Toen onze Malachi nog Michael was

, door (fdb)

14
vrij
© Getty

Dus Michael Jackson was Michael Jackson niet. Althans niet op zijn eerste postume album ‘Michael’. Jason Malachi, het soort onironische duimringdrager dat door een sterrenwichelares speciaal op de wereld lijkt geperst om te stranden in halve finales van tv-zangwedstrijden, zou de shamones, de hoo’s en andere onaneerkreten op een aantal tracks voor zijn rekening hebben genomen. Schande, zou je denken, mocht de man met de handschoen al geen dik decennium eerder dan bij zijn heengaan in 2009 aan muzikale lijkstijfheid ten prooi zijn gevallen.

Het probleem met dood zijn is dat je stembereik eronder lijdt. Wat had de Vereniging ter Bescherming van het Verkleurdepederastenerfgoed dan gewild? Dat ze Zijne Transparante Popkoninklijke Hoogheid opgroeven en middels een blaasbalg in zijn gebleachte reet enig van zijn darmen naar zijn keelgat moonwalkend gegorgel hadden ontlokt? Een minimum aan respect, graag.

Maar hoe komt zo’n platenfirma bij die Malachi uit? Het ene moment sta je op een braderie op een omgekeerde bak bier met een pet vol kleingeld je beste ‘Billie Jean’ uit je roodleren mouw te schudden, het volgende sta je in de studio met een hard piemeltje drie kwartier lang hiii-hiii te krijsen. Take na take na take, en het kan maar beter goed zijn of pa Jackson gaat je met de riem te lijf. Nog voor het tweede couplet heeft die Malachi zich compleet bewusteloos gezongen.

Michael Jackson was Michael Jackson al lang niet meer. Sinds 1986 werd zijn plaats ingenomen door achtereenvolgens een kunstschaatser uit Alaska, een bidsprinkhaan, een animatieteam van Pixar en de rechterhand van Danny Verbiest. De echte Michael zit al dertig jaar ergens in een klooster naar een misdienaar te gluren.

Hij is overigens niet de enige beroemdheid die zich liet vervangen door een dubbelganger. Zo ligt de oorspronkelijke Sergio al jaren weer tussen de andere blokken hesp in een slagerij in Lubbeek, weet niemand nog hoe de Kardashians er vroeger uitzagen, en toont de N-VA-partijtop nog slechts sporadisch zijn ware gelaat. Voor hen kan alles onder Lampedusa niet snel genoeg aan vitiligo lijden.

Kan iemand nu dan eindelijk Niels Destadsbader vervangen door een vérse keutel?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: