De studentendoop: wat studenten zo geweldig vinden aan vernederd worden

© Didier Lebrun/Photo News

, door (sue somers) en (de morgen)

71

'‘Ik heb nu het gevoel dat ik erbij hoor. Maar vond ik die doop tof? Niet echt’' Justine Libotte, eerstejaars kinesitherapie (KU Leuven)

“Ik zou het geen tweede keer doen.” Zanna*, eerstejaars revalidatiewetenschappen en kinesitherapie aan de KU Leuven, houdt op zijn zachtst gezegd geen geweldig gevoel over aan haar doop. “De schachtenpap die ik moest eten was echt smerig. En oké, wie zich laat dopen moet bereid zijn vuil te worden, maar dat mijn haren twee maanden later nog altijd naar look ruiken als het regent of als ik een douche neem, vind ik niet plezant.”

De doop van Zanna’s studentenvereniging Apolloon vond plaats op een grasplein in Heverlee, waarna ze met haar doopgroep naar de Oude Markt trok. “We moesten door de modder rollen en op onze knieën kruipen terwijl we het schachtenlied zongen: ‘Ik ben niks, ik kan niks, ik ben een vuile schacht’. Als we een gepluimde kip in onze handen kregen, moesten we die omhoog gooien en roepen dat we een kippenschacht waren. Soms waren er grappige momenten, maar tof? Niet echt.”

In het bijzijn van het presidium moest Zanna verschillende opdrachten uitvoeren tegen een andere dopeling. Wie verloor, moest schachtenpap eten. Wie zich niet voegde naar de arbitraire wensen van het presidium, onderging hetzelfde lot. “Ik moest mijn vriendin uitschelden, iemand met mijn schouders tegen de grond duwen en mijn hoofd in een kom water steken, vervolgens in een kom bloem en daarna met mijn mond op zoek gaan naar een wortel. Had je die avond lenzen aan? Pech.”

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: