Humo-dichter Sylvie Marie

Deel
19310_sylviemarie-186.jpg

 

 

polaroid impossible

jij maar denken dat ik dood was.
grapje dat, ik ben er nog, schuif
weer langzaam in je handen.
bijvoorbeeld op die keer dat je tot een gat
in de nacht blijft praten met iemand
en je niet het moment
maar het inzicht tussen beiden wilt vastleggen.
of op die dag bij
de vijver wanneer het brood
voor de eenden op is, je vergeefs
in je zakken graait en mij vindt.
al gedacht aan de zomeravond
waarop je je lief madeliefjes
ziet plukken? in een flits zal ik
er zijn om je te helpen
onthouden.
neen, mij schud je niet
zomaar van je af.

Sylvie Marie

De Polaroid-fabriek in Enschede is weer open. Half 2008 werd de fabriek, 's werelds laatste bolwerk van het merk Polaroid, gesloten. Enkele oud-werknemers besloten echter verder te gaan met de productie van de filmpacks, en vanaf maart/april zijn de nieuwe filmpjes onder de naam Impossible te koop via het internet.

Humo-dichter Sylvie Marie

in geen enkele top zal kopenhagen staan

er is een tijd die tikt,
seconde per seconde wegneemt
zonder daarbij enig geluid te maken,
wij kennen hem niet.

wij tellen: uren in een dag,
dagen in een week, weken enzovoort.
kleine cycli, begin en einde, daartussen
minimomenten: ademtochten, verzuchtingen, armgewapper.

er is een tijd die zich daar niets van aantrekt,
wij horen hem niet, wrijven met vingers op foto's
vol verhalen, kijken het raam uit en verlangen,
kijken uit het raam en herinneren ons,
steeds weer, steeds meer, weer minder.

er zijn dagen waarop we vinden dat het tijd is
de gesprekken te beëindigen, ook al
is er niets gezegd, er zijn er waarop we
schreeuwen om overzicht, een top drie, een top vier
als het moet.

alsof het ertoe doet. er is een tijd
die niet aftelt en niet herbegint, er is er een
die geen goede voornemens kent.

Sylvie Marie

Humo-dichter Sylvie Marie

bezoek

er was een man op straat
die me vroeg of ik een huis voor hem had.
hij volgde me, schuifelend, en bij het binnenkomen
legde hij muts, bril, riem en baard af.

er was iets in zijn ogen dat me vertrouwd leek.

ik zag geen zak op zijn rug, geen blok aan zijn been,
toch keek hij als kon hij elk moment aan scherven vallen,
hoefde ik slechts stoffer en blik om wat
splinters bijeen te vegen.

had weerom gedaan wat hij kon, zei hij, was overal
geweest met flits en rinkel maar kon niet meer,
kon het niet meer zien.

het was op het moment dat een vlok
uit zijn ogen viel dat hij met zijn vinger
naar het raam wees: 'maak een sneeuwpop
van me', zei hij, 'zo vinden ze me niet.'

ik weigerde,
natuurlijk weigerde ik.

Sylvie Marie

Humo-dichter Sylvie Marie

halt

om niet op straat te staan, staan wij op straat,
draaien toebak, kiezen groen, rood of blauw uit
de vakbondsgarderobe en maken vuur.

het is om niet op straat te moeten staan dat wij er
staken, met geen stokken
krijgt u ons hier weg. onder-

schat ons niet. wijzig uw plan, anders
blijven we staan, langer en langer
tot u voelt wat echt verliezen is.

wij willen niet op straat liggen,
daar staan wij op.

sylvie marie

Humo-dichter Sylvie Marie

aldus de dichtbundel

had ik armen, ik zou niet ophouden
naar je te zwaaien. wat ik bied? een vlucht.
geen zelfhulp dus, geen keukentip, geen bouwdoos,
zelfs geen sekssuggestie. ik walg van morsecodes.

geef mij de kans naar je te zwaaien, ik leg je
liefst het zwijgen op. neen, vertel niemand
dat je me mag, draag me achteloos in je tas,
lees me in de kleinste hoek bij het minste licht.

zwaaien kan ik niet, slechts mijn buik bulkt
even als ik je zie wachten bij een populaire
kop. ach, ik zal je zoveel beter dienen. neem me
dan toch godverdomme gewoon mee.

Sylie Marie

Humo-dichter Sylvie Marie

kabouter wesley

over alles kan ik dichten,
de waanzin van de belgische justitie,
het fenomeen van amy winehouse, een doe-het-zelver
die met een sleutel uit de gamma een trein doet rijden
kan ik met gemak een held maken, daar ben ik
werkelijk goed in.

maar over kabouter wesley,
over hoe hij op een dag zus of zo
en dan plots niet meer bijvoorbeeld, nee.

Sylvie Marie

Humo-dichter Sylvie Marie

veel geluk, professor

zo, u dacht dat u aantrekkelijk was.
uw eye-catcher: uw slodderend buikje?
uw klamme haren? uw vissenogen?

en u maar denken dat wij terecht
onze borsten en billen voor u showden. natuurlijk
deden we het voor de punten.

zonde dat u die niet wilde geven.
'zwo niet hé', zei u dan met het hoofd tussen onze benen.
u moet weten, die benen functioneren ook als muizenvallen:

als u hapt, klappen ze dicht.

Sylvie Marie

Gebaseerd op dit artikel in De Standaard

Humo-dichter Sylvie Marie

voor een kind

beweegt ze, de aarde? ja, ze beweegt,
altijd traag en vast rond as en zon.
zelfs haar huid verschuift ze stiekem.
niet als wij die haastig stappen
en stampen, stoppen, terugkeren.

en gisteren? toen ook, mijn kind,
maar harder, schokkend en schuddend
zodat geen mens een hond,
geen plant de grond,
geen vis het water
terugvond.

bewoog ze zoals wij dan?
daar zeg je het. je wilt
niet bedenken wat wij
allemaal aanrichten.

Sylvie Marie

Verschenen in Humo 3621 van 26 januari naar aanleiding van de aarbeving in Haïti

Humo-dichter Sylvie Marie

ESSENTIE

daarmee moeten we het dan doen:
wij, vlak voor het bad, de haren los,
de kleren één voor één ontdaan. het vel
dat niet valt.

soms voelt het als harnas
rondom mij, wil ik uit mijn naden
barsten, tonnen water happen, los-

weken en in je overvloeien. hoe mooi
zouden we samen een kolk vormen,
hoe fijn zou het zijn om alleen

nog te resten,
het laatste stukje schuim
dat maar niet in de afvoer wil verdwijnen.

Sylvie Marie

Verschenen in Humo 3623 van 9 februari

Humo-dichter Sylvie Marie

BESLUIT

er zijn landen waarin ze aan het volk vragen
wat ze moeten doen om te weten
wat ze niet gaan doen.

er zijn er waarin ze rouwende mensen
met traangas uiteendrijven.

in sommige landen kan je iemands leven
redden door het te doden.

hier zijn er tafels waar er, als alles op is,
alleen nog blanco rest, een witregel zonder

einde. tot er een van ons morst en
de ander nadrukkelijk de keel schraapt.

het is dat je weet dat ik,
als het weer gebeurt,
dat ik dan naar daar ga.

Sylvie Marie

Verschenen in Humo 3624 van 16 februari 2010

Het ware verhaal van de Belgische zelfmoordterroriste in Irak: Chris De Stoop vertelt

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: