De vergeten prinses die koningin had kunnen zijn, Stéphanie de Windisch-Graetz: 'Het is eenzaam om prinses te zijn'

© BELGAIMAGE

, door (ab)

14

'Al mijn voorouders zijn historische personages! Leopold II,  keizerin Sissi, de Egyptische politicus Nubar Pasha... Dat waren gewoon mensen uit mijn familie, mensen van wie ik hield'

Dit artikel verscheen in de Humo van 10 mei 2005.

Kleine dingen hebben soms grote gevolgen. Een onbeduidend artikel in de grondwet bepaalde tot 1991 dat vrouwen de Belgische troon niet mochten bestijgen. Als die zogeheten Salische wet er niet was geweest, dan hadden we nooit van Koning Albert II gehoord, en was Boudewijn een onopvallende naam geweest in de stamboom van het geslacht Von Sachsen-Coburg. Postzegels ter gelegenheid van het 175-jarig bestaan van België zouden de beeltenis dragen van een koningin: hare doorluchtige hoogheid Stéphanie de Windisch-Graetz, de in 1939 in Brussel geboren betachterkleindochter van Leopold II, tevens rechtstreekse nazaat van de legendarische keizerin Sissi (Elisabeth) van Oostenrijk.

Maar zo is het dus niet gegaan, en de laatste die daarvan wakker ligt, is de prinses zelf. Ze is enkele weken geleden ingetrokken in een voormalig naaiatelier in één van de smalle, drukke straten van de Brusselse gemeente Sint-Gillis. Ze leeft er van een bescheiden OCMW-toelage tussen Marokkaanse straatjongeren, Siciliaanse pizzabakkers en Griekse kruideniers. En ze voelt er zich thuis. Stéphanie de Windisch-Graetz heeft vele levens achier zich: prinses en paria, bewonderd en uitgespuwd, getrouwd en weer gescheiden. Ze woonde in Afrika, Engeland, Oostenrijk en België, en was zelfs een tijdlang dakloos. Ze richtte de Cliniclowns België op en zette met haar Stichting Windisch-Graetz allerlei humanitaire projecten op voor straatkinderen in Rusland, Mongolië en Irak. Ze werkte als journaliste, fotografe en kunstschilderes - telkens met succes. In Londen schopte ze het tot topmannequin van Vogue, en ze kreeg zelfs een contract aangeboden van de absolute wereldfotograaf Richard Avedon – ‘Hij was razend toen ik weigerde, maar ik kon niet anders. Als ik voor hem was gaan werken, had ik moeten verhuizen naar New York.’

PRINSES STÉPHANIE «Ik was gescheiden en ik had twee kleine zoontjes, die ik onmogelijk alleen kon opvoeden in New York. Topmodellen werkten in die jaren 70 trouwens voor een hongerloon: de cover van Vogue bracht je als model hooguit 175 euro op.»

'Leopold II wist niks van de gruwel die zich afspeelde op de rubberplantages in Congo'

Dat ze een buitenbeentje is, blijkt al van de eerste seconde. De prinses opent de deur in werkplunje: een grauwwitte chirurgenschort die onder de verfvlekken zit, een zwabberende trainingsbroek, goedkope Wibra-sandalen, haren samengebonden in een slordige vlecht. Ergens in het gebouw galmt operamuziek. ‘Prinses Stéphanie is volop bezig met de restauratie van een gigantische ruimte waar vroeger een industrieel naaiatelier en later een restaurant gevestigd was, maar die door de jarenlange leegstand totaal verkommerd is.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: