De comeback van Kim Clijsters

, door (lk)

Deel
18462_clijsters-406.jpg

Kim Clijsters, van onder de pleisters

Uit: Humo 3418; 7 maart 2006

Een donderdag in Bree. Terwijl het stadje aan het bekomen was van carnaval, heeft Kim Clijsters haar vervaarlijk krakende lichaam uit bed gehesen. Wat ons vanzelf tot de openingsvraag brengt: hoe is 's werelds beste tennisster de ochtend doorgekomen?

'Ik heb altijd gedacht: mijn moment komt wel'

Kim Clijsters « Ik was vroeg wakker, ik heb het ontbijt klaargemaakt voor Brian (Lynch, haar vriend) en mij, en daarna ben ik de honden gaan voederen en heb ik de keuken opgeruimd. Dat is het zo'n beetje.»

HUMO Toen een journalist na de finale van de Diamond Games naar je plannen voor de komende dagen vroeg, antwoordde je: mijn huis poetsen. De nummer één van het vrouwentennis die eigenhandig de bezem door haar living haalt, ik kan het mij nauwelijks voorstellen.

Clijsters « Niet dat ik daar altijd even veel zin in heb, maar als de muziek keihard mag staan, kan ik zo rustig een paar uur bezig zijn. En: als je dan 's avonds rondkijkt en alles ziet er weer netjes uit, tja, dat is toch genieten (lacht)

HUMO Laten we nog eens terugkeren naar de US Open en de halve finale tegen Sharapova in het bijzonder. Jij had in de tweede set vijf matchballen laten liggen en de tiebreak verloren, waarop Sharapova besloot een korte pauze in te lassen. In die paar minuten veranderde je blik van pure vertwijfeling in een vreemd soort verbetenheid. Herinner je je dat moment nog?

Clijsters « Ja. Achteraf bekeken had zij op geen beter moment die break kunnen nemen. Normaal hou ik de pauzes tussen punten liefst zo kort mogelijk - ik blijf graag in mijn ritme - maar Maria bleef zolang weg... Het gebeurt niet zo vaak dat je midden in de wedstrijd vijf minuten de tijd krijgt om alles een rustig te overdenken. Ik begon een beetje rond te kijken in het publiek, en op de een of andere manier ontspande ik daardoor. Ik kwam tot de conclusie dat ik mezelf weinig te verwijten had. Ik had de hele wedstrijd voorgestaan en een paar bijzondere punten gemaakt.

» Ik heb nog altijd het idee dat ik in de zomer van 2005 gewoon niet uit mijn evenwicht gebracht kon worden. Ik had de toernooien van Stanford en Los Angeles gewonnen, ik had Justine in de finale van Montréal geklopt. Oké, in San Diego had ik van de relatief onbekende Peng verloren, maar mentaal ben ik zelden zo sterk geweest als toen. Ik leefde op een wolk.

» En toen Maria dan weer het court opwandelde, voelde ik een ongelofelijke drang om te winnen. Ze heeft nog even gelijke tred kunnen houden, maar kort daarna is ze fysiek gekraakt en begon ze de fouten op te stapelen.»

HUMO Heb je die wedstrijd of de finale tegen Pierce ooit opnieuw gezien, al was het maar om er iets uit te leren?

Clijsters « Neen, ik heb nog nooit een wedstrijd van mezelf opnieuw bekeken. Ik heb daar geen enkele behoefte aan.»

HUMO Toen je begin 2004 je vierde Grand Slam-finale verloren had, werd geopperd dat je misschien te rade moest gaan bij een psycholoog. Voelde je je toen beledigd?

Clijsters « Neen, ik vond het grappig. De hele wereld vroeg zich af of ik nu wel of niet een Justine-complex had, maar voor mij was de kwestie vooral: waarom slaag ik er tijdens Grand Slam-finales niet in mijn beste tennis te spelen?»

HUMO En?

Clijsters « Er is geen eenduidige verklaring. Vaak was het verschil minimaal, zoals in de finale tegen Justine op de Australian Open.

» Ik weet wel dat ik er goed aan gedaan heb fors te schrappen in de dubbelwedstrijden. Herinner je je nog die finale tegen Justine op Roland Garros, die op 6-0 en 6-4 geëindigd is? Diezelfde dag moest ik met Ai Sugiyama nog eens de baan op voor de finale van het dubbel. Dat vrat allemaal energie, op den duur werd het toch te zwaar.

» Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat mijn moment wel zou komen. Kijk, de tijd van Graf, Seles en Hingis, toen één speelster jaren aan een stuk domineerde, keert nooit meer terug. Vandaag beleeft Mauresmo haar finest hour, maar over een paar maanden is het weer de beurt aan Justine, Davenport of mij. De wedstrijden tussen de toppers zijn echte uitputtingsslagen - ieder punt wordt gespeeld alsof het het laatste is. Vroeger op de tennisschool werd er altijd gezegd: als je uit de baan gedreven wordt, moet je de bal omhoog slaan om tijd te winnen. Nu is dat totaal voorbijgestreefd: iedereen wil winners slaan en het maakt niet uit of ze nu één of vijf meter uit de baan staan. Die hardnekkigheid, plus de overvolle kalender, plus de doorgedreven specialisatie: zo krijg je automatisch om de zoveel tijd iemand anders op één.

» Bij de mannen is dat al veel langer bezig. Toen ik nog met Lleyton was, heb ik van dichtbij gezien hoe Tim Henman, Jonas Björkman of Max Myrni - stuk voor stuk superstilisten - ieder jaar weer wat meer terrein verloren.»

Sabbatjaar

HUMO Je hebt door blessures in 2004 amper gespeeld. Hoe cruciaal is, achteraf bekeken, dat jaar geweest?

Clijsters « De rust was meer dan welkom. Ik was 21 jaar en tot dan toe was het altijd maar tennis, tennis en nog eens tennis geweest. Ik verbleef toen ook veel in Australië - ik was nog met Lleyton- en daardoor was het contact met de vrienden en de vriendinnen in Bree verwaterd. Ik heb van die blessureperiode gebruik gemaakt om mijn verloren tijd met Carolien (Maes, zelfs tennisster en Clijsters' vriendin, red.), mijn zus en mijn familie in te halen. Het was zo'n opluchting om gewoon met een groepje vriendinnen naar Engeland te kunnen reizen zonder een tennistas achter mij aan te moeten zeulen, en daar in alle anonimiteit te kunnen rondlopen.

» Let op, ik ben het spelletje nooit beu geweest, maar wel alle verplichtingen en het gedoe eromheen. Ik voel mij eigenlijk het meest op mijn gemak als ik van op een afstand kan toekijken. Ik hoef al die belangstelling niet. Daarom sla ik ook alle uitnodigingen voor televisieprogramma's af.

» Ik heb ook geen moment overwogen te stoppen. Na drie maanden kwam de honger weer terug. Toen ik naar Wimbledon aan het kijken was, dacht ik: 'Dedju, ik wil daar ook staan. Ik wil weer wedstrijden winnen.'»

HUMO Martina Hingis, die drie jaar uit het circuit is gestapt, zei naderhand over die tijd: 'Ik had geen enkele reden meer om wakker te worden.' Herken je dat?

Clijsters « Weet je, als je tennist leef je volgens een strak en eentonig stramien en als dat ineens wegvalt, schrik je wel even. Ik moest zelf mijn dagen weer zien in te vullen, maar daar heb ik geen moeite mee gehad. Mijn oma woont hier vlakbij, aan je huis is ook wel altijd iets te doen. Ik ben nog iedere dag blij dat niet alles zo maar voor mij gedaan wordt.»

HUMO Over dat moeilijke jaar heb je gezegd: 'Ik geloof dat alles gebeurt met een reden, niks is toeval.' Wat bedoelde je daarmee?

Clijsters « Ik heb er op persoonlijk vlak veel van geleerd. Ik was begin 2004 goed aan het spelen (Clijsters bereikte de finale van Melbourne, red.) en dan wil je doorzetten: je staat hoog op de wereldranglijst en je moet punten verdedigen. Als je dan zo'n blessure krijgt, is dat eerst een serieuze opdoffer, maar gaandeweg ben ik er de voordelen van gaan inzien. Ineens had ik zeeën van tijd om over mijn leven na te denken. Het was geweldig eens langer op een feestje van een vriendin te kunnen blijven en niet te moeten denken: 'Verdikke, morgen om 8 uur training.'»

HUMO Je was samen met Boonen dé sportfiguur van 2005. Hoe voelt dat?

Clijsters « Ach, ik vind het schattig op een tennisclub aan te komen en te zien dat meisjes met hetzelfde racket als ik spelen of mijn grip nabootsen of op dezelfde manier klaarstaan om te retouneren. Dan denk ik: je hebt toch iets betekend voor die kinderen.»

HUMO Vorige maand was het heel lang onduidelijk of je fysiek klaar zou zijn om in Antwerpen te spelen. Uiteindelijk ben je tot in de finale geraakt. Heb je daar risico's voor moeten nemen?

Clijsters « Neen. Op de Australian Open had ik veel meer twijfels. Ik heb toen eigenlijk alleen in de achtste finales tegen Schiavone echt bevrijd gespeeld. In de andere wedstrijden was er altijd dat gevoel van: als het maar niet misgaat. Heel frustrerend.»

HUMO Intussen is ongeveer niks meer aan je lijf dat nog niet geblesseerd is geweest. In welke mate wil je je lichaam op het spel zetten?

Clijsters « Geen idee. Carl Maes (trainer, red.) zei vroeger al dat ik beter moest leren doseren, maar dat gaat tegen mijn natuur in. Na mijn polsblessure kreeg ik het advies heel rustig aan opnieuw te beginnen, en dat vond ik in één woord vreselijk. Het slaat natuurlijk nergens op, maar soms voelde ik me in die periode gewoon lui.

» Ondertussen weet ik beter, ook omdat ik met papa veel over zijn blessures heb gepraat. Vroeger zou ik na de Diamond Games geen moment getwijfeld hebben om door te reizen naar Indian Wells. Als het maar vooruitging.»

HUMO Enthousiast zijn is niet altijd een voordeel?

Clijsters « Precies. Vraag het maar aan al mijn trainers of sparringpartners: al is een bal onbereikbaar, ik ga er toch achter aan. Dat is nu eenmaal mijn instelling. Ik heb echt naar mijn lichaam moeten leren luisteren en het is nog altijd niet gemakkelijk. Vorig jaar in Filderstadt had ik eigenlijk moeten zeggen: ik voel dat dit toernooi er te veel aan is, ik ga naar huis. Maar ja, de WTA verlangt dat je de afspraken die je aan het begin van het jaar gemaakt hebt nakomt. Er is toch altijd een zekere druk. Nu heb ik voor mezelf uitgemaakt: als je nog twee jaar op topniveau wil tennissen, moet je al eens een toernooi laten lopen.»

HUMO Over enkele maanden is het weer gravelseizoen. Ga je meedoen aan Roland Garros?

Clijsters « Goh, gravel is nooit mijn favoriete ondergrond geweest, maar niemand gelooft dat omdat ik in 2001 in Parijs mijn eerste Grand Slam-finale gespeeld heb. Mettertijd ben ik me op gravel ook steeds onzekerder gaan voelen, het vergt enorm veel van je gewrichten. En op Roland Garros spuiten ze om de zoveel uur ook nog eens water op het terrein, waardoor de ballen dubbel zo zwaar worden.»

HUMO In 2004 loop je op het gravel van Berlijn je polsblessure op, vorig jaar verdraai je op dat dezelfde toernooi je knie...

Clijsters « Ik ga dit jaar niet naar Berlijn, dat is een uitgemaakte zaak.»

HUMO Bijgelovig?

Clijsters « Goh, dat toernooi ligt me gewoon niet. Ik associeer Berlijn met regenbuien en koude - soms moeten we er in lange broek spelen. Dan voel ik me in Californië toch meer in mijn sas.»

Oud en versleten

HUMO In al die jaren is je vader de constante geweest. Wat bindt jullie eigenlijk?

Clijsters « Of Carl me nu trainde, of Marc: als papa in de tribune zat, zocht ik oogcontact met hem. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar hij straalt altijd een soort zelfverzekerdheid uit, die me op cruciale momenten van pas komt.»

HUMO Uitgerekend op de US Open was hij er niet.

Clijsters « Ja, maar twee minuten voor de match, belde ik hem wel altijd op. Technisch of tactisch heb ik niets van hem opgestoken, maar ik vergeet nooit zijn kleine tips: neem de dag voor een wedstrijd nooit uitgebreid een warm bad, want daar word je loom van. Zulke dingetjes. Ik heb nooit een conditietrainer gehad, want ik vaar blind op zijn richtlijnen. Hij is niet alleen mijn papa, maar ook mijn beste vriend.»

HUMO Een paar weken geleden stond er een interview met jou in de Daily Telegraph en toen viel mij op hoe vergevingsgezind je bent, ook ten opzichte van Lleyton Hewitt. Je hebt hem uitgebreid gefeliciteerd met zijn huwelijk en het vaderschap.

Clijsters « Waarom niet? Op grote toernooien kan je elkaar toch niet ontlopen. Dan kun je maar beter bij de eerste ontmoeting 'hallo' zeggen in plaats van je te verstoppen. Jaloezie is mij vreemd. Ik gun iedereen zijn succes en zijn geluk. Ik ga me echt niet druk maken over iemands privé-leven. Over de vogelgriep en het gevaar dat mijn honden lopen, daarentegen (lacht).

 

» Ik heb dan wel geen diploma, maar ik denk dat ik door zo lang op topniveau te tennissen veel weerbaarder ben dan mensen die jàren op de schoolbanken hebben gezeten. Je hebt zo vaak met extreme gevoelens te maken, dat je gehard bent voor het leven na je carrière. Qua mensenkennis sta ik ook veel verder dan de meeste van mijn leeftijdgenoten, denk ik. Ik ga nog altijd uit van het goede in de mens, maar als je in mijn positie verkeert, gebeurt het dat ze in je gezicht vriendelijk zijn, maar achter je rug niets liever hebben dan dat je verliest.»

HUMO Repeteren de Garbage Men, het rockgroepje van je vriend, nog steeds bij jou thuis?

Clijsters « Jaja, als Brian van de training terugkeert, kan hij niet snel genoeg naar zijn gitaar grijpen. Hun beste songs ken ik stilaan uit het hoofd.»

HUMO Lijkt het ook ergens naar?

Clijsters « Ja, en dat zeg ik niet omdat ik zijn vriendin ben.

» Ik hou van rockmuziek. Als de rolluiken naar beneden zijn en de honden zitten veilig in hun hok, neem ik weleens een microfoon en gil ik mee. Ik kan je garanderen: lucht geweldig op.»

HUMO Je slaat maar zelden een basketwedstrijd van Bree, de ploeg van je vriend, over. Ben je jaloers dat hij in een team zit?

Clijsters « Soms, als ik in mijn eentje in het buitenland ben, of zie wat voor een hechte band Brian met zijn ploegmaat Travis Conlan heeft. Maar: het tennis heeft me ook geleerd de volle verantwoordelijkheid voor mijn prestaties te dragen.

» Een ploegsport heeft wel altijd een groter entertainmentsgehalte. Toen Bree vorig jaar om de landstitel speelde, lag ik in Roland Garros op de massagetafel. Een vriend die in de tribune zat, heeft mij per gsm de hele tijd op de hoogte gehouden - ik was superzenuwachtig.»

HUMO Klopt het dat je via de basketclub ook een goede osteopaat hebt gevonden?

Clijsters « Ja, Tim, mijn neef, gaat mee naar ieder toernooi en staat het dichtst bij mij, maar Sam heeft na de Australian Open mijn lichaam echt weer in orde gekregen. Veel dokters zeiden me na mijn terugkeer uit Melbourne dat platliggen de enige optie was, maar Sam gaat uit van de natuurlijke kracht van je lichaam. Dankzij hem heb ik in Antwerpen kunnen spelen.»

HUMO Hoe zei Sam dat je lichaam eraan toe was?

Clijsters « Dat het oud is, en zijn beste tijd gehad heeft. Ik zie er nauw op toe. Ik stretch veel en ik denk dat er niet veel basketters bij Bree zijn die hun lichaam zo goed verzorgen als ik (lachje).

» Maar ja, slijtage houd je niet tegen. Ik heb een eigen fitnessruimte, en daar zit ik nu toch wel drie, vier uur per dag te werken. Mijn rug, mijn enkels, mijn heup, het moet allemaal verstevigd worden.»

Heilig Wimbledon

HUMO In '99, je moest je rijbewijs nog halen, won je op het toernooi van Luxemburg je eerste auto. Enig idee hoeveel wagens je tot dusver gewonnen hebt?

Clijsters « Neen, ik hou me daar totaal niet mee bezig. Vaak staat die auto er ook puur voor de show. Je moet altijd kiezen tussen het prijzengeld of de auto, en de auto is maar zelden meer waard. Wie een tennisboekje doorbladert, stuit af en toe op een speler of speelster in een blinkende Ferrari, maar ik kan mij niet voorstellen dat ik met zo'n wagen zou rondrijden. Mijn opvoeding zal daar wel voor iets tussen zitten.»

HUMO In principe tennis je nog twee jaar. Is dat lang?

Clijsters « Niet als ik erin slaag genoeg te rusten. Mijn regel tegenwoordig is: als ik aan een toernooi deelneem, wil ik er mij ook voor kunnen opladen. Als ik zoveel hooi op mijn vork neem als in 2003, haal ik gegarandeerd het einde van het jaar niet.»

HUMO Wat drijft je nog?

Clijsters « Ik hunker naar duels zoals die tegen Venus of Maria op de US Open - zulke wedstrijden halen het beste in je naar boven. Wimbledon blijft natuurlijk iets heiligs; daar kijk ik ook het meest naar uit.»

HUMO En na je carrière? Heb je al plannen?

Clijsters « Ik ga het tennis zeker niet de rug toekeren. Ik sta gewoon graag op de baan. Als Brian na een training vraagt om nog eens een uurtje tegen hem te spelen, zal ik niet snel neen zeggen. Ik zou ook graag blijven sparren tegen Carolien.»

HUMO Denk je dat je de competitie snel zal missen?

Clijsters « Ik denk het niet. Toen ik in 2004 stillag, had ik het gevoel dat ik nog van alles winnen moest. Die drang is er nog altijd, maar stilaan heb ik ook vrede met wat ik bereikt heb. (Stilte) Hoewel: als het erop aan komt, win ik natuurlijk straks wel weer liefst zelf in New York. (Grijnst) Het is toch mijn titel.»

HUMO Tot slot: Paradorn Strichapan, de Thaise nummer één, sluit zich af en toe op in een boeddhistisch klooster in Bangkok voor hij naar een toernooi afreist. Voel jij ook wel eens die drang?

Clijsters « Nooit. Mijn huis is mijn klooster.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: