Onze Man aanschouwt het WK: de rode K van Defour

, door (svb)

11
steven dufour
© Belga Image

Iedereen maakt fouten.

Neem nu de uitstekende documentairemaker Peter Boeckx. In ‘The Sky Is the Limit’ toonde hij fragmenten uit het leven van Steven Defour. De leegte was verstikkend, verveling als way of life. ‘Wat een dommerik,’ iets anders kon je niet denken.

Wie Steven Defour een beetje kent, wist dat die docu stonk. Het journalistieke equivalent van een gemene trap op het scheenbeen, iets waarmee je iemand langdurig kan blesseren.

Een groot denker is Defour niet, maar wel iemand die nadenkt en die gedachten ook goed kan verwoorden. En misschien interesseert hij zich niet voor heel veel, maar wel voor veel meer dan uit die filmpjes bleek. In zijn auto speelt hij cd’s van Hans Teeuwen en Najib Amhali, om maar iets te zeggen.

Onder al die tattoos en hippe kapsels van Defour zit veel schuchterheid en onzekerheid. Het duurt even eer hij zich blootgeeft. Een paar uur zomaar een camera op hem richten is niet genoeg.

Toen hij gisteren doorging op het scheenbeen van Kim, moeten tienduizenden mensen hebben geroepen: ‘Wat een dommerik!’ En als ze ‘The Sky Is the Limit’ hadden gezien, zullen ze gedacht hebben: ‘Niet verwonderlijk.’

Maar dat laatste is het dus wél.

Defour is geen idioot en die rode kaart was de eerste in een carrière van tien jaar. Hij speelt altijd op het randje, soms een tikje erover, maar nooit helemaal.

Tot gisteren. Toen zijn voet op het scheenbeen van Kim landde, trok zijn mond in een venijnige grijns die opzet deed vermoeden. ‘Nè!’ zag je hem bijna denken.

Wat was er in hem gevaren? Hij speelde een goeie match, zat zijn tegenstanders op de huid, zorgde geregeld voor snelheid en diepgang. Hij redde zelfs een kopbal van de lijn.

Hij wist het zelf niet, dat zag je zo toen hij als een zombie het veld afstapte. Het zoveelste slachtoffer van de WK-stress. Dezelfde overdosis adrenaline die zijn ploegmaats in hun debuut tegen Algerije had verlamd, had hem compleet opgefokt.

Tijdens zijn walk of shame zag ik het: een nieuwe tattoo, onder zijn linkeroor. Of was het een korstje?

Neen, het was een tattoo, maar ik kon onmogelijk zien wat die voorstelde. Op het internet wel. De eerste foto met de tattoo dateert van maart. Niet zo nieuw dus, maar het was wel de eerste officiële wedstrijd die Defour met die tekening in de nek speelde.

Een simpel hartje is het, met daarboven een hoofdletter ‘K’. Geen idee waar die ‘K’ voor staat, zijn lief heet Laura Tropea. Zou het de eerste letter van haar koosnaampje zijn? Of van de naam van een andere dierbare? Doet er niet toe.

Het was de kleur van die tattoo die me een raar gevoel gaf: rood.

Ik zag een voetballer met een rode K.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: