Dwarskijker over 'Witse'

Door (rv), 27/11/2009 - 11u50

Ik ken Witsianen. Op zich geen kwaaie mensen, en over het algemeen zijn ze ook aardig voor dieren. Een beetje Witsiaan denkt op zondagochtend: 'Vanavond 'Witse',' waarna hij zich openlijk verheugt, het kenwijsje van Johan Hoogewijs fluit en zich onder het fluiten zelfs eventjes in de handen wrijft. Witsianen zijn groot in getal. Samen hebben zij ervoor gezorgd dat 'Witse' het best bekeken televisieprogramma van Vlaanderen is. Omdat ik altijd al graag ergens bij heb willen horen, en ook wel omdat ik benieuwd ben naar de drijfveer van de gemiddelde Witsiaan, keek ik een paar zondagen geleden naar een aflevering die 'Prooi' heette.

één | 15 november

Halle, een bedevaartsoord waar ik als kind nog onbewust aan Mariadevotie heb gedaan, bleek nog steeds te barsten van het boeventuig - 't is eigenlijk verbazend dat het hele stadje, dat vast met Sodom & Gomorra is gejumeleerd, nog niet met politielint is afgezet, en de bevolking geëvacueerd naar bijvoorbeeld het nabijgelegen Brussel.

Dit keer moest Witse zich met een ingewikkelde tigerkidnapping bemoeien. De plot was gekunsteld en niet al te geloofwaardig, zodat ik als professionele non-believer niet meteen op het puntje van mijn stoel zat. Neen, zó spannend vond ik het nu ook weer niet, hoewel ik al afleveringen heb gezien waar Witse al na tien minuten tot een trefzekere arrestatie had kunnen overgaan, maar dat deed hij niet, want één aflevering moet nu eenmaal vijfenvijftig minuten duren.

Tijdens 'Prooi' zat ik me vooral af te vragen waar 'Witse' z'n succes aan te danken zou kunnen hebben. Misschien aan het bedaarde ritme, dacht ik, dat haaks staat op de verzenuwde, bijna bliksemende montage die tegenwoordig de rigueur is in politieseries. Of anders is het personage Witse, en alleen hij, de klantenbinder: een antiheld op jaren, om wiens leden ik me altijd een mosgroene loden voorstel, ook al gaat de misdaadbestrijder heel anders gekleed. Ik meen Witse tijdens sloffende achtervolgingen wel eens naar zijn pensioen te zien verlangen, of toch naar een baaldag, en als hij zijn dienstwapen trekt, heb ik al gedacht: 'Bel in godsnaam de politie, voor er ongelukken gebeuren.'

Soms krijgt Witse een driftbui, die mij altijd weer verontrust. Net als menig politiebeambte uit traditionele Britse misdaadseries heeft hij ook een treurig privéleven. Hij is het soort eenzaat dat wellicht moederlijke gevoelens oproept bij mensen die daar aanleg voor hebben. Nu, het blijft gissen, want ik heb er eigenlijk geen idee van waarom deze serie zo'n televisiehit is. Ik ben geen Witsiaan, en ik zal er hoogstwaarschijnlijk nooit een worden. Wat ik dan weer wel weet, is dat we de geruststellende kracht van het cliché niet moeten onderschatten.

Tags: witse, hubert damen, dwarskijker, politieserie, kijkcijfers, witsiaan, antiheld.

dit artikel Print dit artikel »
Verstuur dit artikel »

Bookmark dit artikel:

• del.icio.us
• MySpace
• MSN
• Facebook
• Netlog

Verwante Humo artikels

• GvdW » Politieseries: 'Code 37', 'Witse' en meer
• DezeWeek » Damen en uit: waarom Witse zo waanzinnig populair is
• DezeWeek » Hubert Damen over 'Witse'
• DezeWeek » De nieuwe assistente van Witse: Viv Van Dingenen
• Link » Where Is Gary?
• TV » Zonde van de zendtijd
• TV » Van vlees en bloed

reageer »

• VIDEO
• JEROOM
• UITLAAT
• FOTOS
• KABOUTER WESLEY