1 broer gratis: Frank Galan, copresentator en jongere broer van Herman Van Molle 

Deel
14602_galan.jpg
Tot nu toe was een openbaar optreden, een interview, zelfs maar een foto samen met zijn broer voor Herman Van Molle volkomen uit den boze. Frank wist dan ook niet goed wat hem overkwam toen Herman hem vroeg of hij tijdelijk de zwangere Katja Retsin wilde vervangen in '1 jaar gratis': 'Ik dacht: dit is een candid-cameragrap. Herman wil iets met me uithalen - want ik ken hem! Ik vroeg hem ook meteen of het een grap was. Maar hij zei: 'Neen, het is gewoon een schitterend idee!''

HUMO: Wilde je weten waaróm hij het idee zo goed vond?

<FRANK GALAN> « Neen. Ik vond het een fantastisch aanbod, en Herman weet altijd goed wat hij doet. Hij wilde geen tweede Katja - hij wou haar geen onnodige concurrentie bezorgen - en hij zal gedacht hebben: 'Frank heeft een vrouwelijk cliënteel, mijn quiz heeft serieuzere klanten. Als we die twee samenvoegen, kunnen we de kijkcijfers een beetje opdrijven.' Heb je de cijfers van de eerste uitzending gezien?! Die waren gigantisch hoog: één miljoen tweehonderdduizend kijkers! Daar zal ik toch wel iets mee te maken hebben, nee?

» Herman wist natuurlijk goed dat het een mediacircus zou worden: twee broers, absolute tegenpolen, in één programma! Wie had dat ooit gedacht?!»

HUMO: Jij?

GALAN: « O nee! Ik had hem al zo vaak tevergeefs gevraagd of hij mijn concerten wilde presenteren. Mij leek het een goed idee: veel mensen kijken naar Herman op - hij is geletterd, spreekt mooi, improviseert makkelijk en heeft gevoel voor humor. Ik heb het niet zo op presentatoren die gewoon zeggen: 'Dames en heren, goedenavond, en de sponsors zijn....' Als je eens wist hoeveel aanvragen we hier al hebben gekregen: 'Herman en jij samen, kan dat?' Maar hij kwam nooit.»

HUMO: Nadat hij je had gevraagd, vroeg hij zich wel meteen af: waar ben ik aan begonnen?

GALAN: « Ja, omdat ik het als artiest gewend ben alle aandacht naar me toe te trekken. Dat bleek ook tijdens de spoedcursus presentatietechnieken die ik heb gekregen. Ik praatte veel te veel tegen de kandidaten, bleef zelf maar aan het woord: 'En hoe vind je het programma? Vind je het leuk? Amuseer je je? Blablabla.' Terwijl ik alleen moet zeggen: 'Alles goed?' En dan vooral luisteren. Dat was even wennen, maar het is gelukt.

» Ik heb veel bijgeleerd, echt. Ik beschouw dit toch als een soort nieuwe wending in mijn leven. Het was nooit Hermans bedoeling mij in zijn programma's te stoppen, maar nu heeft hij tegen me gezegd: 'Ik wacht even af, en dan zien we wel.'

» Hij is best fier op mij. Jawel, jawel. Hij heeft dat ook gezégd. Hij had het zelf ook niet verwacht, maar ik heb de opnamen heel serieus genomen. Ik heb me echt in de kandidaten verdiept, ben er elke dag mee bezig geweest. Zo'n aanbod krijg je niet elke dag, dus ik wou het per se goed doen: wie weet wat eruit voortkomt. Er kan altijd iemand denken: 'Yes! Die hebben we nodig' - en zo groei je. Alle grote jongens zijn een keer ontdekt. Het is allemaal een kwestie van grote sponsors die je zien zitten, de juiste timing, de juiste look...»

HUMO: Daar heeft het voor Herman, dacht ik, nooit van afgehangen.

GALAN: « Nee, maar Herman is ook geen artiest. Herman houdt zich het liefst op de achtergrond.»

HUMO: Hij presenteert toch.

GALAN: « Ja, maar ik geloof niet dat dat oorspronkelijk de bedoeling was. Het had er meer mee te maken dat hij zo enthousiast was over zijn eigen concept.

» Dat was vroeger al zo. Hij was al heel jong creatief bezig. Hij schreef toneelstukken en voerde die dan zelf op in het Jeugdhuis, gewoon om te tonen: 'Ik heb dit gemaakt! Kijk eens hoe goed dit is!'

» Herman is ook helemaal anders dan andere presentoren. Hij is geen Ben Crabbé. Hij heeft een speciale aanpak, ziet er speciaal uit... Hij komt wel op tv, maar in feite wil hij geen publieksfiguur zijn, zoals ik. Toen het mediacircus rond '1 jaar gratis' begon, is hij naar Zweden gevlucht. Herman en ik, dat zijn echt twee verschillende werelden.

» Hij zonderde zich vroeger al af, trok zich weinig van mij en m'n tweelingbroer aan. Ik heb altijd naar hem opgekeken. Hij was van jongs af aan zeer intelligent. Je mocht hem alles vragen, hij wist het - en hij vond het héél stom dat wij het níét wisten (lacht). Zo is hij, hè.

» Laatst moest ik een presentatie doen met prins Laurent - voor de vereniging van kinderen met een stofwisselingsziekte, waarvan ik peter ben. Ik had geen idee hoe ik die man moest aanspreken. Ik dacht: Koninklijke Hoogheid, maar om zeker te zijn belde ik weer eens naar Herman. Hij zei meteen: ''Neen! Het is Monseigneur!' - 'Herman,' zei ik, 'dat kan niet! Monseigneur, dat zeg je tegen de paus!' Maar hij bleef erbij. Ik twijfelde, hij zou durven denken: 'We zullen onze Frank eens liggen hebben.' Ter plekke heb ik dus eerst geluisterd wat de anderen tegen Laurent zeiden, en het wás Monseigneur. Herman had wéér gelijk.»

 

Abba of Iglesias

HUMO: Waarin verschillen jullie verder nog meer?

GALAN: « Hij keek vroeger naar al die Scandinavische series als 'Pippi Langkous' en films die eindigden op -ström en zich afspeelden in de weidse natuur. Voor mij was het 'Zorro' en 'Fabian van Fallada' - da's ook een reeks met veel zwaarden en Spaanse bewegingen

HUMO: En Herman vond dat niks.

GALAN: « Neen, maar hij ziet er dan ook niet uit als een Don Juan, natuurlijk.

» Vroeger vochten wij elke dag op leven en dood om de zapper. En als ik 'm eindelijk had, ging hij voor de tv staan, zodat ik niet van zender kon veranderen. Dan werd ik zo kwaad dat ik van alles naar zijn hoofd gooide. Herman hield toen al van pesten, gewoon pesten zonder nadenken, hè, maar ik werd er gek van. Ja, je hebt het al zwaar te verduren op internaat, en dan kom je thuis en word je wéér gepakt.

» Over muziek waren we het ook grondig oneens. Hij hield van Abba, ik was een onvoorwaardelijke Julio Iglesias-fan. Toen ik elf was, lag er met Sinterklaas eens een single van hem bij ons op tafel. Ik zette 'm op en ik was meteen verkocht. Die stem! Die muziek! In die tijd was Iglesias de Koen Wauters van de wereld, hè: een hype. Dat intrigeerde mij ook enorm, dat één man met zijn stem, met dat ene spiertje in zijn keel, zoveel macht had, wereldwijd!

» Herman is helemaal anti-Iglesias, en hij kwam daar ook rond voor uit. Ik heb nooit geweten waarom. Ik heb nooit tegen hem gezegd: 'Herman, jij met je Scandinavië, kouwe flikker!' Nooit. Ik heb hem nu wel gevraagd: 'Als we naar aanleiding van onze duopresentatie interviews doen, moet je wel een beetje rekening houden met mijn vak. Als jij weer tegen iedereen gaat zeggen: 'Iglesias, I hate it,' dan is dat natuurlijk heel slecht voor mijn carrière.»

HUMO: In 'Zalm voor Corleone' heeft hij toch eens jouw versie van 'Du' aan Peter Maffay laten horen.

GALAN: « En ik had dat niet gezien! Ik heb veel naar 'Zalm' gekeken - ik dacht: 'Herman de boekenwurm die de wereld gaat rondreizen, wat gaat dat geven?' - maar die aflevering heb ik dus gemist. Hij zal ook nooit eens van tevoren zeggen: 'Ik ga dat-en-dat met je doen.'

» Maar: het was wel geweldig van hem. Ik heb nu nog steeds contact met Peter Maffay. Volgend jaar gaan we een week lang samen optreden op Mallorca.»

HUMO: Houdt Herman echt van dat nummer, of was dat ook een grap?

GALAN: « 'Du' is een hit uit '72: 't is ook voor hem nostalgie - herinneringen aan de prachtige zomers van toen. Maar hij is wel anti-Duits, natuurlijk.»

HUMO: Hij haat het land, maar zegt wel in één adem: 'Frank is met zijn muziek geknipt voor die markt.'

GALAN: « Ik benader alles zakelijk en financieel, meer dan hij dat doet. Er zijn wél 81 miljoen Duitsers: als je dan, zoals ik met mijn duet met Dana Winner, wekenlang op twee in de hitparade staat, dan mérk je dat.

» Ik weet ook niet waarom Herman Duitsland zo haat. Het zal wel iets te maken hebben met Hitler en aanverwanten. Maar ik ga natuurlijk niet beginnen over wat er toen is gebeurd: als ik in Duitsland carrière wil maken, past dat niet. Bovendien: mijn publiek is geboren ná de oorlog.»

HUMO: Herman herkent ook nu nog de Duitse zucht naar imperialisme, het gebrek aan humor en, zegt hij: 'Ze lopen ook vreselijk achter.'

GALAN: « Ja! Gelukkig maar. Laat ze nog maar lang blijven achterlopen, dat is alleen maar in mijn voordeel.

» Karl Gott is vijfenzeventig, Bata Illic drieënzestig. Udo Jürgens zeventig en ik kom ze overal tegen, want ze zingen nog allemaal. James Last is vijfenzeventig en hij komt nog elke dag op televisie. En Helmut Lotti, die leeft voor het grootste stuk van Duitsland. Duitsland is het mekka van de muziek: als je daar twee, drie jaar goed scoort, hoef je in Vlaanderen een hele tijd niks meer te doen.»

HUMO: Heb je Herman gevraagd waarom hij jouw plaat aan Peter Maffay heeft laten horen?

GALAN: « Neen. Dat was uit broederliefde, denk ik, of toch uit een zekere vorm van trots.

» Herman haalt nu in elke uitzending van '1 jaar gratis' iets met me uit - zoals die jeugdfoto met mijn bloot achterwerk - maar hij stelt ook een vraag over mij in zijn quiz. Dat vind ik heel leuk: daaruit blijkt dat hij toch wel trots is. Dat is niet altijd zo geweest, maar nu ziet hij: Frank is gesetteld, hij is rustiger geworden, hij is professioneel met zijn vak bezig, al vijftien jaar. Hij is niet gestopt, heeft discipline, doet alles zelf... Hij ziet nu dingen in mij die hij ook in zichzelf ziet. Als hij, zoals tien jaar geleden, gedacht had: 'Frank is een flapdrol, een uitgaanstype, een flierefluiter met zijn muziek en zijn vrouwen,' dan had hij me nooit gebeld voor '1 jaar gratis'.»

HUMO: We zijn alledrie egotrippers, zei je eens: jij, Herman en je tweelingbroer Peter.

GALAN: « Daarmee bedoel ik dat ieder zijn eigen weg is gegaan. Wij hebben elkaar niet nodig, en we zien elkaar zelden. Elke week bellen om te vragen 'Hoe is het?', dat hebben wij nooit gedaan.

» We hebben alledrie op internaat gezeten, en daar kreeg je niets van liefde of warmte. Thuis was er de interieurzaak: zaterdag was een topdag, dus dan zagen we onze ouders ook niet. Alleen op zondag gingen we weleens samen wandelen met de hond. Maar als je ouders niet meer zo jong zijn, zoals de onze, zijn ze snel moe.

» Wij hebben eigenlijk met niemand van onze familie ooit een familieband gehad: zo ging het er bij ons nu eenmaal aan toe. Het is dus niet vreemd dat wij alledrie zulke eenlingen zijn. Peter zie ik ook bijna nooit, die zit in de verzekeringen - een beetje saaie materie, volgens mij. Hij is, net als Herman, een boekenwurm. Hij heeft het soms wel moeilijk met zijn twee bekende broers. Hij zou graag meer onze richting opgaan, maar ik blijf 'm zeggen: 'Je zult het zelf moeten waarmaken. Niemand komt je zeggen: nu gaat het gebeuren.'»

 

Minnaar van het leven

HUMO: Is Herman al eens naar een optreden van jou komen kijken?

GALAN: « Hij is één keer komen kijken toen ik in '99 aan Eurosong deelnam. Hij is een enorme Eurosong-freak - je weet wel: Abba! Zweden! Ik haalde de halve finale, en Herman dacht: verdorie, hij zou weleens kunnen winnen.

» Maar naar een echt optreden van mij is hij nooit geweest. Tijdsgebrek, zegt hij altijd, maar goed. Mijn eigen moeder is ook nooit geweest.»

HUMO: Een zoon op een podium is meestal toch fantastisch voor een moeder?

GALAN: « Niet voor die van mij. Integendeel. Ze heeft zich er nooit mee kunnen verzoenen dat ik zanger werd, en helemaal niet op mijn leeftijd - ik was al vierendertig toen ik ermee begon. Ik had een diploma vertaler-tolk en een mooie job - sales- en marketingmanager bij Holiday Inn - en dat gaf ik allemaal op om te gaan zingen! Ik heb haar met armen en benen proberen uit te leggen dat mijn hart dat al heel lang wilde en mijn verstand nu ook, maar ze vond het vreselijk. Zij was haar hele leven zelfstandige geweest. Het enige wat haar interesseerde was: heeft-ie een goeie post en verdient-ie een goeie boterham. Zo waren we ook opgevoed: het leven draaide om presteren en geld verdienen.»

HUMO: Wat bezielde je precies toen je die beslissing nam?

GALAN: « Ik kon het niet meer opbrengen voor iemand anders te werken: allemaal mooie salesplannen uitwerken en die dan telkens weer moeten afgeven. Ik dacht: als ik nu eens hetzelfde doe in de muziek, dan is alles tenminste van mij. En ik wist dat ik met muziek ook veel meer kon verdienen, als ik het goed aanpakte.

» Ik heb mezelf een jaar de tijd gegeven, en ik ben begonnen met een uitgebreid sales- en marketingplan. Ik zou gaan zingen in het Spaans: daar lag mijn hart, en dat gaf me ook een verhaal waarmee ik zou opvallen en mezelf kon verkopen. Mijn artiestennaam heb ik gevonden in een Spaans woordenboek, dat bij toeval openviel op de letter G: 'Galan: minnaar van het leven,' stond er en ik dacht meteen: dát is het! Ik heb dan onderzocht welke landen en welke boekingkantoren zich voor een latino-zanger konden interesseren, ik heb een vertegenwoordiger gezocht die de baan op kon om mij te promoten en ik heb alles wat ik wilde op een rijtje gezet, mét een deadline waarop mijn doelstellingen gerealiseerd moesten zijn.»

HUMO: En wat waren je doelstellingen?

GALAN: « Meedoen aan de 'Soundmixshow'. Niemand deed in die tijd Iglesias, en ik dacht: volgens mij willen de mensen die weleens.»

HUMO: En wat nog meer?

GALAN: « De 'Soundmixshow' winnen. Daarna, dacht ik, zou alles vanzelf gaan. En het plan werkte: in '94 héb ik meegedaan. Ik werd tweede in de finale en Micha Marah, die toen in de jury zat, heeft mij gelanceerd.»

HUMO: Was je vader ook trots?

GALAN: « Die wel. Hij moest luisteren naar ons ma: zij had het thuis voor het zeggen. Maar ik weet dat hij in zijn auto bandjes met mijn muziek had om stiekem naar te luisteren. En de paar keer dat ik in de buurt optrad, is hij het huis uitgeglipt om te komen kijken. Dat vond ik heel fijn.

» In zijn hart was mijn vader een artiest. Een hele mooie man, heel sociaal, heel intelligent. Het toneel was zijn wereld, maar toen hij trouwde, ging de zaak voor: zo ging dat in die tijd. Hij schreef prachtige toneelstukken en stond graag op het podium. Dat is hij ook blijven doen in het dorp, bij toneelvereniging Vreugd en Deugd. Als hij speelde, had Herman altijd een bijrol. Mijn tweelingbroer later ook.»

HUMO: Jij niet?

GALAN: « Neen. Ik zong graag en veel, maar toneelspelen vond ik niks. Al die tekst die je vanbuiten moest leren, daar was ik niet voor in de wieg gelegd. Als je zingt, staat je tekst tenminste op muziek: als ik 'm dan even kwijt ben, vind ik 'm dankzij de melodie zo weer terug. Als ik op het toneel mijn tekst vergeet, houdt voor mij alles op.»

HUMO: Je zei dat je niet langer voor een baas kon werken. Herman heeft ook last van vrijheidsdrang. Hij heeft soms zelfs nachtmerries dat hij ergens gevangen zit.

GALAN: « Dat heb ik nooit gehad. Maar dat komt misschien doordat ik me altijd beter heb kunnen uiten - Herman kropt alles op. Bij hem is die drang om alleen en vrij te zijn nog veel sterker dan bij mij. Ik vraag me soms af: zouden we dat ook hebben gehad als we niet op dat koude, strenge internaat hadden gezeten?

» Mijn moeder heeft ook nooit voor een baas gewerkt, en ze heeft ons wel honderdduizend keer gezegd: je verdient meer als zelfstandige! En onze pa was ook wel iemand die graag leefde. Hij is, net als wij, zo lang mogelijk alleen gebleven en pas op zijn drieëndertigste getrouwd - in die tijd was dat laat. Wij zijn pas geboren toen hij al veertig was. Mijn ouders verkochten oosterse tapijten, en daarvoor reisde hij veel naar Iran, Irak en Turkije, om zelf te kunnen kiezen welke stukken hij het mooiste vond. Hij bestudeerde ze, wist er alles van. Onze pa las ook Arabisch. Zo was hij: als hij iets wou, dan ging hij er helemaal voor.

» Ik denk dat hij zo kon leven omdat hij de oorlog heeft meegemaakt, en aan den lijve het onderscheid tussen vrijheid en gevangenschap heeft ervaren. Hij is op zijn negentiende opgepakt, heeft in Oostenrijk in een krijgsgevangenenkamp gezeten. Hij heeft er nooit veel over verteld, maar ik weet dat hij daar onnoemelijk heeft afgezien. Ik heb ooit één foto van hem gezien uit die tijd: een kapstok waar een jasje aan hing. Nog geen 23 kilo moet hij gewogen hebben.

» Onze pa was een heel zachtaardige man. Ik heb hem niet één keer zijn stem horen verheffen. Hij heeft ons nooit iets verboden. Dat deed ons ma. Zij was streng. Zij had de broek aan, thuis.»

Humo 3409 03/01/2006

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 3 januari 2006

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: