Justine Henin stopt met tennissen

, door (ssl)

Deel
21694_justine(1).jpg
© Belga

Gemengd dubbel: Justine Henin en haar coach Carlos Rodriguez

Verschenen in Humo 3633/16 op 20 april 2010.

Dick Advocaat is het afgetrapt als bondscoach van de Rode Duivels, maar daarom hoeven de zwart-geel-rode hoedjes, petjes en sjaaltjes nog niet meteen terug in de kast.

Zaterdag en zondag spelen de Belgische tennismeisjes Kim Clijsters, Justine Henin, Yanina Wickmayer en Kirsten Flipkens in Hasselt tegen Estland - een duel in de Fed Cup voor een plaats bij de top acht van de wereld.

Voor Henin wordt het, dik vier maanden ver in wat ze zelf haar 'tweede carrière' noemt, de terugkeer naar la folie belge.

Justine Henin «Bij mijn eerste wedstrijd sinds mijn comeback, in december in Charleroi, heb ik daar al voorsmaakje van gekregen, maar dit wordt nog intenser. Ik hoop dat we dezelfde sfeer krijgen als in 2006, toen we Rusland uitschakelden in Luik.

»Ik verloor toen tegen Nadia Petrova de eerste set in een tiebreak, maar dankzij het publiek heb ik die match nog kunnen winnen.»

HUMO Overal ter wereld vallen de Belgische tennissupporters op: met hoeden en toeters, vlaggen en spandoeken. Het lijken wel voetbalsupporters die zich van stadion hebben vergist.

Henin (lacht) «Dat denk ik soms ook. 't Is te hopen dat die mensen nog naar het tennis zullen komen als onze Rode Duivels opnieuw veel wedstrijden gaan winnen!»

Carlos Rodriguez (coach) «Jij zegt toch altijd dat het je plezier doet als er Belgische supporters in de tribune zitten? Zelfs al is het er maar één.»

Henin «Ja. Ik vind dat mooi. Belgen hebben het supporteren in zich, of het nu voor tennis of voetbal of wielrennen is. Ik denk soms dat alleen sport nog alle Belgen verenigt, zonder wrijvingen en met veel emotie. Het is ook telkens een prettig gevoel: 'Die mensen komen speciaal voor míj!'»

Rodriguez «'We zijn hier niet alleen': dat is een geruststelling. Want je bent toch het grootste deel van de tijd in een vreemd land, ver van huis.»

Henin «Van mij mogen ze gerust nog méér lawaai maken! Soms heb ik niet meer nodig dan 'Allez Juju!' om me over een moment van twijfel heen te zetten.»

Rodriguez «Overal roepen ze 'come on!', behalve de Belgen, die roepen 'Allez Juju'. En de Fransen op Roland Garros, maar dat is voor ons net zo goed thuis als hier.»

HUMO Dat hebben we in 2003 gemerkt, in de halve finale tegen Serena Williams: het publiek jouwde haar uit.

Rodriguez «Ach, Serena wou toen gewoon niet toegeven dat Justine beter tenniste, dus stak ze het maar op het zogenaamd onsportieve gedrag van de supporters en van Justine. Maar ja, dat was Serena: ze kon niet tegen haar verlies.»

Henin «Ik hou wel van die groepsdynamiek. Kijk naar de Olympische Spelen in Athene: in de finale tegen Amélie Mauresmo vóélde ik dat de hele Belgische delegatie achter mij stond, en daar heb ik toen één van de mooiste overwinningen uit mijn carrière behaald.»

HUMO Over twee jaar zijn er opnieuw Olympische Spelen, in Londen. Je hebt al laten vallen dat je daar opnieuw goud wilt.

Henin «Eerst maar eens zien of ik mijn niveau van vroeger opnieuw haal. In twee jaar kan er veel gebeuren, hè.»

HUMO Je zult dan dertig zijn: tegenwoordig is dat oud voor een tennisspeelster.

Rodriguez «Justine zal nog veel langer tennissen dan 2012! Op voorwaarde dat ze zich blijft verzorgen zoals nu, fysiek én mentaal. 't Is goed om nog dromen te hebben, zelfs al heb je al zoveel gewonnen.»

HUMO Droom je nog?

Henin «Bien sûr! Dat heb ik altijd gedaan: het is de basis van elke overwinning, van elke uitdaging, van elke motivatie. En: bijna alles waar ik van droomde, heb ik bereikt.»

HUMO Behalve Wimbledon winnen?

Henin «Daar heb ik als klein meisje eigenlijk nooit van gedroomd. Zelfs nu niet: Wimbledon winnen is een doel, maar ik stel me nooit voor hóé ik daar win. Dat kon ik vroeger wel voor Roland Garros: in gedachten heb ik daar honderden en honderden matchen gespeeld.

»Maar: ik geloof erin dat ik ook Wimbledon kan winnen. De sleutel ligt bij mijn zelfvertrouwen. Ik heb twee keer de finale verloren (in 2001 tegen Venus Williams en in 2006 tegen Amélie Mauresmo, red.), maar dat had een mentale oorzaak, geen fysieke.

»Op dat gras was ik altijd bang van Venus Williams.»

HUMO Je hoort wel vaker dat topsporters in de herfst van hun carrière de lacunes in hun erelijst proberen op te vullen.

Henin «Er zijn er die daarin slagen - zie Roger Federer op Roland Garros vorig jaar - maar er zijn er veel meer die het nooit kunnen. Het zou mooi zijn als het mij ook zou lukken, maar ik ben nu al bijzonder gelukkig met wat ik bereikt heb.

»Ik was dat kleine, fragiele meisje waar niemand in geloofde: ik had niet genoeg gabarit, ik stond mentaal te zwak, ik had geen gemakkelijke jeugd achter de rug. En toch heb ik de top bereikt: dat was een levensdoel.

»Weet je, ik heb een Adidas-campagne gedragen met als slogan 'Impossible is nothing': dat vat mijn leven perfect samen. Carlos was, op mijn ouders na, de enige die altijd in mij geloofd heeft. Toen ik veertien was, zei hij al dat ik nummer één van de wereld kon worden.

»Zelfs al had ik maar een tiende bereikt van wat hij in mij zag, dan nog had ik een mooie carrière gemaakt.»

Justine Henin: Grote gebaren

HUMO Tennis is bij uitstek een sport voor individualisten: je staat altijd alleen op het terrein, letterlijk tegenover je tegenstander. Dat vloekt met het idee van de Fed Cup, waar je in groep moet presteren.

 

Henin «In een ploegsport kan je je un jour sans permitteren: als jij eens een dag niet je normale niveau haalt, kan het team dat opvangen en toch winnen. In het tennis kan dat niet. Daarom is het mentaal ook zo zwaar: je staat er alleen voor. Je mag je met de beste mensen omringen, maar zij kunnen in jouw plaats die tegenstander niet verslaan.»

HUMO Zelfs niet de coach?

 

Henin «Nee. Voor zover ik weet sla ik op de ballen. Niet hij (lacht).»

 

Rodriguez «Pas als zij niet meer weet hóé ze op die ballen moet slaan, heb ik mijn werk niet goed gedaan.»

Henin «Tennis is keihard, hè. Iedereen in het circuit is zo erg bezig met zijn eigen carrière, iedereen is mekaars tegenstander. Vriendschappen kan je je niet permitteren, want op een dag sta je tegenover mekaar. Als je dan voor de Fed Cup een ploeg moet vormen, is dat voor iedereen aanpassen.

»Je moet voor één keer je persoonlijke verwachtingen opzijzetten en jezelf ten dienste van het team stellen. Er komt wat teambuilding bij kijken, je traint samen, er zijn tactische besprekingen in groep: een groot verschil met een gewoon toernooi, waar je altijd alleen en met je eigen vertrouwelingen werkt.»

HUMO Carlos zit altijd haast stoïcijns in de tribune. Terwijl Argentijnen, dacht ik, passionele mensen zijn.

 

Rodriguez «Van nature ben ik impulsief en heetgebakerd. Maar het gebeurt uiterst zelden dat ik mijn emoties toon tijdens een match. Ik moet andere dingen tonen: mijn tevredenheid omdat Justine de dingen doet zoals ik het haar heb uitgelegd, of juist mijn ontevredenheid - soms zelfs als ze wint.»

HUMO Hebben jullie daar speciale tekens voor?

Rodriguez «Ik schud van nee met het hoofd: dat is duidelijk genoeg. Of ik applaudisseer niet wanneer ze een punt heeft gescoord en ik niet tevreden ben met de manier waarop. Dan begint ze na te denken: 'Waarom applaudisseert iedereen behalve Carlos?'

»En dan herinnert ze zich misschien wat ik wat haar heb geleerd. Als ik wil dat ze het hele terrein gebruikt, doe ik zo (spreidt de handen, vingers gestrekt). Als ze agressiever moet spelen, sla ik met mijn vuist in mijn andere hand. Als ik haar - héél uitzonderlijk - wil aanmoedigen, klap ik in de handen.»

HUMO Tijdens de laatste maanden van haar eerste carrière viel het op dat jij steevast de blik afwendde als zij je aankeek tijdens een match. Waarom deed je dat?

 

Rodriguez «Mijn blik zoeken vond ik een teken van zwakte. Ik wilde niet dat ze bij mij bevestiging zocht, of afkeuring: ik wou dat ze zélf inschatte of ze het goed of slecht deed. Naar dat punt waren we toe aan het werken toen ze twee jaar geleden met tennis stopte: het punt waarop ze een onafhankelijk functionerende speelster kon worden.

»Ik heb daar met verschillende psychologen over gesproken, of ik het wel op de goeie manier aanpakte. Uiteindelijk bleek dat Justine mijn blik niet zocht om bevestiging of afkeuring te krijgen, maar uit gewoonte.»

Henin «Ik heb het nooit anders gedaan: vroeger keek ik altijd naar mijn vader in de tribune.»

Rodriguez «Justine is zevenentwintig, we werken veertien jaar samen en ze krijgt die slechte gewoonte maar niet afgeleerd. Dus maakt het niet veel meer uit dat ze de laatste drie, vier jaar van haar carrière naar mij blijft kijken (lacht).»

 

HUMO Toch nog even over de Fed Cup. Marc Wickmayer, de vader van Yanina, was nogal giftig tijdens het toernooi van Miami, eind maart: 'Waar komt Justine ineens vandaan?' Hij vindt dat zijn dochter onterecht plaats moet ruimen voor jou.

 

Henin «Ik had gezegd: 'Ik stel me opnieuw beschikbaar voor het team van de Fed Cup.' Voilà. Nu moet Sabine Appelmans (coach van de Fed Cup-ploeg, red.) beslissen wie speelt. Of ik dat nu ben, of Kim, of Yanina, of Kirsten, dat maakt mij niet uit, zolang de beste speelsters maar op het terrein staan.»

Rodriguez «De papa van Yanina heeft een probleem met míj, niet met Justine. We gaan Justine toch niet verbieden om terug te keren? Nog eens: ze heeft gezegd dat ze beschikbaar is. Niet: 'Ik móét de Fed Cup spelen.'»

Henin «Wat mij betreft blijft daar niets van hangen. We zijn toch allemaal professioneel genoeg om één week samen te werken?

»Ik weet dat mij vroeger verweten werd dat ik niet altijd wou spelen in de Fed Cup. En sommige mensen rekenen het me ook nog altijd aan dat ik met kniepijn heb opgegeven in de finale van 2006 tegen Italië, in Charleroi nota bene. Onterecht, vind ik. Ik verdedig overál de kleuren van mijn land.»

Rodriguez «Het is gewoon flauw dat mijnheer Wickmayer onze ruzie nu tussen de speelsters brengt. Dat hij me persoonlijk aanspreekt in plaats van in de kranten zijn venijn te spuwen, als hij durft.»

HUMO Je was begin 2009 eventjes coach van Yanina. Die samenwerking draaide op niks uit, en daar is Marc Wickmayer nog altijd boos over.

 

Rodriguez «Yanina en haar vader hadden mij gevraagd om haar te coachen op een moment dat het helemaal niet goed met haar ging. We stonden op tien dagen van de Australian Open, Yanina liep verloren en haar vader nog meer. Maar ik heb meteen duidelijk gezegd: 'Ik reis niet meer de wereld rond, niet met Yanina, niet met Daniela Hantuchova en niet met Anna Chakvetadze (die hij ook ooit coachte, red.).'

»Dat was een persoonlijke keuze: met Justine had ik genoeg gereisd, het was tijd voor mijn gezin. Ik heb toen ook gezegd: 'Alleen met Justine zou ik me opnieuw helemaal kunnen geven, want zij is als een dochter voor mij.' Dat verwijt mijnheer Wickmayer mij, dat ik niet voor zijn dochter deed wat ik wel voor Justine deed.

»Kijk, Yanina heeft veel potentieel, maar als ze de absolute top wil bereiken, moet ze dingen veranderen.»

HUMO U bedoelt: breken met haar vader, zoals Justine heeft gedaan?

 

Rodriguez «Dat is een beetje typisch voor tennisspeelsters: hun vader speelt dikwijls een belangrijke rol in hun carrière. Ik weet zeker dat zo'n vader altijd de beste bedoelingen heeft, maar er komt een moment in hun carrière dat ze alléén verder moeten. Kijk naar Sjarapova: haar vader zien we niet meer. Of naar Steffi Graf vroeger.»

Henin «Om een hoog niveau te bereiken, in welke sport dan ook, moet je egocentrisch zijn. Om niet te zeggen: egoïstisch. Dat heeft z'n prijs.»

Justine Henin: De luchtbel

HUMO Justine, laten we het over jouw comeback hebben. Je zei dat je meer plezier wou beleven aan het tennis: is dat gelukt?

 

Henin «Ja. Ik héb plezier gehad in mijn eerste carrière, maar alleen als ik won. Al de rest telde niet.»

Rodriguez «Justine speelde om zich te bewijzen - tegenover het leven, tegenover haar zus, tegenover het publiek. Haar drang om te winnen had een verkeerde voedingsbodem.»

Henin «Daardoor kwam ik in een helse draaikolk. Mijn hele leven draaide om de sport: zonder mijn racket was ik niemand. Ik had jarenlang de gewone vrouw in mezelf verdrongen, en daar moest ik naar op zoek. Er was geen evenwicht meer: dat moest ik eerst terugvinden voor ik opnieuw kon tennissen.»

HUMO Heb je het gevonden, dat evenwicht?

Henin «Ja: ik ben erin geslaagd om twee jaar lang een normaal leven te leiden, zonder tennis. Ik moest leren aanvaarden dat er nog iets anders bestond dan sport en winnen.»

Rodriguez «De bitterheid moest eruit.»

Henin «Dat was niet makkelijk: ik heb moeilijke momenten gekend, voelde me eenzaam, zocht antwoorden op vragen over mezelf. Ik was bang dat ik alleen kon bestaan door het tennis. Nu weet ik: tennis is een deel van mezelf, maar het is niet alles. Het is belangrijk, maar niet belangrijk genoeg om mezelf te verliezen.»

Rodriguez «Tennissen moet nu een mooie strijd tussen twee concurrentes zijn, niet meer een voortdurend gevecht met jezelf.»

HUMO En dat kon je haar niet duidelijk maken tijdens haar eerste carrière?

 

Rodriguez «Hoe kon ik? Ze was nummer één van de wereld en alles ging goed - dacht ze. Tot ze instortte. En toen was het te laat.»

HUMO Zonder die pauze van twee jaar had ze nooit tot het inzicht kunnen komen dat ze verkeerd bezig was?

 

Rodriguez «Exactement

Henin «Die twee jaar zonder tennis had ik nodig om te ontsnappen uit de luchtbel. Ik was vierentwintig uur per dag op mijn qui-vive. Ik was bang dat ik minder goed zou gaan spelen als ik ook maar éven mijn concentratie verloor.

»Stefan Edberg (zesvoudig grand slam-winnaar, red.) heeft me lang geleden al eens gezegd dat ik pas van een vakantie zou kunnen genieten nadat ik gestopt was met tennissen. Toen dacht ik: wat kan er nu in hemelsnaam belangrijker zijn dan tennis? Nu besef ik: hij heeft gelijk. Ik kon, tijdens mijn carrière, niet genieten van de rust.»

Rodriguez «Eén slechte training en ze had vier, vijf dagen een slecht humeur. Nu zeg ik tegen haar: 'Als je op het terrein komt, steek je de stekker in het stopcontact. Is de training of de match afgelopen: trek 'm er weer uit.' Dat kon ze vroeger niet. De machine mag niet oververhit raken, want dan ontploft ze.»

Henin «Dat heb ik nu wel geleerd: ik moet tijd nemen voor mezelf, zonder dat ik begin te denken dat ik daardoor een minder goeie match zal spelen. Een moment van ontspanning mag mijn zelfvertrouwen niet meer aantasten. Dat is de sleutel.»

HUMO Bij wijze van voorbeeld: vroeger at je tijdens Roland Garros elke avond in hetzelfde restaurant, nu heb je tijdens de Australian Open zowaar een museum bezocht.

 

Henin «Voilà. Of ik maak met Deuce (haar hondje, red.) een fijne wandeling langs de zee. Dat is ontspannend. En ontspannen is goed, want het houdt je hoofd fris.»

HUMO Ben je niet bang om opnieuw zo verbeten te worden als vroeger, nu je terug naar de top wilt?

 

Henin «Nee. Ik hou nog altijd van competitie - ik heb het ook nodig. Maar ik wil het allemaal rustiger beleven, het meer relativeren. En dat kan ik, net omdat ik tot dat nieuwe inzicht ben gekomen. Ik verlies in de halve finale in Miami tegen Kim. Vroeger zou ik daar zo ongeveer depressief van zijn geworden.

»Nu zeg ik tegen mezelf: je hebt een goeie wedstrijd gespeeld, en je hebt je geamuseerd. Ik weet dat ik nog niet mijn beste niveau haal - ik zit nog in een opbouwfase - en dat ik mijn niveau van vroeger misschien nooit meer zal halen. Maar ik kan tevreden zijn, en dat is nieuw.»

Rodriguez «Het verschil zit 'm in de manier waarop je met een verloren wedstrijd omgaat. Die stekker, hè: aan en uit.»

Henin «Ik heb wel moeten leren om na de ontspanning weer te focussen. Daarom voer ik voor een match steeds dezelfde rituelen uit. Idiote dingetjes hoor - noem het een ongevaarlijke vorm van bijgeloof.»

HUMO Zoals Kim Gevaert die elke wedstrijd met dezelfde string moest lopen?

 

Henin (lacht) «Mijn ondergoed bepaalt niet of ik goed of slecht speel. Nee, het begint bij de opwarming: ik doe altijd dezelfde reeks oefeningen, in dezelfde volgorde. Vroeger wou ik ook altijd een stoel aan de 'juiste' kant van de scheidsrechter.

»En had ik de avond voor een overwinning gegeten in een bepaald restaurant, dan ging ik daar de volgende keer weer naartoe, en ik at er ook altijd hetzelfde. Tot ik verloor: dan kwam ik daar niet meer terug. Dat soort bijgeloof probeer ik wel achter mij te laten.»

HUMO Jaja, maar er moet wel nog altijd precies hetzelfde in je sporttas zitten!

 

Henin «Het juiste aantal polo's, het juiste aantal shorts. Maar toch: vroeger was ik véél bijgeloviger.»

Rodriguez «Ja? Je hebt nog altijd je racket op dezelfde manier vast: met het logo van Wilson (merk van haar rackets, red.) naar boven. Dat móét zo.»

Henin (lacht)

 

Rodriguez «Of neem de lottrekking voor wie als eerste mag opslaan: als Justine de eerste opslag krijgt, geeft ze die altijd af. Altijd: ze gelooft dat ze anders het eerste spelletje verliest. Ze doet dat al zo sinds ze veertien is! C'est fou, hein

Henin «Ik ben niet de enige bijgelovige tennisser. Nadal bijvoorbeeld zal nooit óp een lijn stappen als hij het terrein opkomt.»

HUMO Is dat soort bijgeloof een manier om de druk aan te kunnen? 'Ik heb alles gedaan zoals het hoort, nu moet het lukken'?

 

Henin «Exactement. Ik heb jarenlang geprobeerd om die druk - van het publiek, maar vooral van mezelf - op één of andere manier te controleren. Dat is me in mijn eerste carrière niet gelukt. Ik wil nog altijd winnen, maar het heilige moeten is er niet meer bij.

»Al moet ik toegeven: ik heb nu vier toernooien gespeeld, en stilaan komt de druk terug. Het komt er nu op aan om te accepteren dat die druk er ís, en me niet te laten overweldigen door alle verwachtingen.»

HUMO Topsporters zeggen vaak dat de druk die ze zichzelf opleggen altijd groter is dan de druk die de buitenwereld hen oplegt. Is dat bij jou ook zo?

 

Henin «Dat denk ik wel. Ik zou me er niet bij kunnen neerleggen dat ik alleen nog goed ben om kwartfinales en halve finales te spelen.»

HUMO Blij om dat te horen: je bent je overwinningsdrang niet kwijt?

 

Henin «Nee. Het is nog altijd heel plezierig om een bal perfect te raken. Maar: vroeger vond ik dat normaal, nu geniet ik ervan.

»'t Is interessant wat je zei over de druk van de buitenwereld. Dat speelt bij mij ook nog altijd mee, hoor. Ik ben 117 weken lang nummer één van de wereld geweest, heb zeven grand slams gewonnen: natúúrlijk verwacht het publiek dat ik opnieuw nummer één word en nog een paar grand slams win.

»En ik zou niet liever willen dat het publiek dat te kunnen geven. Maar: niet meer ten koste van mezelf. Dat is mijn droom: opnieuw de tennisspeelster van toen worden, maar de vrouw van nu blijven. Ik denk dat het kan. Ik ben er oud en wijs genoeg voor geworden.»

HUMO In Indian Wells verloor je onverwacht tegen Gisela Dulko: was dat een schok?

 

Rodriguez «Het was vooral een goeie les voor Justine. Ze was na twee jaar teruggekomen en speelde meteen twee finales, in Brisbane en op de Australian Open. Ze verloor ze allebei, eerst van Kim en daarna van Serena, maar ze begon toch al te denken: 'Ik ben terug.'

»Maar in Indian Wells was ze met haar gedachten niet bij de match: ze geloofde dat ze dat meisje wel even zou inpakken. Jawadde! Weet je nog wat je achteraf zei?»

Henin (knikt en zwijgt)

 

Rodriguez «Ik zal het zeggen: 'Ça m'a donné un bon baf dans le visage.' Een klap in je gezicht, dat was het. Je was te zelfverzekerd, en dat mag je op een tennisterrein nóóit zijn. En dat was je vroeger ook nooit. Maar je hebt je les geleerd, want in Miami heb je een uitstekend toernooi gespeeld.»

HUMO Kan je een bétere tennisspeelster dan vroeger worden?

 

Henin (voorzichtig) «Dat moet ik afwachten. Ik doe alles stap voor stap, dat is het veiligste.»

Rodriguez «Qua resultaten: afwachten. Technisch: ja. Dat merk ik nu al: in Miami heeft ze vier matchen na elkaar geserveerd tegen meer dan zestig procent. Zestig procent goeie eerste opslagen, dat kon ze vroeger niet. Daar hebben we dan ook hard aan gewerkt, de afgelopen maanden.

»En ik denk dat ze ook tactisch nog een grote sprong zal maken, net omdat ze evenwichtiger is dan vroeger. Maar: ze moet eerst nog wat zelfvertrouwen winnen.»

Justine Henin: Nieuwe meisjes

HUMO Carlos, jouw analyse na de Australian Open was beenhard. We sommen even op: de timing kan beter, de service was niet goed, het tempo lag te traag, tactisch was het zwak en ze was emotioneel niet klaar.

 

Rodriguez «Dat was toen een realistische analyse. Haar service wás niet goed: ze maakte te veel dubbele fouten en haar tweede opslag was moyenne. Haar timing was ook niet zoals het moest, maar wat had je verwacht, met amper tien matchen in de benen? Haar snelheid was goed, maar niet goed genoeg: je moet haar nú eens over het terrein zien spurten!»

Henin «Ik heb uitstekend gespeeld op de Australian Open, maar het was geen goeie zaak geweest als ik daar gewonnen had. Het was te snel.»

Rodriguez «Je moet zo'n finale eerst in je hoofd spelen: dat kon ze niet, omdat ze er psychologisch niet klaar voor was. En dat is volkomen normaal.»

HUMO Was je misschien bang van Serena Williams?

 

Henin (schuift over haar stoel)

 

Rodriguez «Misschien. Ik zeg niet dat het dé reden was, maar het is mogelijk één van de redenen.»

HUMO De relatie met de Williams-zussen was in je eerste carrière getroebleerd. Ik heb de indruk dat jullie nu beter met mekaar opschieten.

 

Henin «Dat klopt. We zijn allemaal rijper geworden: we zijn ouder, we hebben het grootste deel van onze carrière achter de rug. We hebben veel respect voor mekaar gekregen.»

Rodriguez «Het heeft lang geduurd, maar nu beschouwen de zussen Justine als een kampioene.»

HUMO Vroeger niet dan?

 

Henin «We stonden mekaar in de weg, hè: zij wilden dezelfde toernooien winnen als ik. Dan is het normaal dat je, als jonge meisjes, botst. Nu heb ik tegen Serena de finale van de Australian Open gespeeld: dat was een grote wedstrijd, met veel rivaliteit, maar op het eind kon ze mij feliciteren met mijn prestatie. En geméénd, hè!»

HUMO Logisch, ze had gewonnen. Winnen tegen Justine Henin betekent nog altijd iets.

 

Henin «Zo had ik het nog niet bekeken: dat ze tevreden zouden zijn met mijn comeback (lacht). Serena zei achteraf dat ik haar gedwongen had om haar beste tennis te spelen. Ik vond dat een mooie uitspraak.»

HUMO Ook de jongere generatie - meisjes als Caroline Wozniacki of Dinara Safina, die twee jaar geleden nog niet aan de top stonden - wil absoluut winnen tegen Justine Henin.

 

Henin «Dat is een groot compliment, want het betekent dat ze mij beschouwen als een kampioene. Maar ik ben ook blij als ik één van die nieuwe meisjes nog kan kloppen. Zij staan nu aan de top, en als ik de top wil bereiken, moet ik hen verslaan.»

Rodriguez «Een compliment? Jaja, maar tegelijk is het toch ook wel chiant (lacht). Al die jonge meisjes spelen supermatchen tegen haar! Zonder pretentieus te willen klinken, maar zij denken: 'Verliezen tegen Henin is normaal. Winnen is uitzonderlijk.' Maar daardoor moet Justine wel altijd haar beste tennis bovenhalen, zelfs al speelt ze tegen het nummer 150 van de wereld.»

HUMO Je hebt gezegd dat de comeback van Clijsters en Henin een wake-up call voor het vrouwentennis was: 'Ze waren ingedommeld.'

 

Rodriguez «Er zat geen evolutie meer in het vrouwentennis. Iedere speelster deed haar eigen ding, en dat was het. Ze werden niet meer gedwóngen te verbeteren. Al die jonge meisjes hebben enorm veel talent - Jankovic, Ivanovic, Petrova, Wozniacki, Safina, Dementieva, en ik vergeet er nog een paar.

»Maar wat zag je toen Kim Clijsters haar comeback maakte? Dat ook de technische en tactische rijkdom van vroeger terugkeerde. Hoeveel meisjes gebruikten een slice vóór de comeback van Kim? Hoeveel meisjes kwamen naar het net? Hoeveel waren er die hun service probeerden te verbeteren? Die ritmeveranderingen in hun spel brachten? Nul!

»En nu moeten ze wel, want anders kunnen ze niet winnen van Kim en Justine. Dat is niet pretentieus, dat is een feit. Kim en Justine hadden het vrouwentennis sinds 2003 naar een onvoorstelbaar hoog niveau getild, en dat niveau was afgekalfd nadat ze waren gestopt.»

Justine Henin: Gewone mensen

HUMO Martina Navratilova, één van de tennisheldinnen uit jouw jeugd, heeft borstkanker. Wat denk je als je dat hoort?

 

Henin (oprecht verbaasd) «Méén je dat? Goh, dat wist ik niet. Ik heb de laatste weken zoveel gereisd dat ik dat nieuws gemist heb.»

HUMO 'Mijn ziekte maakt duidelijk dat sportief succes relatief is,' zei ze.

 

Henin «Dat is zo. Ik heb mijn moeder verloren aan borstkanker. (Lange stilte) We mogen dan kampioenen in de sport zijn, we zijn ook gewone mensen. We zijn niet onverwoestbaar. Dat is mijn grootste angst, als mens: ziek worden. Dan is het opeens allemaal niet meer belangrijk wat je gewonnen hebt.

»Dan moet je, meer dan je trofeeën en je titels, de mensen koesteren met wie je al die mooie momenten hebt beleefd. Dat heb ik mezelf altijd voorgehouden: op het eind van je leven tellen alleen de mensen van wie je houdt en die van jou hebben gehouden.»

HUMO Stel dat je moet morgen stoppen met tennissen: kun je dan tevreden terugblikken?

 

Henin «Ik denk het wel. Ik wil geen spijt hebben, daar is het leven te kort voor. Dat begrijp ik eigenlijk pas sinds een paar maanden.»

HUMO Laatste vraag: waarom praten Belgische tennismeisjes - jij, Kim Clijsters en Yanina Wickmayer - zo snel?

 

Henin (lacht luid) «Omdat we weten wat we willen!»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: