen songs die hun cover in de schaduw stelden. Het moet gezegd dat zij die cover, het geweldige 'Ceremony' van New Order, hadden ontdaan van zijn lethargische pracht en spankracht, waarmee zij aantoonden weliswaar avontuurlijk van aard te zijn maar niet te weten wat een song sterk maakt. Andermans song, that is, want zowel 'Sweater' en 'Nerve' bevatten genoeg originele ideeën en oerkracht om de basis te vormen voor een degelijke eerste EP. Of voor een finaleoptreden in de AB.

Beluister het audio fragment »

Quotes:
'Mij deed het aan The Cure denken. En aan Friendly Fires'
'Bevlogen en origineel'
'Eén danspasje te veel'

Juryverslag:
Dansbare indierock met het hoofd in de jaren tachtig en een zanger die ook zonder make-up aan Robert Smith van The Cure deed denken. De gitarist had de danspasjes ? meer een soort rugspasmen, eigenlijk ? in slotsong 'High Frequency' achterwege mogen laten, maar met Willow werd een waardig punt gezet achter de meest diverse preselectie in jaren.

Beluister het audio fragment »