Parkinsonpatiënt en oud-journalist Henk Blanken: 'Ik wil dood om vijf voor twaalf'

© Hilde Harshagen

, door (eline delrue)

4

'Pas op, het water is heet', waarschuwt hij terwijl hij een kopje thee aanreikt. 'Want ik ben daar nogal onhandig in. Ook wel door mijn parkinson. Simpel gezegd: ik laat alles uit mijn handen vallen.' Ook het praten gaat de laatste tijd wat moeilijker, vertelt schrijver en oud-journalist Henk Blanken. Hij merkt het aan zijn gezicht: aan die afwisselende grijns en frons, zijn getuite lippen, de woorden die soms haperen. Als hij spreekt, wiebelt zijn hoofd zachtjes mee. Onophoudelijk, als van een dirigent die opgaat in een melodie. En terwijl hij soep uit een mok lepelt, beweegt zijn linkerhand ongewild mee.

We zitten in zijn villa in Haren, op een steenworp van Groningen. De druppels kletsen tegen het raam. 'Snertweer', vloekt hij. 'Dit weer is zo slecht voor mij. Ik heb niet die bekende soort parkinson waarbij je hevig trilt. Nee, ik verstijf. Op eender welk moment kunnen al mijn spieren in een kramp schieten. Heel pijnlijk. Elk jaar ga ik een tijdje naar Curaçao. Daar is het heerlijk warm en heb ik er veel minder last van.'

Thuis houdt het schrijven hem op de been als hij amper kan stappen. Met Beginnen over het einde levert hij een boek af over het dilemma van euthanasie bij dementie. Even gevoelig als glashelder. 'Weet je, de enige garantie die ik heb, is dat het lullig afloopt voor mij. Dan kan ik er maar beter een goed verhaal over maken, niet?'

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: