Zo bereidde Slobodan Praljak zijn theatrale zelfmoord bij het Joegoslavië-Tribunaal voor

, door (john schoorl)

6
vrijbeeld

Slobodan Praljak (72) zat om even voor zeven uur ’s ochtends op 29 november 2017 aan een tafeltje in zijn werkcel in alle stilte te roken, en wist dat hij op deze dag een eind ging maken aan zijn leven - een beeld dat wereldnieuws werd, rechtstreeks uitgezonden vanuit het Joegoslavië-Tribunaal in het Den Haag.

De twee afscheidsbrieven die hij twee dagen eerder had geschreven, waren apart in witte enveloppen gedaan, en daarna bij elkaar gestopt in een grote bruine envelop, met de naam erop van zijn advocaat, Nika Pinter. Eén briefje was voor zijn familie bestemd, de ander voor zijn vrouw Kaca Babic, met wie hij twee stiefkinderen had, Natasa en Nikola, en hun kleinkinderen. Een maand eerder, op 21 oktober, had hij zijn familie voor het laatst gezien.

Het waren korte mededelingen, drie regels lang, in het Kroatisch geschreven, gespeend van elke emotie. De bruine envelop had hij in zijn slaapcel gelegd. ‘Ik heb deze beslissing al een tijd geleden gemaakt’, schreef Praljak aan zijn ‘familie!’. ‘De beslissing om mijn leven te beëindigen als ik schuldig word bevonden, heb ik een lange tijd geleden genomen, kalm, weloverwogen, zelfbewust.’ Zijn vrouw Kaca liet hij weten vooral de brief onder de aandacht te brengen bij zijn familie, ‘om leugens, roddels en onnodig gepsychologiseer voor te zijn’.

‘Ben je nerveus?’, vroeg een bewaker hem in het Duits, in Gebouw 4, de United Nations Detention Unit (UNDU) van de Penitentiaire Inrichting in Scheveningen. Praljak zei zich goed te voelen. Even daarvoor was hij zijn werkcel uitgelopen en had om zijn strip met medicijnen gevraagd, pillen vanwege een trombo-embolische aandoening waaraan hij leed. De bewaker, die de generaal al jaren kende, schudde hem de hand, ‘Veel geluk’, zei hij nog.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: