'Als je jonge kinderen hebt en een baan, heb je eigenlijk twee fulltime jobs. En dat vinden we maar normaal'

, door (barbara debusschere)

443
vrijbeeld

Wie ontwaakt met een radiowekker afgestemd op het nieuws, begint de dag soms met iets vreselijks. Zo ook psychiater en zenleraar Edel Maex (62) enige jaren terug: 22 Belgische kinderen verongelukt in een bus in Zwitserland, zei de stem. Zijn eigen zoons gingen kort daarvoor op eenzelfde trip. Maex, behalve zenleraar ook maar een mens, heeft dan een eerste reflex: dit wil ik niet horen, dit is te erg. Meteen gevolgd door een tweede: wacht, niet wegduwen, aanwezig blijven.

Wat hij vervolgens doet, omschrijft hij als de gulden middenweg tussen wegduwen en zwelgen, tussen afwenden en overspoeld raken. Milde open aandacht, noemt Maex het. Die 'aandacht', ook wel mindfulness, vormt de kern van zijn behandelingen in de stresskliniek van het Antwerpse ziekenhuis Sint Elisabeth.

Vanuit het raam van zijn werkkamer kijkt Maex op een verzameling boeddha's in de etalage van een newagewinkel aan de Leopoldstraat. De psychiater mag het boeddhisme dan omarmd hebben, met de sfeer van oosterse mystiek heeft hij weinig, net als met de 'mindfulness-industrie'. Want dat is mindfulness geworden: een industrie, een hype. "Met oppervlakkigheid, zweverigheid en flauwekul tot gevolg", zegt Maex. Dat had hij als beoefenaar van het zenboeddhisme niet voorzien toen hij de therapievorm halverwege de jaren negentig in België importeerde. Uit de VS overigens, niet uit het Azië. "Daar zijn ze het op dit moment weer van ons aan het kopiëren, paradoxaal genoeg", zegt Maex.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: