Jean-Pierre Van Rossem is overleden. “Ik ben een klootzak geweest. Maar wel een interessante klootzak.”

© Thomas Sweertvaegher

, door (sue somers)

801

In een bescheiden en somber appartementje in het Vlaams-Brabantse Kapelle-op-den-Bos zit Jean-Pierre Van Rossem aan de keukentafel, die vol medicatie staat. Op het aanrecht, in rechte rijen, tientallen lege blikjes Cola Zero en flessen Cécémel. De kamer is verduisterd, de geur weeïg. In één hoek van de living staat een schildersezel, in de andere tientallen afgewerkte doeken, de meeste van Ferrari’s.

Maar ook met schilderen is hij opgehouden, zegt Van Rossem. “Soms werk ik nog een doek bij, maar dat is het. Ik kijk tv en ik slaap. Het is gewoon op.”

Van Rossem spreekt traag, met veel pauzes tussen zijn zinnen. Zijn veroordeling tot twee jaar effectieve gevangenisstraf, 12.000 euro boete en de verbeurdverklaring van 390.000 euro hebben er serieus ingehakt. Na een onderzoek van acht jaar veroordeelde de rechtbank Van Rossem vorige week voor valsheid in geschrifte, witwassen, belastingfraude en oplichting. Onderzoek had uitgewezen dat Van Rossem, die officieel maar een klein pensioen heeft, en zijn partner en ex-partner er een dure levensstijl op nahielden: etentjes in sterrenrestaurants, dure villa’s en reizen naar Venetië, Miami en Zürich, waar steevast de plaatselijke juwelier werd bezocht.

Dit wordt uw laatste interview, zei u aan de telefoon.

Jean-Pierre Van Rossem: "Ik denk het wel. Als ge bijna 75 jaar zijt en er komt een pipo van het gerecht op u af die maar in één ding geïnteresseerd is - namelijk zoveel mogelijk geld bijeenharken voor de staat zonder enig bewijs, tenzij zijn eigen vermoeden dat er nog ergens zwart geld moet zitten bij Van Rossem - dan is dat vechten tegen de bierkaai."

Uw advocaat heeft aangekondigd dat hij in beroep gaat tegen het vonnis.

"Ik ga niet meer in beroep. Ik ben het beu, ik put mezelf uit. Ik kom voortdurend in serieuze ademnood. Als het op is, is het op. Het interesseert me allemaal niet meer. De ambitie is totaal weg."

'Naar de gevangenis? No way', poneerde u vorige week nog.

"Waarom blijven vechten? Vijf maanden geleden is mijn vriendin Nora overleden na een vervanging van haar hartklep. Gestorven door een fout van de verpleegster die toen ze een katheter moest verwijderen, een slagader heeft doorboord. Toen ze dat ontdekt hadden, was het te laat. Ze hebben Nora nog overgebracht van het UZ in Jette naar Gasthuisberg in Leuven, maar ze is niet meer bij bewustzijn gekomen. (verward) Wat was ik nu aan het uitleggen?"

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: