'Ik stap niet mee in de halalisering van de maatschappij'

, door (sofie mulders)

260
vrijbeeld

Ooit zat hij op een strand op Gran Canaria een boek te lezen. Hij was alleen, werd geraakt tot in zijn ziel, en begon te huilen. Een oude vrouw die op dat moment passeerde, vroeg hem of het ging. Ja, zei hij, want wat hij las, leek speciaal voor hem geschreven te zijn. Vandaag, aan het strand van Koksijde en in de tuin van Willem Hiele, glijdt er nog altijd een gloed over zijn ogen als hij het verhaal vertelt.

Hij, dat is Khalid Benhaddou. Zelf omschrijft hij zich als Belg, Vlaming, Marokkaan, moslim. Zou ook nog in dat lijstje kunnen staan: imam en intellectueel. Een Europese denker over de islam worden, dat is zijn ambitie, zal hij straks vertellen.

Eerst nog iets over dat boek. Nietzsches tranen hield Benhaddou die dag op het Canarisch eiland tussen zijn handen, van de Amerikaans-Joodse schrijver en psychiater Irvin David Yalom. Een kruising tussen fictie en non-fictie, over hoe Friedrich Nietzsche, de nihilistische filosoof, en Josef Breuer, een van de grondleggers van de psychoanalyse, elkaar geregeld ontmoeten. "Beiden zijn verliefd geraakt op een onmogelijke liefde", vertelt Benhaddou, "en hopen elkaar daarvan te kunnen genezen. Ondertussen voeren ze prachtige gesprekken over de dood, de liefde, het huwelijk en religie. Op een gegeven moment zegt Nietzsche dat sommige mensen kiezen voor het geloof uit gemak, om een uitgestippelde weg te kunnen volgen, en dat zij die kiezen voor een andere, kritische weg veel moeilijkheden en tegenslagen zullen ervaren. Daarin herkende ik mijzelf. Want ik heb dat tweede pad genomen."

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: