Rock Ahoy: Humo's (kv) kaapt StuBru

, door (cp)

Deel
17333_katia-vlerick-jjacobs.jpg
© Johan Jacobs

In de zomer van 1967 vaardigde de Britse regering de Maritime Broadcasting Offences Act uit, die de zenders monddood maakte. De deejays, onder wie ene John Peel, gingen met tegenzin aan wal. Ook in Vlaanderen - waar het ontdekken van de nieuwste popmuziek uit Engeland en Amerika onlosmakelijk verbonden was met minimale ontvangst, veel ruis en het driftig richten met gammele antennetjes - zou radio nooit meer hetzelfde zijn.

''U vraagt, wij draaien toch wat we willen''

HUMO Toen die Britse piraatzenders op zee ronddobberden, was jij nog niet eens geboren. Hoe kom je dan toch bij hen uit?

Katia Vlerick «Overlevering! Ik ben altijd jaloers geweest op de generatie van mijn ouders, die in de jaren zestig bijna clandestien naar die piraatzenders moesten luisteren om nieuwe muziek te leren kennen. Mijn vader heeft me wilde verhalen over die tijd ingelepeld: hoe zijn ouders - mijn grootouders - die muziek bijvoorbeeld 'ketellawaai' noemden, herrie van een hoop geesteszieken die op potten en pannen klopten (lacht). Ik zie voor mij een studeerkamertje met een uit het jongerenmagazine Salut les Copains gescheurde foto van Little Richard aan de muur, en 'Substitute' van The Who dat van over het Kanaal uit een goedkope transistorradio swingt. Ongetwijfeld geromantiseerd, maar 't is wel een mooi beeld.

»Op de afterparty van de jongste MIA's kwam het idee me opeens toegewaaid: stel dat ze één piraatzender uit de jaren zestig uit het oog waren verloren en dat die al die tijd gewoon was blijven bestaan, en nu één keer per week een uur zendtijd krijgt op de nationale radio. Omdat dat schip al die tijd plaatjes is blijven inslaan, beschikt het over een archief dat reikt van Martha Reeves & The Vandellas tot Amy Winehouse, van The Walker Brothers tot The Last Shadow Puppets, van The Kinks tot Babyshambles... Meer dan vijftig jaar rock, pop en soul om uit te kiezen: een bérg overheerlijk snoepgoed! Met dat idee - en een eerste playlist - ben ik naar Studio Brussel getrokken, en het was meteen beklonken.

»Leuk toeval: binnenkort komt 'The Boat That Rocked' uit, een komedie met Philip Seymour Hoffman over de deejays en fans van een offshore pirate radio à la Caroline. Ik wist niet van die film af, maar het maakt 'Rock Ahoy' wél actueel.»

HUMO Radio Caroline en Radio London - maar ook hun Nederlandse, meer op de hitparade gerichte collega's Radio Veronica en Radio Noordzee - waren een reactie op de oubollige en saaie nationale zenders. Is 'Rock Ahoy' een reactie op de radio van vandaag?

Vlerick «Het is toch jammer dat je nooit eens 'Dancing Shoes' van Arctic Monkeys na 'Friday on My Mind' van The Easybeats hoort? Op StuBru is er wel 'Was het nu 80, 90 of 2000?', maar dat is nog geen 'Was het nu 50, 60, 70 of 2000?', hè (lacht). Terwijl een pak jonge groepjes toch teruggrijpt naar de sixties en zelfs de fifties.

»Wat ik ook mis - op de radio maar ook in clubs of op café - is een mix van soul en rock. Ik ben een grote Motown- en soulfan, en ik hoor geen verschil tussen Smokey Robinson, James Brown, The Jam en Arctic Monkeys. Waarom zou je die dan niet door mekaar draaien? Het is nog altijd soul óf rock, oud óf nieuw. Onbegrijpelijk.»

HUMO Aan welke voorwaarden moet een artiest voldoen om in aanmerking te komen? Waarom Chuck Berry en Arctic Monkeys, maar niet Neil Young of Wilco?

Vlerick «Omdat er al genoeg americana gedraaid wordt. Ik hou van Neil Young, maar 'Rock Ahoy' is geen ondergesneeuwde blokhut en geen chirofuif. Denk eerder aan een juke joint of een go-go: uit de jukebox klettert rock-'n-roll, indie, ska, soul, punk en garagerock, afgewisseld met pastorale en dramatische ballads. Revolte en romantiek van vroeger en nu, gebracht door onschuldige meisjes en stoere jongens in leren jekkers: dát is 'Rock Ahoy'.

»En als er klachten zijn over mijn muziekkeuze, verwijs ik graag naar het motto van de jonge Guy Mortier, toen die met 'Schudden voor gebruik' zijn eerste radioprogramma maakte: u vraagt, wij draaien toch wat we willen! (lacht)»

HUMO Elke uitzending draait rond één thema. Wat komt er zoal aan bod?

Vlerick «De klassiekers: school en generatieconflicten, zaterdagavond en uitgaan, geld en werk... Onderwerpen waarmee iedereen zich kan identificeren en die niet generatiegebonden zijn. Neem nu de crisis: eerst Desmond Dekker zijn 'Israelites' uit '68 horen aanheffen, met het machtige 'Get up in the morning, slaving for bread, sir', en daarna de opzwepende werkmansklaagzangen van jonge groepen als Bloc Party en The Enemy: da's genieten - die acts zijn voor elkaar gemaakt!

»Maar evengoed heb ik allerlei waanzinnigs in petto, zoals een uurtje over bad boys, autocrashes of hallucinaties. Wie er op voorhand al alles over wil weten, moet Humo lezen: elke dinsdag bespreek ik de playlist van de volgende uitzending op de TTT-pagina's.»

HUMO Wat doet jou - Humo-rockjournaliste, maar ook de helft van het vrouwelijke deejay-duo The Chart Birds - vermoeden dat jonge mensen geïnteresseerd zijn de muziek van hun ouders en grootouders?

Vlerick «Mijn vrouwelijke intuïtie! (lacht) En de mix van oud en nieuw. Jongens en meisjes die gek zijn op de wall of sound van Glasvegas móéten wel van The Ronettes houden. Wie graag naar The Rascals luistert, kan niet anders dan verslingerd raken aan de jarenzestigpsychedelica van The Electric Prunes. Wie The Horrors goed vindt, wil ik iets laten horen van Screaming Lord Sutch, de eerste shockrocker. En wie MGMT de max vindt, wil ik 'Seven & Seven Is' van Love leren kennen.

»Ik wil gewoon délen, jong! En ik hoop dat de Humo-lezers en StuBru-luisteraars daar elke week evenveel plezier aan zullen beleven als ik.»

HUMO Behouden vaart!

Rock ahoy!
StuBru, zondag 26 april, 12 u.

Humo 3581 21/04/2009

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 21 april 2009

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: