Michelle Martin / Marie-Louise Stheins Beeld Belga / Jostijn Ligtvoet
Michelle Martin / Marie-Louise StheinsBeeld Belga / Jostijn Ligtvoet

Toneelstuk over dutroux

De actrice die op eigen verzoek Michelle Martin speelt: ‘Misschien is ze zelf ook een slachtoffer’

In ‘De vrouw die de honden te eten gaf’, dat vanavond in Nederland in première gaat, kruipt de Nederlandse actrice Marie-Louise Stheins (65) onder regie van de Vlaamse Julie Van den Berghe in de huid van de meest gehate vrouw van België, Michelle Martin. Op nadrukkelijk eigen verzoek. Waarom?

Dieter van den Bergh

Begin augustus 2022. De Avenue de Philippeville in Marcinelle, een grauwe voorstad van het even grauwe Charleroi, ligt er troosteloos en verlaten bij. Spoor en industrie aan de ene kant, verwaarloosde arbeidershuizen aan de andere. Kindertekeningen aan het spoorhek geven de straat nog een klein beetje kleur.

Een van de huizen in de straat werd deze zomer gesloopt. Er staat een hoog hek om de plek. Dit was het horrorhuis van kindermoordenaar Marc Dutroux, de man die in de jaren negentig de hele wereld schokte met de ontvoering, gijzeling en verkrachting van zes meisjes. Vier van hen overleden.

Horrorhuis

Zijn (ex-)vrouw Michelle Martin, die wist van de meisjes, wordt medeverantwoordelijk gehouden voor de dood van twee van hen, Julie en Melissa, omdat zij de meisjes in de kelder van dit horrorhuis liet verhongeren toen Dutroux tijdelijk vast zat. Maar ook daarvoor al was ze betrokken bij wreedheden van haar man.

Het huis is weliswaar afgebroken, maar de beruchte kelder is er nog. Dutroux zit nog vast, zijn vrouw is sinds een maand definitief vrij, zonder voorwaarden.

U wilde het boek van Kristien Hemmerechts uit 2014 over Michelle Martin heel graag op de planken brengen. Waarom?

MARIE-LOUISE STHEINS ‘Toen het allemaal bekend werd was ik - net als de hele wereld eigenlijk - verbijsterd. Maar ik bleef hangen bij haar. Hoe kan een vrouw zoiets doen? Een moeder van drie kleine kinderen nota bene. Ik kon dat niet rijmen. Toen Dutroux drie maanden vast zat, zaten bij hem in de kelder nog twee meisjes opgesloten. Michelle stond boven aan de keldertrap klaar om ze eten te geven, maar deed niets. Haar herdershonden gaf ze wel te eten. Hoe heeft ze zo kunnen worden?’

Enorme bak materiaal

STHEINS ‘Dat zoekt ook Kristien Hemmerechts uit in haar boek, maar met behulp van fictie. ‘Ik vond dat interessant, maar miste ook veel. We hebben een enorme bak materiaal uit politiedossiers ter beschikking gekregen en putten ook daar uit. Verhoren, brieven van Michelle aan haar man in de gevangenis, oude familie-albums. Uiteindelijk hebben we nog niet de helft van het boek gebruikt, dat wel een enorm goede basis was.’

In België was er weerstand tegen het boek. Hoe zit dat met de voorstelling?

STHEINS ‘Daar ligt het nog heel gevoelig. Een nationaal trauma natuurlijk. Er zijn mensen die vinden dat je zo'n vrouw geen stem moet geven. In Nederland zijn mensen nieuwsgieriger naar hoe we dit theatraal doen. We gaan toch verschillende keren spelen in België, dat is best spannend.’

‘Iemand zei: is het niet gewoon om de sensatie dat je dit doet? Ab-so-luut niet. Ik vind dat alle verhalen verteld moeten worden. Al zijn ze nog zo duister. Als je de voorstelling hebt gezien is volkomen duidelijk wat onze intenties zijn.”

Zitten er ook gruwelijkheden in?

STHEINS ‘Nee. Bewust niet. Ik heb daar wel over gelezen: jammer dat ik bepaalde dingen nu weet, dacht ik toen. Ik kon daar in het begin niet van slapen. Daar heb ik me echt overheen moeten zetten.”

Is het de bedoeling dat we enige sympathie voor Martin opbrengen?

STHEINS Never, geen seconde. Maar ik vind niet dat je haar alleen weg kunt zetten als een monster en er verder niet met elkaar over praat. Je gaat een vrouw zien die in haar eigen val loopt. Geen leuke vrouw. Een vrouw die constant aan het manipuleren is, absoluut niet sympathiek. Al doet ze wel erg haar best sympathiek gevonden te worden. Performer Indy Struik speelt een van de meisjes, maar ze heeft geen tekst. Kan die vrouw niet een keer haar bek houden, denk je als publiek, en gewoon dat meisje vrijlaten?”

‘Misschien is Martin zelf ook een slachtoffer, maar ze was er steeds bij. Er zijn allerlei redenen te bedenken waarom ze zo geworden is. Ze had een verschrikkelijke jeugd, daar vertel ik over. Je ziet hoe zich langzaam een monstertje in haar opbouwt. Op haar 18e al was ze als een lege envelop, door het roofdier Dutroux heel makkelijk te vormen. Dat heeft ook te maken met een slecht functionerende jeugdzorg, politie-apparaat, advocatuur. Uiteindelijk vind ik dat wij als samenleving ons af moeten vragen waarom we dit soort mensen voortbrengen.”

De vrouw die de honden te eten gaf. Op 14 en 15 oktober in De Studio in Antwerpen, op 9 december in Cultuurcentrum De Fabriek in Sint-Lievens-Houtem en op 13 en 14 december in Theater Tinnenpot in Gent.

(AD)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234