De klimaattop in Polen kan de mensheid redden - of ons net allemaal verdoemen

© Getty | Mijnwerker bij de grootste kolenmijn van Polen, waar dagelijks 13,5 duizend ton kool wordt gewonnen

, door (jme)

71

De klimaattop van Parijs in 2015 blijft een van de belangrijkste doorbraken in het redden van onze planeet. Daar beslisten we quasi-collectief om de klimaatopwarming in een full nelson-houdgreep te pakken, om fossiele brandstoffen het finale nekschot te geven, en om de fiscale lasten daarvan eerlijk te verdelen.

De toppen daarna, in Marrakesh (2016) en Bonn (2017), concentreerden zich vooral op de praktische applicatie van de Parijs-doelen; het zogenaamde Paris Rulebook. Nu, in Katowice, is het D-Day om tot een concreet, praktisch toepasbaar akkoord te komen. De klimaatmars in Brussel (met maar liefst 65.000 mensen!) was dus niet toevallig vandaag gepland.

Met andere woorden: het is nu of nooit als we deze planeet leefbaar willen houden. Als Katowice op een sisser uitdraait, verandert ons dierbaar België op termijn in een maanlandschap, transformeert Nederland in Atlantis, en worden zuiderse landen al héél snel onleefbaar. Die mensen hebben dan de keuze tussen migreren of sterven, dus zelfs de meest rabiate nationalisten van vandaag (die doodsbang zijn voor zulke "migratiestromen") kunnen eigenlijk niet anders dan strijden voor het klimaat. Ironisch, denken wij zo.

Tegelijk bevestigt Donald Trump, Het Oranje Gevaar, dat hij de VS nog steeds uit het klimaatakkoord van Parijs wil terugtrekken. Daarmee is Amerika het enige land van de G20 dat het klimaat niet wil beschermen, en is het dus ook 's werelds grootste zelfmoordsekte. Zelfs Poetin en de Saudische kroonprins, twee leiders met het moraal kompas van Hannibal Lecter, legden zich erop toe om meer inspanningen te doen voor het milieu.

'Het is niet de aarde die we moeten redden, maar onszelf'

Het onderliggende probleem is het feit dat winst belangrijker is dan onze planeet. Dat lijkt misschien een overroepen geitenwollensokkenargument, maar dat is het allerminst. Zo'n honderd bedrijven nemen bijna driekwart van de globale vervuiling voor hun rekening, en landen twijfelen om hun machtspositie op te geven door te veel geld te spenderen aan het milieu. Het is niet verbazend dat de financiering van klimaatbescherming zowat het belangrijkste punt is van Katowice. Zuiderse landen willen immers fiscale steun om hun industrie en energienetwerk te vergroenen. Daarbij komt ook dat Westerse landen in de industriële revolutie (letterlijk!) stinkend rijk zijn geworden op de kap van het klimaat.   

Wat hebben we aan handel als er niets meer overschiet om te verhandelen? Wat hebben we aan geld als er niets meer is om te kopen? In Katowice maken we de keuze: laten we onze kinderen nog een aarde na, of gaan we we de laatste grondstoffen van de aarde nog opsouperen in een megalomaan feestmaal, om vervolgens langzaam uit te sterven? 

Het is niet de aarde die we moeten redden, maar onszelf - de planeet redt zichzelf wel. Door ons uit te roeien natuurlijk.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: