Waarom het zo moeilijk is afspraken te maken over spionage en sabotage

, door (huib modderkolk)

3

Zoals die keer in april 2018, als vier Russen op Schiphol aankomen, een auto huren en naar de OPCW (de internationale organisatie die het gebruik en de verspreiding van chemische wapens tegengaat) in Den Haag rijden. Daar zetten de Russen hun auto op de parkeerplaats. De kofferbak ligt vol specialistische apparatuur om wifiverbindingen te hacken. Maar de Nederlandse militaire inlichtingendienst (MIVD), die de vier Russen heeft gevolgd, grijpt op tijd in. De dienst neemt de spullen af en zet de Russen het land uit. Een half jaar later vertelt minister Ank Bijleveld (Defensie) er uitgebreid over op een persconferentie, zeer ongebruikelijk voor Nederland. Internationale media van de BBC tot The Washington Post doen er verslag van.

Een andere spionagekwestie kreeg een stuk minder aandacht. Begin 2019 ontdekt telecomprovider KPN mogelijke Chinese spionage. KPN gebruikt in de kern van het netwerk routers en software van het Chinese Huawei. De telecomprovider stuit op een toegangspad van Huawei naar Nederlandse klantgegevens. Een pad naar een server waar alleen Huawei bij kan. De Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) onderzoekt vervolgens of er een link is met spionage door de Chinese overheid. 

Het zou een gigantisch schandaal zijn, maar het blijkt nauwelijks vast te stellen: ja, de Chinezen spioneren overal en gebruiken daarvoor klantgegevens zoals die van KPN. Ja, Huawei kan via het pad diezelfde klantgegevens wegsluizen. Maar heeft Huawei die gegevens aan Chinese spionnen gegeven? Een bron: 'De drankkast staat open, de drank is weg, iemand heeft de drank - betekent dat ook dat hij de drank heeft gestolen?' 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: