Broers en dj's Hakim en Faisal: 'Wil iedereen nu eens stoppen met het aanvragen van verzoeknummers?'

, door (lotte beckers)

153
vrijbeeld

“Ik kwam aan op de set van De slimste mens en ik kreeg een stress­aanval. Ik was echt mezelf niet. Natuurlijk wist ik dat het in de studio helemaal anders is dan thuis meespelen. Maar ik herinner me niets meer van die opnames, zo zenuwachtig was ik.”

Gniffelend zoekt Faisal een screen­shot op zijn gsm. “Zie zijn kop!”

Hakim: “Die geforceerde lach! Echt blíjven lachen. Van nature kijk ik vrij boos, dus mijn vriendin (Qmusic-presentatrice en dj Jolien Roets, LB) had gezegd: je moet meer lachen. En dan krijg je dat.”

Het zat Hakim Chatar (29) niet mee, in die eerste deelname aan De slimste mens ter wereld. Aan­ge­kondigd als dj maar professioneel vaak te vinden op een televisie­set. En dan toch zo sterven voor de camera. “Ik werk veel voor tv, dus ik dacht: chill, ik ken het daar. Dat had ik dus niet verwacht.”

Maar hij zorgde meteen ook voor de spannendste finale van dit seizoen: 1-1 stond het tegen strafpleiter Omar Souidi – en ja, dan hebben we het over seconden. Hij riep ‘paus’ en kegelde zijn tegenstander er toch uit. Drie afleveringen zou hij uiteindelijk meegaan. ‘Wollah, ’t is gebeurd’, stond er op het T-shirt dat hij voor de gelegenheid had laten maken.

Hoe ze bij hem terechtkwamen, Hakim heeft er geen benul van. Wie op vrijdag­avond al eens gaat twerken tot de zon weer opkomt, zal hem wel kennen. Maar voor de gemiddelde kijker was de dj een nobele onbekende met een impressionante haar­dos die je naar verluidt bijna kunt zién groeien.

'‘Als onze pa ergens voorbijloopt, dan verwelken alle bloemen. Die ziet er altijd uit alsof hij net zijn portefeuille kwijt is’' Faisal

Zijn jongere broer Faisal (27) kunnen we dan weer in het rijtje van Natalia, Drake of Adele plaatsen: op de bekendheids­curve heeft hij wel al dat punt bereikt waarop zijn voornaam volstaat.

Sommigen kennen hem als het lief van actrice Ella Leyers. Hij is ook dj – van het kaliber dat op Pukkelpop een eigen podium mocht vullen en thuis een Red Bull Elektropedia Award voor beste dj heeft staan. En hij is ook nog werknemer bij Studio Brussel, De ideale wereld en op de jingle­afdeling van de VRT. Al neemt hij dezer dagen vooral een broodnodige adempauze.

“Ik deed het niet meer graag. Nu ja, ik had vooral een pauze nodig. Ik deed gewoon te veel.”

Wat doe je wel nog? Draaien?

Hakim: “En hij maakt nog muziek.”

Twee jaar geleden zei je dat je het niet nodig vond om vakantie te nemen.

Faisal: “Ja, en dan blijkt dat er maar een beperkt aantal uren in een dag zitten. Hakim heeft dat ook: alles aanpakken en er keihard voor gaan. Zo raak je snel ergens. Maar dan ben je er, en dan is het allemaal te veel.”

Ben je gecrasht?

Faisal: “Dat niet, maar ik was het wel allemaal beu. Zelfs het dj’en. Ik heb veel optredens afgezegd. Op den duur zag elk publiek, elke zaal er hetzelfde uit. Het was altijd hetzelfde. Ik amuseerde me wel, maar deze festival­zomer was er echt te veel aan. Zeker op van die avonden dat ik van Antwerpen naar Amsterdam moest en daarna nog ergens diep in West-Vlaanderen moest draaien.”

Op één avond?

Hakim: “Dat was echt zot. Drie, vier bookings tegelijk, puzzelen om overal op tijd te raken. Het is gewoon echt zwaar als je tussendoor ook altijd drie of vier uur moet rijden.”

'‘Ik heb zestig of zeventig paar Nikes. Vroeger was ik een windowshopper, nu vind ik het leuk dat ik het kan betalen’' Hakim

Hakim, jij doet het management van je broer.

Hakim: “Ik hou me daar tussendoor mee bezig, om de druk op hem wat te verlichten.”

Faisal: “Ik ben de slechtste mailer ter wereld. Ik heb wel een gsm, maar die dient om foto’s te nemen. Hakim kan dat wel.”

Jullie hebben de naam heel harde werkers te zijn.

Hakim: “Dat zit in ons bloed, sowieso. Misschien komt het van vroeger, we hebben in hetzelfde restaurant gewerkt.”

Faisal (lacht): “Ja, misschien komt het van daar. Dat was afwassen in een waanzinnig tempo, die borden bleven maar komen (doet alsof hij hevig schrobt). En dat was een Mexicaans restaurant, dus overal zat kaas op.”

Hakim: “Die eigenaars hadden twee zaken in Lommel. Dat restaurant en aan de overkant een Italiaanse lifestyle­bar. Na onze shift deden we propere kleren aan en waren we dj aan de overkant.”

Zijn jullie ouders ook van die mensen die altijd bezig zijn?

Hakim: “Papa is nu op pensioen, mama werkt voor de gemeenteraad en het OCMW in Lommel. Ze geeft kook­les en is kok bij Tajine in Hasselt. En ze doet vrijwilligers­werk.”

Faisal: “Wij zijn met vier thuis, de jongste is nu 14. Er was altijd wel een kind dat een schone pamper aan moest. Nu heeft ze eindelijk tijd voor andere dingen.”

Hakim: “Vroeger schilderde papa ook elke zes maanden alle muren opnieuw. En hij overtrok de zetels met een nieuwe stof. Papa is zo iemand die over alles zegt: dat kan ik zelf maken. Wij wilden een PlayStation? ‘Ik maak dat zelf.’” (lacht)

Faisal: “Dan vroegen wij een rugzak van Nike en dan plakte hij dat logo op een witte rugzak. Hier, een tas van Nike.”

Het gezin Chatar, van Marokkaanse origine maar al decennia­lang gevestigd in Lommel, telt vier jongens, van wie Hakim en Faisal de oudste zijn. Die constante drang om bezig te zijn hebben ze dus van thuis, net als hun chagrijnige resting bitch face.

Faisal: “Als onze pa ergens voorbijloopt, dan verwelken alle bloemen. Die ziet er altijd uit alsof hij net zijn portefeuille kwijt is.”

Hakim: “Mensen denken van ons ook vaak dat we boos zijn. We zijn nochtans echt wel lief, hoor. En we lachen keiveel.”

En jullie stijlgevoel, ook van thuis meegekregen?

Faisal: “Papa was een stylish motherfucker.”

Hakim: “Ik vind het leuk als mensen op straat komen vragen waar ik iets gekocht heb. Elke dj is tegenwoordig met fashion bezig. Ik heb zestig of zeventig paar Nikes. Dat is zoals wijn: een investering. Vroeger was ik een window­shopper, nu vind ik het leuk dat ik kan betalen.”

Faisal: “Mensen die zeggen dat ze niet met kleren bezig zijn, liegen. Als ik ga draaien in een jeans met wit T-shirt, dan is daar ook over nagedacht.”

Vader Chatar heeft ook een verleden als dj Jamal.

Hakim: “Dat was de tijd van disco, funk en soul. Licht­gevende dansvloeren en een uitgestoken wijsvinger die schuin omhoog en omlaag ging. Hij heeft nog een kranten­artikel liggen waarin hij genoemd werd als een van de beste dj’s van Antwerpen.”

'“Je zou eens foto’s moeten zien van onze dj-sets van tien jaar geleden. Alsof we samen de boekhouding aan het doen zijn. Uitbundig zijn, dat kan ik pas sinds een jaar of twee”' Faisal

Komt hij soms kijken als jullie moeten draaien?

Faisal: “Vorig jaar is hij eens gekomen, toen ik in Lommel moest draaien. Achteraf had hij een hoop commentaar.”

Zoals?

Faisal: “Allerlei technische opmerkingen. En dat ik wat vaker iets moest zéggen in de microfoon. In die tijd was dat zo, hè. De dj kondigde het nummer aan of meldde dat de auto’s met die en die nummerplaat verkeerd geparkeerd stonden. (lacht luid) Hij zag ooit een Amerikaan die hier kwam draaien, zo’n Grandmaster Flash-type. Niemand begreep wat hij in de micro brabbelde, maar eigenlijk heeft mijn vader het begin van de hiphop meegemaakt.

“Sinds zijn pensioen is hij er weer mee bezig. In zijn man­cave, die vol platen staat, maakt hij zijn eigen radio­programma. Hij probeert ook mee te zijn. Dan koopt hij een doos trance­platen waarvan hij dan denkt dat het house is.” (lacht)

Hakim: “Faisal haalt wel veel samples uit zijn collectie waarmee hij dan een edit maakt. Daar is hij echt heel goed in.”

Hoe weet je eigenlijk wanneer je het in België gemaakt hebt als dj?

Faisal: “Geen idee, weet jij het?”

Mensen staan aan te schuiven als jij ergens draait, twee jaar geleden kreeg je een prijs voor beste dj. Heb je het dan niet gemáákt?

Faisal: “Ik ben nog lang niet waar ik wil zijn. Wat ik nog wil? Aim for the stars and land on the moon. Maar ik vind ook: als je te hard gefocust bent op een doel, dan mis je onderweg veel. Dan was ik nooit bij De ideale wereld beland, en dat is toch iets waar ik veel van leer. Daarbij komt dat ik snel afgeleid en verveeld ben. Net als Hakim.”

'‘Als je constant gecontroleerd wordt door de politie omdat je gewoon over straat loopt, heb je op den duur geen zin meer om je te gedragen’' Hakim

Als pubers draaiden jullie samen. Steekt het dan nooit, Hakim, als je jongere broer een vliegende start neemt? Jij begint nu naam te maken, hij staat er al.

Hakim: “Totaal niet. Het was net een bewuste keuze. Als duo meedoen aan DJ Mania, de Limburgse dj-wedstrijd die hij ooit gewonnen heeft, zagen we niet zitten, en ik was toen al meer geïnteresseerd in de media­wereld.”

Een vriendin vertelde dat je het afgelopen jaar bent opengebloeid als dj.

Hakim: “Ik heb de boot lang afgehouden, ik wilde niet dat mensen dachten: ah, de broer van Faisal gaat het ook eens proberen. Maar de laatste maanden heb ik op alles ja gezegd. Deze zomer hebben we samen gedraaid op de Lokerse Feesten en voor het eerst heb ik zelfs de microfoon genomen om het publiek op te jutten.

“Mijn vriendin zegt dat ik wat meer moet dansen, de mensen laten zien dat ik me amuseer. Ik amuseer mij ook echt. Maar ik bereid mijn set niet te veel voor, omdat ik graag inspeel op het moment. Dus het duurt wat langer voor ik los­kom, omdat ik zo geconcentreerd ben.”

Faisal: “Je zou eens foto’s van ons moeten zien van onze sets tien jaar geleden. Alsof we samen de boekhouding aan het doen zijn. Ik kan dat ook pas sinds een jaar of twee, uitbundig zijn. Het is intimiderend, al die mensen die naar je kijken.”

Is het nachtleven een moeilijke wereld?

Faisal: “Niet moeilijker dan het dagleven.”

'‘Elke aap kan leren draaien. Ik heb op YouTube Chinese meisjes van zes gezien die technisch beter zijn dan ik ooit zal zijn. De nummers die je kiest, de verrassingen, de eigen versies, de opbouw: daar gaat het om’' Faisal

Er is wel één ergernis die de broers hier even willen aanstippen: het verzoek­nummer. Mensen willen tegenwoordig vooral liedjes horen die ze kennen, klagen ze. Maar een dj wil ook met eigen vondsten of bewerkingen de dansende massa opzwepen, en vooral: een club­avond heeft een vast stramien. Eén: de opwarmer die het publiek in de stemming brengt maar er ook voor moet waken dat er niet te vroeg gepiekt wordt. Twee: de Grote Naam van de avond, rond een uur of twee ’s nachts. Drie: de afsluiter die het feestje weer laat landen.

Faisal zegt: “Elke aap kan leren draaien. Ik heb op YouTube Chinese meisjes van zes gezien die technisch beter zijn dan ik ooit zal zijn. De nummers die je kiest, de verrassingen, de eigen versies, de opbouw: daar gaat het om. Eén verkeerde plaat en alles zakt in.”

Het is dan ook niet de bedoeling dat u de dj die omzichtig aan die spanningsboog bouwt, komt lastig­vallen met de vraag om alstublieft ‘Single Ladies’ op te zetten.

Faisal: “Typisch voor van die vrouwen die in een cirkeltje rond hun handtassen staan te dansen. Of dan zeggen ze: het is mijn verjaardag. En dan? Dit is niet jouw verjaardags­feest.”

Hakim: “Ik kan mij daar echt druk over maken. Je hebt ook maar twee minuten hè, tot het volgende nummer. Als mensen hun gsm in mijn gezicht duwen om een titel te tonen, dan pak ik die wel eens af en steek ’m in mijn broekzak. Dan zie ik ze vanuit mijn ooghoek springen en zwaaien.”

Een volle zaal aan het dansen krijgen, geeft dat een gevoel van macht?

Faisal (verlekkerd): “Ja! En ik kan echt vlinders in mijn buik voelen.”

Hakim belandde in de media- en festival­sector via een promo­job bij MNM. “Je leert mensen kennen en je wilt steeds meer.” Onder meer op zijn cv: productie­werk voor Tomorrow­land, Humo, Music For Life, Café Corsari, diverse pilots en binnenkort een feestprogramma van Sofie Dumont. 

Faisal, die zou leraar Nederlands worden maar zat vooral op zijn kot in Hasselt muziek te maken. “Tot ze mijn ouders een brief stuurden waarin stond dat ik nauwelijks naar de les was geweest. Fuck, mijn moeder aan ’t flippen. Die was al twee jaar voor niets inschrijvingsgeld aan het betalen.”

Hij solliciteerde uiteindelijk bij de VRT, waar ze een ‘creatieve audio­fiel’ zochten, en kreeg de job. De biepjes bij het radio­nieuws of de intro­muziek van Van Gils & gasten, die zijn van hem. “De VRT heeft de reputatie een logge organisatie te zijn, maar je krijgt er veel kansen, ook al heb je geen diploma. Ook nu: ik mag er even tussenuit en ben weer welkom als ik er klaar voor ben.”

Hakim: “Jij bent ook echt heel goed in die job. Je was er meteen mee weg.”

Hakim, jij zit ook mee in een paar zaken aan de Oude Beesten­markt in Gent: Club 69, Café Gomez, XXX. Ik hoor dat je de vader­figuur van het plein bent.

'‘Ik heb lang gedacht dat ik dom was. Ze hebben me dat laten denken. Pas later heb ik ontdekt dat ik niet dom ben. Ik ben heel leergierig en ik heb mezelf veel geleerd via tutorials’' Hakim

Hakim: “Niet echt een vaderfiguur, maar iedereen kan wel altijd bij me terecht als ze met iets zitten. Ik woon daar letterlijk ook, dus het is logisch dat van alles op de hoogte ben. Als ik opmerkingen of ideeën heb, kan ik dat perfect kwijt. Ik kan boos zijn, maar ook lief. Like a dad. Als ik vind dat de zaak er te rommelig bij ligt, dan kan ik dat zeggen. Het personeel aanvaardt dat van mij. We baten met een groep die plekken uit en we hangen erg aan elkaar. #framily.”

Faisal: “Je moet ze eens samen zien: een Marokkaan, een zwarte en een blanke. Net een reclame­poster van een universiteit. Er ontbreekt alleen nog iemand in een rolstoel.”

Hakim: “Ik ben iemand die problemen snel wil oplossen. Ik voel mij ook niet te goed om zelf een verf­borstel vast te nemen als dat nodig is.”

Faisal: “Hakim kan veel.”

Hakim: “Ik wil ook laten zien wat ik kan. Ik heb auto­mechanica gestudeerd, dat is geen diploma om mee uit te pakken.”

Is dat dan compensatie­drang?

Hakim: “Ja. Ik deed dat graag hoor, met mijn handen werken. Maar ik heb ook lang gedacht dat ik dom was. Ze hebben me dat laten denken. Pas later heb ik ontdekt dat ik niet dom ben. Het aso had ik ook aangekund. Ik ben heel leergierig en ik heb mezelf veel geleerd via tutorials. Mensen volgen dure cursussen om te leren foto­shoppen, ik zoek dat gewoon op op YouTube.”

'‘Ik heb nog nooit een goede Marokkanen­-mop gehoord. Maar als er weer een grap komt over een gestolen portefeuille, dan moet je mee­lachen. Want: ‘Jij bent een van de goeie’' Faisal

Was je een moeilijke puber?

Hakim: “Een beetje een bad boy, hè. Veel kattenkwaad uitgehaald. Af en toe problemen met de politie gehad, maar nooit zo erg dat ik voor de rechter ben moeten verschijnen. Het is ook: als je constant gecontroleerd wordt door de politie omdat je gewoon over straat loopt, dan heb je op den duur geen zin meer om je te gedragen.”

Hebben jullie veel last van racisme?

Hakim: “Natuurlijk. Je voelt dat, als mensen je liever niet in de buurt hebben.”

Vinden jullie het vervelend om daarover te praten?

Faisal: “Vervelend niet, maar ik hoef niet op de barricades te staan.”

Hakim: “We kunnen er vandaag tenminste al over praten. Vroeger bestond het niet of kropen we weer in onze slachtoffer­rol. Je hebt vooral een kleine groep die heel luid roept op sociale media.”

Faisal: “Die verzuurde mannen in hun marcellekes achter hun computer, moeten we daarmee bezig zijn?”

Hakim: “Vroeger ging ik daar hard tegenin. Ik was niet bang om te vechten als iemand ‘ey bruine’ riep. Vandaag heb ik geen behoefte meer om daar op Facebook lange, boze posts over te plaatsen.”

Faisal: “Na de aanslagen in Parijs, drie jaar geleden, zat ik in Antwerpen op de tram. Een oud vrouwtje met hondje zei: ‘Zonder mannen als u zou ik hier meer op mijn gemak zijn.’ Ik ben de volgende halte afgestapt. Wat moet je anders? Maar oude vrouwtjes met hondjes horen lief te zijn, toch?”

'‘Als mensen tijdens de dj-set hun gsm in mijn gezicht duwen om een titel te tonen, dan pak ik die wel eens af en steek ’m in mijn broekzak’' Hakim

Hakim: “Ik deed ooit stage in een auto­garage en mijn begeleider zei meteen: ‘Ik ben een racist.’ Oké, liever zo dan achter mijn rug. Maar die stress: wie gaat mijn stage objectief beoordelen? En er mag dan ook echt niets fout lopen en al zéker niets kwijt­raken, want dan heb ík het gepikt.

“Als ik een ruimte binnenkom, is er altijd wel iemand die roept: ‘Ha, Hakim is hier. Heeft iedereen zijn portefeuille nog? Steek ze maar goed weg. Hahaha.’”

Faisal: “Komaan, try harder. Ik heb nog nooit een goede Marokkanen­-mop gehoord. Maar als er weer een grap komt over een gestolen portefeuille, dan moet je mee­lachen. Want: ‘Jij kunt daar mee lachen.’ Of: jij bent een van de goeie.’”

Jij speelt er zelf ook mee. Onlangs was je moeder jarig en op Instagram postte je een foto van een vrouw in boerka. ‘Ze straalt’, schreef je erbij.

Hakim: “Als je zelf eerst de mop maakt, dan doet de ander dat niet meer.”

Faisal: “Heb je de film 8 Mile gezien? Eminem speelt daarin zo’n trailer trash-type. In een rap­battle maakt hij zichzelf compleet belachelijk. Zijn tegenstander weet niet meer wat hij moet zeggen.”

Faisal, een paar jaar geleden ben je in het Sportpaleis opgepakt na een discussie of je al dan niet aan het filmen was. Je zat een nacht in de cel en zei achteraf dat je daar een schrik aan hebt overgehouden. Is dat nog altijd zo?

Faisal: “Ja, dat heb ik nog altijd niet van mij kunnen afschudden. Weet je, het is ook vernederend, hè. Na de aanslagen in Parijs ben ik aan de Antwerpse concert­zaal Trix twéé keer gefouilleerd. Identiteits­kaart tonen, rugzak open. Dat is echt gênant.”

Hakim: “Idem met de luchthaven: altijd worden wij er uit­gehaald voor een extra controle.”

'‘Vorig jaar voelde ik me echt niet meer goed. Ik ben dan naar een personal coach gestapt die me een heel strikt dieet heeft opgelegd. Ondertussen zijn we vrienden’' Hakim

Clubs staan ook niet bekend om hun open­deuren­beleid. Een zoete wraak, dat jullie nu de affiches halen?

Hakim: “Het is al gebeurd dat hij ergens moest draaien en toch niet binnen mocht.” 

We praten over positieve discriminatie (Faisal: “Als dat echt bestond, dan zouden er toch ook meer Chinezen op tv zijn?”) en Hakim vertelt dat hij na al die jaren achter de schermen eindelijk klaar is voor zijn eerste stappen voor de camera. “Ik word al langer gevraagd voor camera­tests, maar nu zie ik het ook zitten. Nu ja, het is vaak hetzelfde: je doet een test en uiteindelijk is er geen budget of gaan ze toch iets anders doen. Maar als het zover komt, wil ik gerust logopedie of zo volgen.”

Faisal: “Dat moet toch niet meer? Er is een tijd geweest dat iedereen zo vlak was, maar tegenwoordig zoeken ze toch net authenticiteit?”

Jullie zijn wel echt selfmade.

Faisal: “Hoe kan het ook anders? Er is niet zoiets als info@media.be.”

Hakim, je bent dit jaar 25 kilo afgevallen. Was het nodig?

Hakim: “Werken voor televisie betekent veel wachten en tafels vol snoep. En als je draait, stap je om vijf uur ’ochtends een club uit en dan blijkt de frituur nog open. Vorig jaar voelde ik me echt niet meer goed. Ik was moe, ik had geen energie. Thuis zat ik in de zetel achter mijn laptop en verveelde me. Ik ben dan naar een personal coach gestapt die me een heel strikt dieet heeft opgelegd. Ondertussen zijn we vrienden.”

Je vriendin zegt dat je geen enkele keer gezondigd hebt. Zelfs met kerst en Nieuwjaar, toen iedereen aan de fondue zat, had jij een slaatje mee.

Hakim: “Koppigheid hè. Niet willen toegeven, zelfs al krijg je af en toe een cheat day.”

Faisal: “Alle mannen bij ons thuis zijn zo koppig.”

Een laatste vraag: die liefde voor muziek, kun je die omschrijven? Stel dat je morgen doof wordt, wat dan?

Faisal: “Wat zeg je?”

Stel dat je morgen doof wordt...

Hakim: “Stel dat wat...?” (de broers gieren het uit)

Faisal: “Ik zou eerst echt depressief zijn en dan iets anders gaan doen, zeker? We zijn allebei nogal creatief.”

Hakim: “Ik heb soms wel last van zo’n tuut in mijn oren.”

Faisal: “Ik kan het eigenlijk wel omschrijven, de liefde voor muziek. Ken je dat gevoel: het is buiten ijskoud en het regent en je komt thuis en neemt een hete douche? Eerst prikt dat en daarna is het zalig. Zo is het ook als ik iemand iets nieuws laat horen. Even is het stress en prikt het wat, maar als die andere mee is: zalig.”

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: